Si Melquisedec, Isang Larawan ni Cristo

Bumabalik si Pablo sa kaniyang paksa, ang kahigitan ng pagkapari ni Cristo kaysa sa kay Aaron, at sinisikap niyang akayin sila tungo sa kaganapan sa mas malalalim na hiwaga ng ebanghelyo sa pamamagitan ng paghahambing kina Melquisedec at Cristo (Genesis 14:18). Ipinakikita niya na si Melquisedec ay walang ama o ina: hindi nakatala ang kaniyang pinagmulan at angkan, at hindi binabanggit ang wakas o simula ng kaniyang buhay o pagkapari. Kaya, tulad ng sa Anak ng Diyos, maituturing itong nananatili magpakailanman. Dahil sa kaniyang mas mataas na katayuan, nagbayad sa kaniya ng mga ikapu si Abraham, ang pinuno ng mga patriyarka. Itinalaga ng Diyos ang mga pari upang tumanggap ng mga ikapu mula sa kanilang mga kapatid na mga Levita, hindi dahil sa mas mataas nilang angkan, kundi bilang bahaging panustos sa kanila (Mga Bilang 18:24–31). Ngunit si Melquisedec, na hindi mula sa angkan ni Aaron, ay tumanggap ng mga ikapu mula kay Abraham bilang pari ng lahat. Bilang kinatawan ni Cristo, ang pinakapunong pari ng sangkatauhan, pinagpala niya ang may hawak ng mga pangako, na paunang naglalarawan sa isa na sa pamamagitan niya ay matutupad ang mga iyon, at sa gawaing ito ay ipinakita niya ang kaniyang kahigitan bilang hari at bilang pari. Sa ilalim ng Kautusang Judio, ibinabayad ang mga ikapu sa mga taong kinukuha ng kamatayan at patuloy na napapalitan. Ngunit sa ilalim ng kaayusan ng mga patriyarka, tinanggap ang mga iyon ng isang may buhay na walang katapusan (Mga Awit 110:4), at sa gayon ay may pagkaparing hindi nagbabago. Si Levi, na inutusang tumanggap ng mga ikapu, ay nagbayad ng mga ikapu at pinagpala ni Melquisedec sa katauhan ni Abraham, yamang nasa balakang pa siya ng kaniyang ama.

A.D. 62

Tagalog Unlocked Literal Bible (ULB)

Mga Hebreo 7:1–10

1 Melquisedec na ito, ang hari ng Salem, ang pari ng Kataas-taasang Diyos, na sumalubong kay Abraham nang siya ay bumalik mula sa malupit na pagpatay ng mga hari, at pinagpala siya. 2 Binigyan siya ni Abraham ng ikamsampung bahagi ng lahat ng kaniyang nasamsam. Ang pangalan na ''Melquisedec” ay nangangahulugang ''hari ng katuwiran'' at ''hari ng Salem'' ito ay ''hari ng kapayapaan.'' 3 Siya ay walang ama, walang ina, walang mga ninuno, walang anumang pasimula ng mga araw ni katapusan ng buhay. Sa halip nanatili siyang pari magpakailanman, katulad ng Anak ng Diyos.

4 Ngayon isaalang-alang kung gaano kadakila ang taong ito. Ang ating ninuno na si Abraham ay nagbigay ng ikasampung bahagi mula sa pinakamahalagang mga bagay na nakuha niya mula sa labanan. 5 At sa katunayan, ang mga kaapu-apuhan ni Levi na tumanggap ng gawaing pagkapari ay may utos mula sa kautusan na tipunin ang mga ikasampung bahagi mula sa mga tao, iyon ay mula sa kanilang mga kababayang Israelita, kahit na sila rin ay nagmula kay Abraham. 6 Ngunit si Melquisedec, na hindi mula sa kaapu-apuhan ni Levi, ay tumanggap ng ikasampung bahagi mula kay Abraham, at siya ay pinagpala, siya na tumanggap ng mga pangako. 7 Hindi maitatanggi na ang mas mababang tao ay pinagpapala ng mas mataas na tao.

