Ang Pagdidisiplina ay Tanda ng Pag-ibig ng Diyos

Upang lalo silang palakasin sa pananampalataya at pagtitiis sa gitna ng mga pag-uusig at pagsubok, nananawagan si Pablo na pagtuunan nilang mabuti ng pansin ang higit na matinding mga pagdurusa ni Cristo. Ipinaaalala niya sa kanila ang pangaral ng salita ng Diyos (Mga Kawikaan 3:11, 12) na ang pagdidisiplina ay tanda ng pagsang-ayon ng Diyos, na nagpapatunay na itinuturing sila ng Diyos na minamahal na mga anak at hindi mga anak sa labas, na hindi pinapansin at pinababayaan. Itinutuwid ng kanilang mga magulang sa lupa ang kanilang mga pagkakamali at dapat silang igalang, kung hindi ay kamatayan ang parusa (Deuteronomio 21:18–21); gaano pa kaya kahalaga ang magpasakop sa Ama ng mga espiritu upang mabuhay sila magpakailanman. Dinidisiplina sila ng kanilang mga magulang sa loob ng ilang araw ng buhay na ito, ayon sa inaakala ng mga ito na pinakamabuti at naaangkop; ngunit dinidisiplina ng Diyos ang lahat para sa kanilang ikabubuti, upang sila ay maging banal at masanay sa katuwiran, ang mapayapang bunga ng pagdidisiplina ng Diyos. Batay sa mga pagsasaalang-alang na ito, hinihimok niya ang mga natulungan sa ganitong paraan ng kapighatian na huwag panghinaan ng loob at mapalayo kay Cristo (Isaias 35:3), kundi gawin ang lahat ng makakaya nila sa gitna ng kanilang mga tukso at kapighatian. Dapat nilang alisin ang bawat sagabal na humahadlang sa kanila at sa iba sa paglakad sa landas ng Kristiyano, upang ang mga nababahala na dahil sa pagtalikod dito ay hindi lubusang mahadlangan sa pagpapatuloy sa daan patungong Zion, kundi sa halip ay mapagaling at maibalik mula sa kanilang mga pagkadapa at kahinaan.

A.D. 62

Tagalog Unlocked Literal Bible (ULB)

Mga Hebreo 12:3–13

3 Kaya isinaalang-alang niya na tiisin ang mga masasakit na salita mula sa mga makasalan laban sa kaniya upang tayo ay hindi na mapapagod at manghihina.

4 Hindi niyo pa tinanggihan o nilabanan ang kasalanan na humantong sa pagkaubos ng dugo. 5 At nakalimutan na ninyo ang ibinigay na lakas at pag-asa na itinuro sa inyo bilang mga anak:” Aking anak, huwag mong babaliwalain ang pagdidisiplina ng Panginoon, ni ilayo ang iyong puso kung ikaw ay kanyang tinutuwid” 6 Sapagkat ang Panginoon ay nagdidisiplina sa sinumang minamahal niya, at pinarurusahan niya ang bawat anak na kanyang tinatanggap.

7 Tiisin ang pagsubok bilang pagdisiplina. Nakikitungo ang Diyos sa inyo bilang mga anak, sapagkat sino bang anak ang hindi dinidisiplina ng kaniyang ama? 8 Ngunit kung kayo ay walang disiplina, kung saan lahat tayo ay dapat kabahagi, kung gayon hindi kayo mga tunay na anak at mga anak sa labas. 9 Bukod dito, mayroon tayong mga makamundong amang nagdidisiplina sa atin, at iginagalang natin sila. Hindi ba dapat nararapat na mas higit tayong sumunod sa Ama ng mga espiritu at mabuhay?

10 Sapagkat ang ating mga ama nga ay nagdidisplina sa atin ng ilang mga taon sa alam nilang tama para sa kanila, subalit tayo ay dinidisiplina ng Diyos upang tayo ay makibahagi sa kaniyang kabanalan. 11 Walang disiplina sa kasalukuyan na masaya kundi masakit. Gayunpaman, sa ibang pagkakataon ito ay magbibigay ng mapayapang bunga ng katuwiran para sa sinumang nagsanay sa pamamagitan nito.

12 Samakatuwid itaas ninyo ang inyong mga kamay na nakababa at palakasing muli ang nanghihinang mga tuhod; 13 gawin mong matuwid ang mga daan ng iyong mga paa, upang ang sinumang pilay ay hindi maliligaw sa halip ay gagaling.

