Pumapasok si Cristo sa Langit Dala ang Sarili Niyang Dugo
Matapos ilarawan ang walang-bisang paglilingkod ng pagkasaserdote ng mga Levita sa tabernakulo sa lupa, ipinapakita ni Pablo na si Cristo ang pinakapunong saserdote ng mabubuting bagay, o mga paglilingkod, na paunang inilarawan sa gayong paraan. Pumasok siya bilang pinakapunong saserdote, dala ang handog ng sarili niyang dugo, sa mga tunay na banal na lugar sa langit, at nakamit para sa tao ang walang hanggang kapatawaran ng kasalanan. Ayon sa itinakda ng Diyos, ang mga paglilingkod ng Kautusan ay nagsilbing panlinis ng katawan para sa pagsamba sa tabernakulo at upang palayain ito mula sa mga parusa ng Kautusan. Kung gayon, gaano pa kaya kalaki ang kapangyarihan ng dugo ni Cristo na dalisayin ang espiritu ng mga tao mula sa karumihan ng mga makasalanang gawa na nararapat parusahan ng kamatayan, gaya ng paunang inilarawan ng paglilinis ng Kautusan sa katawan, at gawin silang angkop na sumamba sa Diyos sa langit? Sapagkat muling binuhay si Cristo mula sa mga patay sa pamamagitan ng Espiritu at inihandog niya sa Diyos ang kanyang katawang inihain, na walang kapintasan. Dahil sa kapangyarihan ng kanyang dugo, si Cristo ang tagapamagitan ng bagong tipan, o kasunduan, sa pagitan ng Diyos at ng tao. Gumagawa siya ng tunay na pagbabayad-sala para sa mga pagsalangsang sa ilalim ng kautusan ng budhi at ng Kautusan ni Moises, na hindi magawa ng mga hain ng Kautusan, upang matanggap ng mga Gentil gayundin ng mga Judio ang ipinangakong mana.
A.D. 62
Tagalog Unlocked Literal Bible (ULB)
11 Dumating si Cristo bilang pinaka-punong pari ng mabubuting bagay na darating, sa pamamagitan ng mas dakila at higit na ganap na sagradong tolda na hindi gawa sa mga kamay ng tao, na hindi kabilang sa mundong nilikha. 12 Hindi ito sa pamamagitan ng dugo ng mga kambing at mga guya, ngunit sa pamamagitan ng kaniyang sariling dugo kaya minsan lamang pumasok si Cristo sa kabanal-banalang lugar para sa lahat at tiyakin ang ating walang hanggang katubusan.
13 Sapagkat kung ang dugo ng mga kambing at mga toro at ang pagwiwisik ng mga abo sa mga taong may dungis ay naghahandog sa kanila sa Diyos at ginagawang malinis ang kanilang katawan, 14 gaano pa kaya ang dugo ni Cristo, na sa pamamagitan ng walang hanggang Espiritu ay inialay ang kaniyang sarili na walang dungis sa Diyos, na luminis sa ating budhi mula sa mga gawang patay upang makapaglingkod sa Diyos na buhay?
15 Sa kadahilanang ito, si Cristo ang tagapamagitan ng bagong tipan. Ito ay dahil may isang kamatayan na nangyari upang palayain ang mga napapasailalim sa lumang tipan mula sa kabayaran ng kanilang mga kasalanan, sa gayon ang lahat ng mga tinawag ng Diyos ay tatanggap ng walang hanggang pamana na kaniyang ipinangako.
Walang Kapatawaran Kung Walang Pagbubuhos ng Dugo
Patuloy na pinatutunayan ni Pablo na ang kapatawaran ng mga kasalanan ay makakamit lamang sa pamamagitan ng kamatayan ni Cristo. Tuwing nakikipagtipan ang Diyos sa tao, itinatakda niyang kailangan ang kamatayan ng isang itinalagang handog upang pagtibayin iyon, na nagpapakitang ang pakikitungo niya sa tao ay nakasalig sa paghahandog ng kanyang Anak. Mula sa kaugalian kapwa ng Diyos at ng tao, ipinakikita ni Pablo na kailangan ang kamatayan ni Cristo upang maitatag ang bagong tipan, sapagkat walang tipang nagkakabisa habang buhay pa ang itinalagang handog. Dahil dito, ang tipan sa Sinai, na nagpanibago sa tipang sumasaklaw kay Adan sa paraiso, ay hindi ginawa nang walang dugo (Exodo 24:5–9). Ang tabernakulo rin at ang mga kagamitang ginagamit sa paglilingkod dito ay itinalaga sa paglilingkod sa Diyos sa pamamagitan ng pagwiwisik ng dugo (Exodo 40:9–12). At dahil dito, itinakda ng Kautusan na halos lahat ng bagay ay linisin sa pamamagitan ng dugo (Mga Bilang 51:12, 13; 19:2–10), at hindi nito pinahintulutan ang kapatawaran ng kasalanan nang walang pagbubuhos ng dugo.
