Alalahanin ang mga Nakaraang Araw at Magtiis

Upang lalo silang mahikayat na magpatuloy sa pananampalataya, ipinaaalala sa kanila ni Pablo ang mga pagdurusa at pag-uusig na kanilang napagtagumpayan nang una silang maliwanagan ng ebanghelyo. Sa pag-alaala sa mga ito, hinihimok niya silang huwag talikuran ang kanilang pananampalataya kay Cristo kundi magpatuloy nang may pagtitiis, upang matapos silang matiyagang magdusa sa buhay na ito alang-alang sa pananampalataya, ay matanggap nila ang pangako ng buhay na walang hanggan sa kabilang buhay. Upang lalo pa silang mahikayat na magtiyaga, ipinaaalala sa kanila ni Pablo, sa mga salita ni Habakuk (Habakuk 2:3), ang katapatan ng Diyos sa pagtupad sa kanyang mga pangako ng pagliligtas, at na ang matuwid ay iingatan sa pamamagitan ng kanyang pananampalataya, gaya ng natupad sa pagtakas ng mga Kristiyano mula sa Jerusalem. Ngunit ang mga umuurong sa kanilang pananampalataya sa Diyos dahil sa takot ay inilalantad ang kanilang sarili sa walang hanggang kapahamakan.

A.D. 62

Tagalog Unlocked Literal Bible (ULB)

Mga Hebreo 10:32–39

32 Ngunit alalahanin ninyo ang mga araw na nagdaan, pagkatapos na kayo ay maliwanagan kung papaanong kayo ay nagtiis ng matinding pagdurusa. 33 Nailantad kayo sa madla ng may pangungutya sa pamamagitan ng mga panlalait, pag-uusig at kayo ay kabilang sa mga nakaranas ng ganitong pagdurusa. 34 Sapagkat mayroon kayong habag sa mga bilanggo, at inyong tinanggap nang may kagalakan ang pagsamsam ng inyong mga ari-arian, na alam ninyo sa inyong mga sarili na mayroon kayong mas mabuti at walang hanggang pag-aari.

35 Kaya nga huwag ninyong isasawalang-bahala ang inyong pagtitiwala na may dakilang gantimpala. 36 Sapagkat kailangan ninyo ng pagtitiyaga upang inyong matanggap ang ipinangako ng Diyos pagkatapos ninyong magawa ang kaniyang kalooban. 37 “Sapagkat sa kaunting panahon, ang siyang paparating ay tiyak na darating at hindi ito maaantala. 38 Mabubuhay ang matuwid kong lingkod sa pamamagitan ng pananampalataya. Kung tatalikod siya, hindi ako masisiyahan sa kaniya.”

39 Ngunit hindi tayo katulad ng ilang tumalikod at napahamak. Sa halip, tayo ay ilan sa mga may pananampalataya upang mapanatili ang ating mga kaluluwa.

Kung Ano ang Pananampalataya: Abel, Enoc, at Noe

Bilang karagdagang pampatibay-loob sa mga Hebreo na magpatuloy sa pananampalataya at pagtitiis ayon sa ebanghelyo, ipinaaalala ni Pablo sa kanila ang kamangha-manghang mga bunga ng pananampalatayang nagbibigay-katwiran, na ipinakita sa buhay ng kanilang mga ninuno. Inilalarawan niya ang pananampalataya bilang nagbibigay ng kasalukuyang katotohanan sa mga bagay na inaasahan sa hinaharap, na nakasalig sa mga pangako ng Diyos, at bilang malinaw na katibayan sa isip ng katotohanan ng mga ipinahayag na bagay, kapuwa ng mga naganap na at ng mga darating pa. Sa pamamagitan ng espirituwal na kapangyarihang ito, tumanggap ang kanilang mga ninuno ng marangal na patotoo mula sa Diyos. Sa pasimula, ang pagkakabuo ng materyal na sansinukob mula sa wala pang umiiral na materya ay isang bagay na tinatanggap sa pananampalataya (Genesis 1:3–6). Sa bawat kaayusang itinatag ng Diyos, iisa lamang ang itinakdang paraan ng kaligtasan. Ipinakita ito, sa ilalim ng tipan kay Adan, sa pananampalataya ni Abel, na sa pamamagitan ng kaniyang tinanggap na handog ay nagpapahayag hanggang ngayon na kailangan ang pagtubos sa kasalanan upang maipagkasundo sa Diyos. Ipinakita rin ito sa pag-akyat kay Enoc, na nagtuturo na kung walang pananampalataya sa di-nakikitang Diyos at pamumuhay na naaayon dito, imposibleng kalugdan siya. Dahil nanampalataya si Noe sa ipinahayag sa kaniya ng Diyos nang wala pang mga palatandaan ng Baha, inihanda niya ang arka. Bilang ikalawang ninunong pinagmulan ng buong sangkatauhan, naging tagapagmana siya ng pagbibigay-katwirang ito sa pamamagitan ng pananampalataya, at ang kaniyang pagkaligtas sa buhay na ito ay naglarawan nang patiuna sa walang-hanggang pagtubos sa lahat ng kaniyang espirituwal na anak.