Ang Nawalang Karapatan ni Esau Bilang Panganay: Isang Babala

Hinihimok sila ni Pablo na hangga't maaari ay makipagpayapaan sa lahat ng tao, at mamuhay nang may Kristiyanong kabanalan sa puso at sa gawa. Dapat nilang bantayang mabuti na walang sinuman sa kanila ang magpakita ng pagkiling na tumalikod sa ebanghelyo, upang walang halamang makamandag na tumubo at makasira sa marami. Dapat din silang magbantay laban sa sinumang imoral sa seksuwal o walang paggalang sa Diyos na aabuso sa kalayaan ng ebanghelyo, gaya ni Esau, na ipinagpalit ang dakilang mga pagpapala at pribilehiyo ng panganay (Genesis 25:32, 34; Exodo 19:22; Deuteronomio 21:17) sa panandaliang kalayawan ng laman. Ipinahihiwatig pa ni Pablo na kung paanong walang nasumpungang pagbabago ng isip o pagsisisi si Esau sa kanyang ama (Genesis 27:33) nang kalaunan ay lumuluha niyang hinangad ang pagpapala at pamamahala sa kanyang mga kapatid (Genesis 27:37), gayundin, kung hahamakin nila ang kanilang makalangit na karapatan bilang panganay sa pamamagitan ng pagtalikod sa ebanghelyo, wala nang matitirang paraan upang mabawi ito.

Mga Hebreo 12:14–17

14 Sikapin ang kapayapaan sa lahat ng mga tao, at gayundin ang kabanalan na kung wala ito walang makakakita sa Panginoon. 15 Maging maingat upang walang sinuman ang hindi maisama mula sa biyaya ng Diyos, at walang ugat ng kapaitan ang tumubo upang maging dahilan ng hindi pagkakaunawaan at mahawa ang marami. 16 Maging maingat na walang maki-apid sa inyo, o hindi maka-diyos na tao kagaya ni Esau na ipinagpalit sa isang pagkain ang karapatan bilang panganay. 17 Sapagkat alam ninyo na pagkatapos, nang kaniyang naising makamit ang biyaya, siya ay tinanggihan dahil hindi siya nagkaroon ng pagkakataong magsisisi sa kaniyang ama, kahit na pilit niya itong hinangad nang may mga luha.

Hindi ang Nagliliyab na Bundok kundi ang Bundok Zion

Sa paghahambing ng kaayusan ng Kautusan at ng kaayusan ng ebanghelyo, ipinakikita ni Pablo na ang mga karapatan bilang panganay ng mga espirituwal na anak ni Abraham ay higit kaysa sa mga karapatan ng kanyang mga inapo sa laman, kaya mas malaking kasalanan ang pagtanggi sa mga ito. Ang mga espirituwal na anak ni Abraham, sa pamamagitan ng pananampalataya sa ebanghelyo, ay hindi tinawag upang tanggapin ang Kautusan sa isang bundok na nahihipo at nagliliyab sa apoy; ang Kautusang iyon ay nilayon upang maghanda para sa makalupang Canaan. Ang nakatatakot na mga tanda ng presensiya ng Diyos doon (Exodo 19) ay naglarawan ng kanyang tumutupok na galit laban sa mga makasalanan at ng kalabuan ng Kautusan. Sa halip, tinawag silang tanggapin mula sa Bundok Zion ang banayad at mapagbiyayang kaayusan ng biyaya (Mga Gawa 1:4). Ihahanda sila nito upang sumamba sa Zion ng simbahang Kristiyano (Isaias 60), na siyang lungsod ng Diyos na buhay, makalangit at hindi makasanlibutan ang kalikasan, at sumasaklaw sa buong pamilya sa langit at sa lupa, mula sa pasimula hanggang sa wakas ng panahon.

Mga Hebreo 12:18–24

18 Sapagkat hindi kayo lumapit sa isang bundok na nahahawakan, isang bundok na nag-aalab ng apoy, kadiliman, kalungkutan at bagyo. 19 Hindi kayo pumarito dahil sa ingay ng trumpeta, o sa mga salitang galing sa isang tinig na ang mga nakarinig nito ay nagmamaka-awang wala ng salitang sasabihin sa kanila. 20 Sapagkat hindi nila kayang tanggapin kung ano man ang iniutos: na kahit may isang hayop na hahawak sa bundok, dapat itong batuhin,” 21 Kaya nakakatakot ang tanawin na sinabi ni Moises,” Ako ay sobrang nasindak na ako ay nanginginig.