16 Sapagkat kung saan iniwan ng isang tao ang kaniyang testamento, kailangan na mapatunayan ang kamatayan ng taong gumawa nito. 17 Sapagkat nagkakabisa lamang ang testamento kung saan mayroong kamatayan dahil wala pang bisa ito habang buhay pa ang gumawa.
18 Kaya hindi naitatag ang lumang tipan nang walang dugo. 19 Sapagkat nang maibigay ni Moises ang bawat alituntunin ng kautusan sa lahat ng mga tao, kinuha niya ang dugo ng mga guya at mga kambing na may tubig, mapulang balahibo, hisopo at parehong winisikan ang balumbon ng kasulatan at ang lahat ng tao. 20 At sinabi niya, “Ito ang dugo ng tipan kung saan ibinigay ng Diyos sa inyo ang mga kautusan.”
21 Sa ganito ring paraan, winisikan niya ng dugo ang tabernakulo at ang lahat ng sisidlan na ginagamit ng mga pari sa paglilingkod. 22 At ayon sa kautusan, halos lahat ay nilinis ng dugo. Walang kapatawaran kung walang pagbubuhos ng dugo.
Inihandog si Cristo nang Minsan Magpakailanman
Naipakita na ni Pablo na walang kapatawaran ng kasalanan ni pagpasok sa langit kung wala ang paghahandog ng kamatayan ni Cristo. Kaya kailangang mabuksan sa tao ang tabernakulo at ang mga kagamitan nito, na mga makalupang sipi ng mga bagay sa langit, at malinis ang mga ito mula sa karumihan sa pamamagitan ng mga handog na toro at kambing, na ang buhay na ibinigay bilang kapalit ng buhay ng iba ay paunang naglarawan sa panghaliling handog ni Cristo. Ngunit ang tunay na mga banal na lugar sa langit mismo ay mabubuksan lamang sa tao sa pamamagitan ng aktuwal na paghahandog ng makalangit na handog. Si Cristo, na hindi isang makalupang pinakapunong pari (Mga Hebreo 8:4), ay pumasok sa langit mismo, at iniharap doon ang kanyang katawang ipinako sa krus bilang pinakapunong pari at tagapamagitan ng Diyos at ng tao, magpakailanman sa hayag na presensiya ng Diyos. Ang kanyang handog, na higit na dakila kaysa sa mga handog ng pagkapari ng mga Levita na paulit-ulit na mga sagisag nito, ay hindi kailangang ulitin taun-taon; kung hindi, kinailangan sana niyang magdusa bawat taon mula nang lalangin ang sanlibutan. Inihandog niya ang kanyang sarili nang minsan magpakailanman, sa huling kaayusang itinakda ng Diyos. Sa pamamagitan ng kanyang iisang handog, tinupad at winakasan niya ang mga handog para sa kasalanan sa Kautusan ni Moises na paunang naglarawan dito (Daniel 9:24), na dinaig ang kasalanan at nakamit ang kapatawaran para sa lahat ng tao sa pamamagitan ng paghahandog ng kanyang laman. At kung paanong dahil sa pagsuway ni Adan ay itinakda ng Diyos na ang lahat ng tao ay mamatay nang minsan at pagkatapos ay humarap sa paghuhukom, gayundin si Cristo, bilang ikalawang Adan, ay dumanas ng kamatayan (Mga Hebreo 5:8, 9) at gumawa ng pagtubos para sa mga kasalanan ng unang Adan, at sa pamamagitan niya ay para sa mga kasalanan ng buong sangkatauhan. Ginawa niya ito upang muli siyang magpakita bilang pinakapunong pari ng sangkatauhan, sa kaluwalhatian ng Shekinah, upang pagpalain ang kanyang bayan ng walang hanggang kaligtasan. Dito ay tinutukoy ni Pablo ang pinakapunong paring Judio sa araw ng paglilinis (Mga Bilang 6:23–26; Lucas 1:19–23).