Mga Hebreo 11:1–7

1 Ngayon ang pananampalataya ay ang katiyakan ng sino man kung siya ay nagtitiwalang naghihintay sa isang bagay. Ito ang katiyakan tungkol sa hindi pa nakita. 2 Sapagkat sa pamamagitan nito pinagtibay ang ating mga ninuno dahil sa kanilang pananampalataya.

3 Sa pamamagitan ng pananampalataya, nauunawaan natin na nilikha ang buong sanlibutan sa pamamagitan ng utos ng Diyos, upang kung ano man ang nakikita ay hindi nilikha mula sa mga bagay na nakikita.

4 Sa pamamagitan ito ng pananampalataya na si Abel ay nag-alay ng mas higit na kalugod-lugod na handog sa Diyos kaysa sa ginawa ni Cain. At dahil dito pinuri siya sa pagiging matuwid. Pinuri siya ng Diyos dahil sa mga handog na kaniyang inialay. Dahil diyan, si Abel ay nagsasalita pa rin kahit na siya ay patay na.

5 Sa pamamagitan ito ng pananampalataya na si Enoc ay kinuha pataas at hindi nakita ang kamatayan. “Hindi siya nahanap, dahil siya ay kinuha ng Diyos.” Sapagkat ito ay sinabi sa kaniya na ang Diyos ay nalugod sa kaniya bago siya kunin.

6 Kung walang pananampalataya hindi maaaring bigyan ng kaluguran ang Diyos, at ang sino man na lalapit sa Diyos ay kinakailangang manalig na siya ay umiiral at gagantimpalan niya ang sino man na humahanap sa kaniya.

7 Sa pamamagitan ito ng pananampalataya na si Noe, ay binalaan ng Diyos ukol sa mga bagay na hindi pa nakita, nang may maka-diyos na paggalang ay gumawa ng isang daong upang mailigtas ang kaniyang pamilya. Sa paggawa nito, hinatulan niya ang mundo at naging tagapagmana ng katuwiran na nanggagaling sa pananampalataya.

Ang Pananampalataya ni Abraham at ng mga Patriyarka

Nakipagtipan ang Diyos nang mas tiyak kay Abraham, at lubos na nanampalataya si Abraham sa mga pangako ng Diyos nang, sa utos ng Diyos, lisanin niya ang kaniyang sariling bayan upang hanapin ang isang lupaing hindi pa niya nakita o narinig man lamang. Nanirahan siya sa mga tolda sa lupang pangako, na nagpapakitang siya at ang kaniyang mga tagapagmana ay walang permanenteng tahanan sa lupa. Sa pananampalataya sa mga pangako ng Diyos, naging ina si Sarah, salungat sa karaniwang takbo ng kalikasan, sa mahimalang pagsilang ni Isaac. Matatag na nanghawakan sina Abraham, Sarah, Isaac, at Jacob sa kanilang paniniwala sa mga pangako, na hindi nila nakitang natupad, sa paniniwalang ibibigay sa kanila ng Diyos ang di-mabilang na ipinangakong mga inapo at ang makalangit na kapahingahan ng Canaan. Sila ay mga dayuhan at ipinatapon sa lupa, na naghahanap sa bayang tinirhan ng kanilang mga ninuno, na higit na mabuti kaysa sa makalupang Canaan. Hindi ito ang Caldea, na kanilang nilisan at maaari sana nilang balikan; sa pananampalataya ay hinanap nila ang isang makalangit na mana at mga espirituwal na pagpapala (Mga Gawa 7:5). Hindi nila hinangad ang anumang makalupang bayan, kaya tinanggap ng Diyos ang titulong kanilang Diyos, ang Diyos ng mga Hebreo, at inihanda para sa kanila ang makalangit na lungsod na hinahanap nila. Sa pananampalataya, inilagay ni Abraham si Isaac sa altar, bagaman wala siyang ibang anak na lalaki na magmamana ng mga pangako, sa pangangatwirang tutuparin ng Diyos ang mga ito sa pamamagitan ng pagbuhay sa kaniya mula sa mga patay. Mula roon ay tinanggap niyang muli si Isaac bilang sagisag ng muling pagkabuhay ng bugtong na Anak ng Diyos. Sa dakilang gawang ito ng pananampalataya at debosyon, ginawa siyang huwaran ng lahat ng mananampalataya. Lubos nitong inilalarawan ang aral ng pagbibigay-katwiran sa pamamagitan ng pananampalataya, at pinatutunayang naniniwala ang mga patriyarka sa kawalang-kamatayan ng kaluluwa at sa muling pagkabuhay ng katawan, at hindi sila umasa sa mga pangako para sa buhay na ito.