22 Sa halip, kayo ay lumapit sa Bundok ng Zion at sa lungsod ng Diyos na buhay, ang makalangit na Jerusalem, at sa hindi mabilang na hukbo ng mga anghel na nagdiriwang. 23 Kayo ay lumalapit sa kapulungan ng mga unang ipinanganak na inilista sa langit, sa Diyos na hukom ng lahat, at sa mga espiritu ng katuwiran na naging ganap. 24 Kayo ay lumapit kay Jesus na tagapamagitan ng isang bagong tipan, at sa dugong naikalat na higit na nagsasalita ng mabuti kaysa sa dugo ni Abel.

Huwag Tanggihan ang Nagsasalita mula sa Langit

Dahil sa nakahihigit na kadakilaan ng kaayusan ng ebanghelyo, nakikiusap si Pablo sa kanila na huwag tanggihan ang tagapamagitan ng mas mabuting tipang ito. Sapagkat kung ang kanilang mga ninuno ay nalipol sa ilang dahil sa pagsuway kay Moises, na nagsalita sa kanila sa lupa sa ngalan ng Diyos, lalong magiging mabigat ang hatol sa kanila kung tatalikuran nila ang Diyos, na nagsasalita sa kanila mula sa langit sa pamamagitan ng kanyang Anak sa ebanghelyo. Nang ibigay ang Kautusan, niyanig ng kanyang tinig ang lupa, ang kapangyarihan ng paganong pagsamba sa diyus-diyosan (Exodo 19:18). Ngunit ngayon, sa bagong kaayusan, gaya ng inihula ng propeta (Hagai 2:6), hindi lamang ang pagsamba sa diyus-diyosan kundi pati ang kaayusan ng Kautusan ni Moises ay yayanigin. Nangangahulugan ito ng pag-aalis at pagbabago ng mga bagay na itinatag para sa isang panahon, upang bigyang-daan ang mas mabuting kaayusan, na hindi mababago o mayayanig at mananatili hanggang sa katapusan ng sanlibutan. Dahil sa di-nagbabagong kalikasan ng ebanghelyo (Daniel 7:18), na bilang huling kaayusan ng Diyos ay hindi matitinag, hinihimok sila ni Pablo na panghawakang mahigpit ang makalangit na kaloob na ito, upang makapaglingkod sila sa Diyos sa paraang kalugud-lugod sa kanya. Sapagkat sa ilalim ng ebanghelyo, gaya rin sa ilalim ng Kautusan, ang Diyos ay apoy na tumutupok sa mga tumatalikod at sumusuway sa kanyang kalooban at mga utos.

Mga Hebreo 12:25–29

25 Tiyakin ninyo na hindi ninyo tinanggihan ang nagsasalita. Sapagkat kung hindi sila nakatakas ng sila ay tumanggi sa isang nagbigay babala sa kanila dito sa lupa, tiyak na hindi tayo makakatakas, kung tatalikod tayo mula sa nagbabala mula sa langit. 26 At sa mga oras na iyon ang kaniyang tinig ang yayanig sa lupa. Subalit ngayon nangako siya at sinabi, “Minsan ko pang yayanigin hindi lamang ang lupa ngunit maging ang kalangitan.” 27 Ang mga salitang ito na,” Ngunit minsan pa,” ay nagpapahiwatig sa pagtanggal ng mga bagay na nayayanig, iyon ay ang mga bagay na nilikha, upang ang mga bagay na hindi nayayanig ay mananatili.

28 Samakatuwid, magpapasalamat tayo sa pagtanggap ng isang kahariang hindi nayayanig, at sa ganitong pagpupuri sa Diyos sa paraang katanggaptanggap na may paggalang at paghanga 29 sapagkat ang ating Diyos ay parang apoy na nakakatupok

Hinihimok ni Pablo ang Pag-ibig, Kadalisayan at Pagiging Kontento

Hinihimok ni Pablo ang mga Hebreo sa pag-ibig sa kapatiran at sa mga gawa ng pagkakawanggawa at awa, na pinatutuloy sa kanilang mga tahanan ang mga dayuhan at manlalakbay, gaya ng ginawa nina Abraham at Lot (Genesis 18:3; 19:2). Hinihimok niya silang mahabag sa mga paghihirap ng iba, bilang mga taong maaari ring dumanas ng gayunding mga kasamaan, at mamuhay nang dalisay dahil sa takot sa mga paghatol ng Diyos. Binabalaan niya sila na huwag pag-imbutan ang ibinigay ng Probidensiya sa iba, kundi masiyahan sa ibinigay sa kanila mismo, sapagkat ang Diyos mismo ay nangakong iingatan sila at pagkakalooban ng kanilang kailangan (Joshua 1:5; 1 Cronica 28:20). Maaaring angkinin ng mga Kristiyano ang pangakong ito para sa kanilang sarili nang may higit pang pagtitiwala, at, gaya ni David sa kahirapan at kapighatian, manalig sa makapangyarihan sa lahat na lakas ng Diyos (Awit 118:6, sa Septuaginta).