23 Samakatwid kinakailangan nga na ang mga bagay na kahalintulad nang nasa langit ay dapat na malinis nitong mga hayop na handog. Gayunman, dapat na linisin ng mas mabuting handog ang mga bagay na panlangit. 24 Sapagkat hindi pumasok si Cristo sa kabanal-banalang lugar na gawa ng mga kamay, na kahalintulad lamang ng tunay. Sa halip, pumasok siya sa langit mismo, na ngayon ay nasa harapan ng Diyos para sa atin.
25 Hindi siya nagpunta doon upang madalas na ihandog ang kaniyang sarili, katulad ng ginagawa ng pinakapunong pari, na pumapasok sa kabanal-banalang lugar taun-taon na may dalang dugo. 26 Kung iyan ay totoo, kakailanganin niyang maghirap ng maraming ulit mula pa ng likhain ang mundo. Ngunit ngayon minsan na lamang siyang naipahayag hanggang sa katapusan ng panahon upang alisin ang kasalanan sa pamamagitan ng pag-aalay ng kaniyang sarili.
27 Tulad ng bawat tao ay itinakda na mamatay minsan, at pagkatapos ay ang paghatol, 28 gayon din si Cristo, na minsang naihandog upang alisin ang mga kasalanan ng marami, darating siya sa pangalawang pagkakataon, hindi upang ihandog muli sa kasalanan, kundi para sa kaligtasan ng mga matiyagang naghihintay sa kaniya.
Hindi Maaalis ng mga Handog ng Kautusan ang Kasalanan
Matapos lubos na maipakita kung gaano kawalang-bisa ang mga paglalarawan at mga seremonya ng Kautusan, ipinahayag ni Pablo na ang Kautusan, bilang anino o malabong balangkas ng mga pagpapalang espirituwal at walang hanggan na darating sa pamamagitan ng ebanghelyo, ay hindi kailanman makapagbibigay ng tunay na kapatawaran ng kasalanan sa pamamagitan ng mga makasagisag na handog nito. Lalo pa itong ipinakikita ng taunang pag-uulit ng mga handog ng Kautusan, kung kailan ang mga nakaraang kasalanan ng bayan ay patuloy na inaalala at ipinahahayag bilang hindi pa napapatawad at hindi pa natutubos, at ng katotohanang imposibleng alisin ng dugo ng mga hayop ang mga kasalanan ng mga nilalang na may pananagutang moral.
1 Sapagkat ang kautusan ay isang anino lamang ng mga mabubuting bagay na darating, hindi ng mga katotohanan. Hindi magagawang ganap ng kautusan ang mga lumalapit sa Diyos batay sa paraan ng parehong mga alay na inihahandog ng mga pari taun-taon. 2 O kung hindi, ititigil kayang maihandog ang mga alay na iyon? Sa ganiyang kalagayan, ang mga sumasamba ay nilinis ng minsan, na wala ng kamalayan sa kasalanan.
3 Ngunit sa mga handog na iyon ay may pagpapa-alala sa mga nagawang kasalanan taun-taon. 4 Sapagkat hindi maaaring pawiin ng mga dugo ng toro at kambing ang mga kasalanan.
Isang Katawang Inihanda para kay Cristo
Sa mga salita ni David (Mga Awit 40:6, 7, 8, sa Septuagint), itinuturo ni Pablo ang layunin ng mga handog ng Kautusan at kung paano tinupad ni Cristo ang mga ito. Imposibleng maalis ang kasalanan, o matugunan ang katarungan ng Diyos, sa pamamagitan ng lahat ng alay at mga handog ng pagtubos sa kasalanan sa ilalim ng Kautusan, na mga paunang paglalarawan lamang. Kaya isang katawan ang inihanda para kay Cristo, upang magawa niya ang kalooban ng Diyos, na magdusa at mamatay para sa mga tao, gaya ng inihula sa balumbon ng Kautusan ni Moises at sa mga propesiya. Mula sa makahulang awit na ito, ipinangangatwiran ni Pablo na ipinahayag ng Diyos na hindi na niya nais ang mga handog na iniutos ng Kautusan, at na tinupad na ni Cristo ang lahat ng ito sa pagsasakatuparan ng pagtubos sa tao ayon sa itinakdang kalooban ng Diyos. Maliwanag kung gayon na inaalis ang mga unang handog, ang mga paunang paglalarawan, upang maitatag ang tanging tunay at namamalaging handog para sa kasalanan sa ebanghelyo: ang paghahandog ng laman sa katawan ni Cristo, na siyang itinakdang kalooban ng Diyos para gawing banal ang mga tao.