Mga Hebreo 11:8–19

8 Sa pamamagitan ito ng pananampalataya na si Abraham nang siya ay tinawag, Siya ay sumunod at nagtungo sa lugar na kaniyang tatanggapin bilang isang tagapagmana. Pumunta siya na hindi niya nalalaman kung saan siya tutungo. 9 Sa pamamagitan ng pananampalataya siya ay nanirahan sa lupang ipinangako bilang isang dayuhan. Siya ay namuhay sa tolda na kasama sina Isaac at Jacob na parehong tagapagmana ng pangako. 10 Ito ay dahil sa tumingin siya sa hinaharap sa pagtatayo ng isang lungsod na ang arketekto at tagapagpatayo ay ang Diyos.

11 Sa pamamagitan ito ng pananampalataya na si Abraham, at kahit na si Sarah mismo ay tumanggap ng kakayahang magbuntis kahit sila ay matanda na, sapagkat itinuring nila ang Dios na tapat, ang nangako sa kanila ng isang anak. 12 Samakatuwid galing din sa lalaking ito na malapit ng mamatay ay maipapanganak ang hindi mabilang na salinlahi. Sila ay naging kasing dami ng mga bituin sa langit at nang hindi mabilang na mga butil ng buhangin sa tabing dagat.

13 Ang lahat ng ito ay namatay sa pananampalataya na hindi tinanggap ang mga pangako, sa halip kahit malayo pa nakita at tinanggap na nila, na sila ay mga dayuhan at banyaga dito sa lupa.

14 Kaya sa mga nagsasabi ng ganoong mga bagay ay nagbibigay linaw na sila ay naghahanap ng kanilang sariling bayan. 15 Sa katunanayan, kung ang iniwan nilang lupain ang kanilang iniisip, sila ay may pagkakataon pang bumalik, 16 Subalit naghahangad sila ng mas mabuting bayan, na isang makalangit. Kaya naman hindi nahihiya ang Diyos na tawaging kanilang Diyos sapagkat naghanda siya ng isang lungsod para sa kanila.

17 Sa pamamagitan ito ng pananampalataya na si Abraham pagkatapos subuking ialay si Isaac. Oo siya na masayang tumanggap ng mga pangako ay inialay ang kaniyang nag-iisang anak, 18 tungkol sa kaniya ang sinabi, “Magmumula kay Isaac ang iyong mga salinlahi.” 19 Isinaalang- alang ni Abraham na bubuhayin ng Diyos si Isaac mula sa mga patay, at sa matalinhagang pagsasalita, natanggap niya siyang muli.