Mga Hebreo 13:1–6

1 Hayaang magpatuloy ang pag-ibig bilang mga magkakapatid. 2 Huwag kalimutang malugod na tanggapin ang mga dayuhan sapagkat sa paggawa nito ay hindi ninyo alam na ang iba sa mga tinatanggap ninyo ay mga anghel. 3 Alalahanin ninyo ang mga nasa bilangguan, na parang kayo ay kasama rin nila doon at ang inyong mga katawan ay pinagmamalupitan ng kagaya nila.

4 Dapat igalang ng lahat ang pag-aasawa at panatilihing dalisay ang pagtatalik ng mag-asawa, sapagkat hahatulan ng Diyos ang mga nakiki-apid at ang mga nangangalunya.

5 Dapat ang paraan ng inyong pamumuhay ay maging malaya mula sa labis na pagmamahal sa pera. Masiyahan sa mga bagay na mayroon kayo, sapagkat sinabi mismo ng Diyos,” Hindi kita iiwan ni pababayaan man.”

6 Dapat tayo ay masiyahan upang masabi natin ng may katapangan,” Ang Panginoon ang tutulong sa akin hindi ako matatakot Ano ang magagawa ng sinuman sa akin.

Ang Altar ni Cristo at ang Handog ng Papuri

Upang lalo silang mahikayat na hindi kailanman nabibigo ang mga pangako ng Diyos, hinihiling ni Pablo na alalahanin nila ang mga halimbawa ng kanilang mga gurong namatay na (marahil ay si Santiago na apostol at si Santiago na obispo ng Jerusalem), na nanguna sa kanila. Hinihiling niyang tularan nila ang pananampalataya ng mga ito, na isinasaalang-alang ang kamangha-manghang tulong na tinanggap ng mga gurong iyon sa katapusan ng kanilang buhay, nang marahas silang pinatay bilang patotoo kay Jesus Cristo, na hindi nagbabago magpakailanman. Dahil dito, binabalaan silang huwag magpadala sa sari-saring aral na hindi kailanman itinuro ng mga apostol. Dapat patatagin ang kanilang mga puso sa kapangyarihan ng paghahandog at kamatayan ni Cristo para sa kapatawaran ng kasalanan, at hindi sa mga paghahandog ng mga Levita ng mga hayop na itinakdang kainin, na walang anumang magagawa. Ang mga kumakain ng karne ng mga handog para sa kapayapaan at ng Kautusan, na nagtitiwalang sa pamamagitan ng mga ito ay maipagkakasundo sila sa Diyos (Levitico 17:11–15), ay walang karapatang kumain sa handog ng Kristiyanong altar. Sapagkat ayon sa sarili nilang Kautusan, hindi sila maaaring kumain ng anumang bahagi ng hayop na ang dugo ay inihandog bilang pantubos sa kasalanan, dahil ang laman ng hayop na iyon ay kailangang sunugin sa labas ng kampo (Levitico 16:27). Si Cristo, na siyang inilalarawan nito, ay nagbukas ng pinakamataas na langit para sa tao sa pamamagitan ng pagwiwisik ng kanyang sariling dugo (mga Hebreo 12:24), at inihandog ang kanyang laman bilang isang buhay na handog sa labas ng pintuang-bayan. Hinihimok sila ni Pablo na sumunod kay Cristo sa ganitong paraan: gawing buhay na handog ang laman, talikuran ang sanlibutang ito, na hindi nila permanenteng lungsod, at ihandog sa Diyos sa pamamagitan niya ang tanging katanggap-tanggap na handog ng papuri at pasasalamat, kalakip ang mga gawa ng pagkakawanggawa at awa sa iba alang-alang kay Cristo.

Mga Hebreo 13:7–16

7 Alalahanin ninyo ang mga nangunguna sa inyo, sa mga nagsasalita ng Salita ng Diyos sa inyo, at alalahanin ninyo ang bunga ng kanilang ugali; tularan ninyo ang kanilang pananampalataya. 8 Si Jesu- Cristo ay hindi nagbabago kahapon, ngayon at magpakaylan man.

9 Huwag kayong magpadala sa mga sari-sari at kakaibang mga katuruan, sapagkat mas mabuti na ang ating puso ay mahubog sa pamamagitan ng biyaya, hindi sa mga tuntunin ng mga pagkain na hindi naman nakakatulong upang sila ay mabuhay. 10 Mayroon tayong altar na kung saan ang mga naglilingkod sa tabernakulo ay walang karapatang kainin.