5 Nang dumating si Cristo dito sa mundo, sinabi niya, “Hindi mo nais ang mga handog o ang mga hain. Sa halip, inihanda mo ang isang katawan para sa akin. 6 Wala kang kasiyahan sa mga haing sinusunog o mga handog para sa kasalanan.” 7 At aking sinabi, “Masdan mo, narito ako upang gawin ang iyong kalooban, o Diyos, gaya ng nasusulat tungkol sa akin na nasa balumbon.”
8 Sinabi niya gaya ng nasabi sa itaas, “Hindi mo nais ang mga handog at mga hain o ang mga handog na sinusunog para sa kasalanan, ni hindi ka nasisiyahan sa mga ito”— mga handog na inialay ayon sa kautusan. 9 At sinabi niya, “masdan mo, ako ay narito upang gawin ang iyong kalooban.” Isinantabi niya ang unang kaugalian upang maitatag ang pangalawa. 10 Sa pangalawang kaugalian, tayo ay naihandog sa Diyos sa kaniyang kalooban at sa pamamagitan ng pag-aalay ng katawan ni Jesu-Cristo ng minsan para sa lahat.
Inaalis ng Iisang Handog ang Lahat ng Kasalanan
Itinuturo ni Pablo ang pagkakaiba ng bisa ng mga handog ng Kautusan at ng handog ni Cristo, at ng pagkapari ng mga Levita at ng pagkapari ni Cristo. Marami ang mga paring Levita at araw-araw silang naghahandog, ngunit hindi nila maalis kahit ang pinakamaliit na kasalanan. Ngunit si Cristo, nang minsan magpakailanman, sa pamamagitan ng kanyang iisang handog na may bisa magpakailanman sa presensiya ng Diyos, ay nag-alis ng lahat ng kasalanan at nagkamit ng walang hanggang kapatawaran at buhay para sa mga ginagawang banal sa pamamagitan ng pananampalataya sa pagtubos na ito, gaya ng pinatototohanan ng Banal na Espiritu (Jeremias 31:33, 34; Mga Hebreo 8:10–12). At kung nakamit na ang ganap na kapatawaran, na sa pamamagitan nito ay nakipagkasundo ang Diyos sa tao, hindi na kailangan ang anumang karagdagang handog para sa kasalanan. Kaya dapat nang alisin ang ritwal ng mga Judio.
11 Sa katunayan tumatayong naglilingkod ang bawat pari araw-araw, iniaalay ang parehong mga handog, kung saan, gayon pa man, hindi makatatanggal ng mga kasalanan kailanman. 12 Ngunit pagkatapos na ialay ni Cristo ang isang handog para sa kasalanan magpakailanman, umupo siya sa kanang kamay ng Diyos, 13 naghihintay hanggang ang kaniyang mga kaaway ay maibaba at gawing isang patungan para sa kaniyang paanan. 14 Dahil sa pamamagitan ng isang handog ay kaniyang ginawang ganap magpakailanman ang mga taong inihandog sa Diyos.
15 At nagpapatotoo rin sa atin ang Banal na Espiritu. Sapagkat unang sinabi niya, 16 '' 'Ito ang tipan na aking gagawin sa kanila pagkatapos ng mga araw na iyon,' ang sabi ng Panginoon, 'Ilalagay ko ang aking mga kautusan sa kanilang mga puso at isusulat ko ang mga iyon sa kanilang mga isip.”'
17 Pagkatapos sinabi niya, “Hindi ko na aalalahanin pa ang kanilang mga kasalanan at paglabag sa kautusan.”
18 Ngayon kung saan may kapatawaran na para sa mga ito, wala ng pag-aalay pa para sa kasalanan.
Lumapit, Manatiling Matatag, Magtipon
Matapos tapusin ang kanyang mga pangangatwiran tungkol sa doktrina, hinihimok ni Pablo ang mga Hebreo na lumapit sa trono ng Diyos nang may tapat na puso at pananampalataya sa dugo ni Cristo, na nalinis sa espirituwal na paraan (Mga Bilang 19:2–10; Levitico 16:4; Mga Bilang 8:7). Magagawa nila ito sapagkat mayroon na silang ganap na pagpasok sa langit mismo sa pamamagitan ng dugo ni Cristo, ang dakilang pinakapunong pari na nag-aalay ng kanyang sariling handog sa langit, ang tunay na bahay ng Diyos. Dapat silang manatiling matatag sa pagpapahayag ng kanilang pag-asa sa buhay na walang hanggan, sapagkat tapat ang Diyos na nangako nito sa pamamagitan ni Cristo. Dapat silang magtulungan sa gitna ng mga pagsubok at mag-udyukan sa pag-ibig at mabubuting gawa. Hindi sila dapat lumiban sa pagsamba sa Diyos, gaya ng ginawa ng ilang Kristiyanong Judio dahil sa pag-uusig o pagtatangi laban sa mga nagbalik-loob na Gentil, kundi lalo nilang palakasin at aliwin ang isa't isa habang nakikita nilang papalapit ang mga paghatol ng Diyos sa bansang Judio.