Pananampalataya mula kay Isaac hanggang kay Rahab

Ipinakita ng mga itinalagang tagapagmana ng tipan kay Abraham ang gayunding matibay na pananampalataya sa mga pangako ng Diyos. Sa pananampalataya, at sa pag-uudyok ng Diyos, inihula ni Isaac sa kaniyang dalawang anak na lalaki ang mga pagpapalang ibibigay sa kanila at sa kanilang mga inapo. Sa pananampalataya, pinagpala ng kaniyang anak na si Jacob ang mga anak na lalaki ni Jose (Genesis 48:16). Sumamba sila sa Diyos sa pag-asang makapasok sa makalangit na Canaan (Genesis 47:31; 49:30). Lubos na naniniwalang ibibigay ng Diyos ang Canaan kay Abraham at sa kaniyang mga inapo, iniutos ni Jose, sa pagtatapos ng kaniyang buhay, na dalhin nilang kasama ang kaniyang mga buto mula sa Egipto, upang matupad sa kaniya ang mga pangako pagkamatay niya (Genesis 50:25; Exodo 13:19). Naligtas si Moises dahil sa pananampalataya ng kaniyang mga magulang sa mga pangako ng Diyos. Batay sa kaniyang anyo, o, gaya ng palagay ng ilan, sa isang kapahayagan (Josefo, aklat 2, kabanata 9, mga seksiyon 5–7), itinago nila siya nang walang takot sa utos ng hari. Sa pananampalataya sa mga pangako ng Diyos, si Moises mismo, bilang sagisag ng dakilang Tagapagligtas, ay tumalikod sa lahat ng makamundong karangalan at piniling magdusa kasama ng bayang pinahiran ng Diyos, sapagkat umasa siya sa higit na dakilang gantimpala sa langit. Sa pananampalataya, pinangunahan niya ang mga anak ng Israel palabas ng Egipto, na natatakot sa Diyos na hindi nakikita sa halip na sa poot ni Faraon na nasa harap niya. Sa pananampalataya, iwinisik niya ang dugo ng kordero ng Paskua (Exodo 12), at sa gayunding pananampalataya ay tumawid ang mga anak ng Israel sa dagat ng mga Tambo. Sa pananampalataya at pagsunod sa utos ng Diyos, mahimalang gumuho ang mga pader ng Jerico. Dahil sa pananampalataya sa Diyos bunsod ng mga himalang ginawa niya (Joshua 2:10), itinaya ni Rahab ang kaniyang buhay upang protektahan ang mga espiya, at hindi siya napahamak kasama ng mga hindi sumampalataya sa Jerico.

Mga Hebreo 11:20–31

20 Sa pamamagitan ito ng pananampalataya na pinagpala ni Isaac sina Jacob at Esau tungkol sa mga bagay na darating.

21 Sa pamamagitan ito ng pananampalataya na si Jacob, nang siya ay mamamatay na, pinagpala niya ang bawat isa sa mga anak ni Jose. Si Jacob ay sumamba na nakahilig sa taas ng kaniyang tungkod.

22 Ito ay sa pamamagitan din ng pananamplataya na si Jose, nang malapit na ang kaniyang katapusan, ay nagsalita patungkol sa paglisan ng mga anak ng Israel mula sa Egipto at inutos na dalhin kasama nila ang kaniyang mga buto.

23 Sa pamamagitan ito ng pananampalataya na si Moises, nang siya ay ipanganak ay itinago siya ng kaniyang mga magulang ng tatlong buwan dahil nakita nila na siya ay isang magandang bata at hindi sila takot sa utos ng hari.

24 Sa pamamagitan ito ng pananampalataya na si Moises, nang lumaki na ay tumangging tawagin na anak ng anak na babae ni Faraon. 25 Sa halip, pinili niyang makibahagi sa paghihirap ng mga tao ng Diyos kaysa sa magpakasaya sa panandaliang aliw ng kasalanan. 26 Itinuring niya na ang kahihiyan sa pagsunod kay Cristo ay higit pa sa kayamanan kaysa sa mga yaman ng mga Egipto, sapagkat itinuon niya ang kaniyang paningin sa hinaharap na darating na gantimpala.

27 Sa pamamagitan ito ng pananampalataya na si Moises ay iniwan ang Egipto. Hindi siya natakot sa galit ng hari, sapagkat tiniis niya sa pamamagitan ng pagtingin sa isang hindi pa nakikita. 28 Dahil sa kaniyang pananampalataya sinunod niya ang “Paskua” at ang pagwisik ng dugo upang ang mangwawasak sa bawat panganay ay hindi makahawak sa mga panganay na anak na lalaki ng mga Israelita.

29 Sa pamamagitan ito ng pananampalataya na sila ay tumawid sa dagat ng mga Tambo na parang nasa ibabaw ng tuyong lupa. Nang sinubok ng mga taga Ehipto na gawin ito, sila ay nilamon nito.

30 Sa pamamagitan ng pananampalataya nawasak ang pader ng Jerico matapos silang umikot sa palibot ng pitong araw.

31 Sa pamamagitan ito ng pananampalataya na si Rahab, ang babaeng nagbebenta ng aliw ay hindi namatay kasama ng mga suwail, dahil tinanggap niya ng may pag-iingat ang mga ispiya.