11 Sapagkat ang dugo ng mga hayop, na inialay para sa ating mga kaslanan, ay dadalhin ng pinaka-punong pari sa banal na lugar, ngunit ang kanilang katawan ay susunugin sa labas ng kampo 12 Samakatuwid si Jesus ay nagdusa rin sa labas ng tarangkahan papasok ng lungsod upang ialay ang mga tao sa Diyos sa pamamagitan ng kaniyang sariling dugo. 13 Kaya tayo ay dapat lumapit sa kaniya sa labas ng kampo, dala ang kaniyang kahihiyan. 14 Dahil wala tayong nanatiling lungsod dito, sa halip hinahanap natin ang lungsod na darating.

15 Sa pamamagitan ni Jesus dapat patuloy tayong mag-alay ng handog na papuri sa Dios, papuri na bunga ng ating mga labi na kumikilala sa kaniyang pangalan. 16 At huwag ninyong kalilimutang gumawa ng mabuti at tumulong sa bawat isa, sapagkat sa ganitong handog lubos na nalulugod ang Diyos.

Humihiling si Pablo ng Pagsunod at Panalangin

Hinihiling ni Pablo na sundin nila ang kanilang mga lehitimong pastor at guro, na hinirang upang gumabay at mamahala sa kanila sa mga bagay na espirituwal at kailangang magbigay-sulit sa Diyos tungkol sa kanilang gawain. Hinihiling din niyang ipanalangin nila siya, upang mas maaga siyang makabalik sa kanila. Bagaman maaaring hindi nila sang-ayunan ang kanyang turo, tapat niya itong naihatid, na laging masigasig na tuparin ang mga tungkulin ng kanyang pagkaapostol. Taimtim niyang ipinapanalangin na ang Diyos, na muling bumuhay kay Jesus Cristo mula sa mga patay sa pamamagitan ng dugo ng kanyang di-nagbabagong tipan, ay gawin silang ganap sa bawat mabuting gawa, sa pamamagitan ng pagkilos ng Banal na Espiritu na ipinagkaloob sa kanila ni Jesus Cristo, na siyang dapat bigyan ng kaluwalhatian magpakailanman para sa kaligtasan ng tao.

Mga Hebreo 13:17–21

17 Sumunod at magpasakop sa inyong mga pinuno, sapagkat sila ang nagbabantay sa inyo alang-alang sa inyong mga kaluluwa, tulad nilang may pananagutan. Sumunod upang kayo ay ingatan ng inyong mga pinuno na may kagalakan at hindi ng dalamhati, kung saan hindi ito makakatulong sa inyo.

18 Ipanalangin ninyo kami, sapagkat kami ay nakatitiyak na malilinis ang aming budhi, naghahangad na mabuhay ng kagalang-galang sa lahat ng mga bagay. 19 At hinihimok ko kayong lahat na gumawa pa ng mas higit dito, upang ako ay maaaring makabalik sa lalong madaling panahon.

20 Ngayon nawa ang Diyos ng kapayapaan, na siyang nagbalik mula sa kamatayan ang dakilang Pastol ng mga tupa, Ang ating Panginoong Jesus, sa pamamagitan ng dugo ng walang hanggang tipan, 21 ay magbigay sa inyo ng bawat mabubuting bagay upang gawin ang kaniyang kalooban, kumikilos sa atin na mga nakakalugod sa kaniyang paningin, sa pamamagitan ni Jesu-Cristo, na nararapat tumanggap ng papuri magpakailan man. Amen

Ang Pamamaalam ni Pablo sa mga Hebreo

Sa pagtatapos, hinihimok ni Pablo ang mga Hebreo na huwag magkimkim ng gayon na lamang katinding pagkiling laban sa kanya na hindi na nila tatanggapin ang maiikling tagubiling ibinigay niya sa kanila. Binabanggit niya ang hangarin niyang dalawin sila kasama si Timoteo. Ipinadadala niya ang kanyang mga pagbati at pagpapala.

Mga Hebreo 13:22–25

22 Ngayon hinihikayat ko kayo mga kapatid, na tanggapin ninyo ang salitang nagpapalakas sa maiksing sulat ko sa inyo.

23 Nais kong malaman ninyo na si Timoteo ay napalaya na, kung saan isasama ko siya sa aking pagdalaw kung darating siya kaagad.

24 Batiin ninyo ang lahat ng inyong mga pinuno at ang lahat ng mga mananampalataya. Ang mga taga- Italya ay bumabati sa inyo.

25 Ang biyaya ng Diyos ang sumainyo nawang lahat.