19 Kaya naman, mga kapatid, may pananalig tayong makakapasok sa kabanal-banalang lugar sa pamamagitan ng dugo ni Jesus. 20 Iyon ang paraan na kaniyang binuksan para sa atin sa pamamagitan ng kaniyang katawan, isang bago at buhay na daan sa pamamagitan ng tabing. 21 At dahil mayroon tayong dakilang pari sa bahay ng Diyos, 22 Lumapit tayo na may totoong puso na may lubos na katiyakan ng pananampalataya, na may mga pusong nawisikan at nilinis mula sa masamang budhi at ang ating katawan na nahugasan ng dalisay na tubig.
23 Panghawakan ding mabuti ang paghahayag ng ating pananalig ng walang pag-aalinlangan, sapagkat ang Diyos na siyang nangako ay tapat. 24 Kaya isaalang-alang natin kung paano pasisiglahin ang isa't- isa sa pag-ibig at sa mga mabubuting gawa. 25 Huwag tayong tumigil sa pagtitipon-tipon ng magkakasama, katulad ng ginawa ng ilan. Sa halip, palakasin pa natin ng higit ang isa't isa, ngayong nakikita ninyo na nalalapit na ang araw.
Wala Nang Natitirang Handog para sa mga Tumatalikod
Sa pangambang ang pagpapabaya sa pakikisama sa mga kapwa Kristiyano ay humantong sa pagtalikod sa pananampalataya, ipinahayag ni Pablo na para sa mga nagtatakwil sa Kristiyanismo matapos makumbinsi sa katotohanan nito, wala nang natitirang ibang pagtubos para sa kasalanan, kundi kakila-kilabot na paghihintay na lamang sa paghuhukom. Wawasakin ng paghuhukom na iyon ang bansang Judio bilang mga kalaban ng Diyos (Mga Bilang 16:35; 2 Mga taga-Tesalonica 1:7, 8), gaya ng natupad sa pagwasak sa kanilang templo at lungsod sa pamamagitan ng apoy. Sapagkat kung ang mga tumanggi sa banal na awtoridad ng Kautusan ni Moises, na isang lingkod lamang, ay namatay nang walang awa (Mga Bilang 15:30; Deuteronomio 17:6), gaano pa kabigat ang magiging parusa sa mga nagtakwil sa Anak ng Diyos at humamak sa kanya? Itinuring nilang gaya ng dugo ng isang karaniwan o di-banal na tao ang dugo ng kanyang handog, na nagpatibay sa bagong tipan ng kanilang katubusan, at nilait nila ang Banal na Espiritu, na sa pamamagitan ng kanyang mga kaloob ay pinagtibay ang mga katotohanan ng ebanghelyo. Maliwanag sa salita ng Diyos mismo na tiyak ang kaparusahan ng mga tumatalikod, sapagkat ipinahayag niyang hahatulan niya ang mga kaaway ng kanyang bayan (Deuteronomio 32:35, 36). At ang Diyos, na nabubuhay magpakailanman, ay makapagpaparusa magpakailanman.
26 Sapagkat kung ating sasadyain ang paggawa ng kasalanan pagkatapos nating malaman ang kaalaman sa katotohanan, ang handog para sa kasalanan ay hindi na umiiral. 27 Sa halip, mayroon lamang tiyak na inaasahang nakakatakot na hatol at nagngangalit na apoy na tutupok sa mga kaaway ng Diyos. 28 Sinuman na lumabag sa kautusan ni Moises ay mamamatay ng walang awa sa patunay ng dalawa o tatlong saksi. 29 Gaano pa kaya kabigat na parusa sa akala ninyo ang nararapat sa taong yumurak sa Anak ng Diyos, sinumang magturing sa dugo ng tipan na hindi banal, ang dugo na kaniyang inihandog sa Diyos—sinuman na humamak sa Biyaya ng Espiritu 30 Sapagkat kilala natin ang nagsabi nito, “Akin ang paghihiganti at ako ang maniningil.” At muli, “Hahatulan ng Panginoon ang kaniyang mga tao.” 31 Nakakatakot nga ang mahulog sa mga kamay ng buhay na Diyos!