Tularan ang mga Tapat Habang Nakatingin kay Jesus

Matapos ipakita ang kalikasan at kapangyarihan ng pananampalataya sa pamamagitan ng maraming tanyag na halimbawa mula sa mga kaayusan sa panahon ni Adan at ng mga patriyarka, pinatutunayan ngayon ni Pablo na ang gayunding kumikilos na simulain ng pananampalataya ang gumabay sa mga hukom, bayani, propeta, at hari ng kaayusan ni Moises sa lahat ng kanilang dakilang gawa. Lahat sila ay nagdusa at nagtagumpay laban sa paghamak at pag-uusig ng sanlibutan, na inaalalayan ng matatag at buhay na pananampalataya sa mga bagay na hindi nakikita at ng pag-asa sa ipinangakong mga kaluwalhatian ng buhay na darating. Ngunit hindi pa nila natanggap ang makalangit na kapahingahan at ang maluwalhating gantimpalang ipinangako kay Abraham at sa kaniyang mga inapo. Sapagkat naglaan ang Diyos ng higit na mabuting kapahayagan at higit na mabuting paraan ng pananampalataya, na nagpasakdal sa lahat ng nauna rito. Sa katapusan nito, ang lahat ng espirituwal na anak ni Abraham, mula sa pasimula hanggang sa kaganapan ng plano ng Diyos, ay maaaring tipunin sa iisang iglesya at sama-samang tanggapin, pagkatapos ng muling pagkabuhay, sa ganap na kasakdalan ng mga pagpapala ng ebanghelyo (Pahayag 6:11). Sa pagkakapit ng mga pangangatwirang ito, hinihimok sila ni Pablo na tularan ang pananampalataya at pagsunod ng kanilang mga dakilang ninuno, na magpapatotoo para o laban sa kanila. Dapat nilang ilayo ang kanilang paningin sa mga makamundong bagay at ituon ito sa mga espirituwal na bagay, kay Jesus, na siyang pinagmulan ng katotohanan at, sa pamamagitan ng kaniyang sariling mga pagdurusa, ang pinakaganap na halimbawa nito, na nagtiis sa krus para sa kaluwalhatian at kagalakan ng pagtubos sa tao.

Mga Hebreo 11:32–12:2

32 At ano pa ba ang aking sasabihin? Hindi na sapat ang aking oras kung isasalaysay ko pa ang tungkol kina Gideon, Barak, Samson, Jepta, David, Samuel, at ng mga propeta, 33 na sa pamamagitan ng pananampalataya ay sumakop ng mga kaharian, gumawa ng may katarungan, at tumanggap ng mga pangako. Sila ay nagpatikom ng bibig ng mga lion, 34 pinawi ang kapangyarihan ng apoy, tumakas sa talim ng espada, kung saan gumaling mula sa mga karamdaman, naging tanyag sa pakikipaglaban, at naging dahilan ng pagtakas ng mga sundalong dayuhan.

35 Tinanggap ng mga kababaihan ang kanilang mga patay sa pamamagitan ng muling pagkabuhay. Ang iba ay pinahirapan, ng hindi tinatanggap ang kanilang paglaya upang maranasan nila ang mas mainam na muling pagkabuhay. 36 Ang iba ay nagdusa ng pangaalipusta, at paghampas, oo, kahit ng mga kadena at pagkakulong.

37 Kung saan binato sila. Nilagari sila sa dalawa. Pinatay sila sa pamamagitan ng espada. Sila ay namuhay na nakadamit ng balat ng mga tupa at balat ng mga kambing na hirap na hirap, nagpakasakit at pinagmalupitan, 38 ( Sila na hindi karapat-dapat sa mundo), naglibot sa ilang, sa mga kabundukan, sa mga kuweba at sa mga butas sa lupa.

39 Bagamat ang lahat ng mga taong ito ay pinagtibay ng Diyos dahil sa kanilang pananampalataya, hindi nila natanggap ang anumang kaniyang ipinangako. 40 May inihanda ang Diyos sa simula pa na mas mainam para sa atin, dahil kung wala tayo hindi sila magiging ganap.

12:1 Samakatwid, sapagkat napapaligiran tayo ng napakaraming mga saksi, itapon nating lahat ang mga bagay na nagpapabigat sa atin at ang kasalanan na madaling makagapos sa atin. Dapat may katiyagaan tayong magpatuloy sa takbuhin na inilagay sa ating harapan. 2 Dapat nating ituon ang ating mga mata kay Jesus, ang may-akda at nagpapaganap ng ating pananampalataya, dahil sa kagalakan na inilaan sa kaniya, na nagdala sa kaniya na nagtiis sa krus sa kabila ng kahihiyan, at umupo sa kanang kamay ng trono ng Diyos.