8 Sa ganitong kalagayan, ang taong tumanggap ng ikasampung bahagi ay mamamatay balang araw. ngunit sa isang banda, ang tumanggap ng ikasampung bahagi ni Abraham ay inilarawan bilang patuloy na nabubuhay. 9 At samakatuwid, masasabi na si Levi na tumanggap ng ikapu, ay nakapagbigay din ng ikapu sa pamamagitan ni Abraham, 10 dahil si Levi ay nasa pribadong bahagi pa lamang ng kaniyang ninuno na si Abraham nang makilala ni Abraham si Melquisedec.

Ang Bagong Pagkapari ay Nangangahulugan ng Bagong Kautusan

Ipinapakita ni Pablo na nakabababa ang Kautusan at pagkasaserdote ng mga Levita, sapagkat pinapalitan ang mga ito ng ibang sistema at kaayusan ng pagkasaserdote. Hindi maisakatuparan ng pagkasaserdote ng mga Levita ang pagiging ganap, o ang layuning pinagkatatag nito: ang kapatawaran ng kasalanan sa pamamagitan ng sapat na handog na pambayad-sala. Kaya ipinangako ang isa pang saserdote, ayon sa kaayusan ng orihinal na pagkasaserdote ni Melquisedec, na isa ring paunang larawan (400 taon bago ang Kautusan), at hindi ayon sa kaayusan ni Aaron. Kapag binago ang pagkasaserdote, kailangan ding baguhin ang kautusang pinagbabatayan nito. Sapagkat si Cristo, na tinutukoy ng mga bagay na ito (Mga Awit 110:4), ay kabilang sa lipi ni Judah, na walang karapatang maglingkod sa isang dambanang Judio. At lalo pang malinaw na kapwa babaguhin ang Kautusan at ang pagkasaserdote, sapagkat inihulang lilitaw ang isa pang saserdoteng katulad ni Melquisedec. Itinalaga siya hindi ayon sa Kautusan, na angkop sa makalamang kalikasan ng tao at humahantong sa kamatayan, kundi ayon sa kapangyarihan ng isang higit na ganap na sistema, na nangangako ng walang katapusang pagkasaserdote at buhay, gaya ng ipinahayag ng Diyos mismo.

Mga Hebreo 7:11–17

11 Ngayon kung ang pagiging ganap ay maaari nang makamtan sa pamamagitan ng pagiging pari ng mga Levita (sapagkat sa ilalim nito ang mga tao ay tumanggap ng kautusan), ano pa ang kailangan para sa isang pari na lumitaw ayon sa pagkapari ni Melquisedec, at hindi mapangalanan ayon sa pagkapari ni Aaron? 12 Dahil kapag ang pagkapari ay nabago, ang kautusan ay kailangan ding mabago.

13 Sapagkat ang pinagsabihan ng mga bagay na ito ay kabilang sa ibang lahi, kung saan walang sinuman ang naglingkod sa altar. 14 Ngayon ito ang katunayan na ang ating Panginoon ay nagmula kay Judah, ang lipi na hindi binanggit ni Moises patungkol sa mga pari.

15 At ang aming sinasabi ay mas malinaw pa kung may ibang paring liliitaw ayon sa pagkakatulad ni Melquisedec. 16 Ang bagong pari na ito ay hindi naging pari ayon sa batayan ng kautusan sa angkan ng tao sa halip ay sa batayan ng kapangyarihan ng hindi nasisirang buhay. 17 Dahil ang kasulatan ay sumasaksi tungkol sa kaniya: ''Ikaw ay isang pari magpakailanman ayon sa pagkapari ni Melquisedec.

Isang Pagkasaserdoteng Pinagtibay ng Panunumpa

Ipinapahayag ni Pablo na pinawawalang-bisa ang dating kautusan tungkol sa pagkasaserdote, sapagkat mahina ito at walang silbi para sa pagtubos sa tao. Walang sinumang ginawang ganap ang Kautusan ni Moises. Ngunit ginawang ganap at kinumpleto ng pagdating ng isang mas mabuting pag-asa at mas mabuting pagkasaserdote ang Kautusan, at binibigyang-kakayahan nito ang lahat, hindi lamang ang pinakapunong saserdote, na lumapit sa altar ng Diyos sa pamamagitan ng handog ni Cristo. Itinalaga ang pagkasaserdote ni Cristo sa pamamagitan ng panunumpa upang ipakitang hindi ito mababago, at na nakahihigit ito sa pagkasaserdoteng itinatag nang walang panunumpa, para lamang sa isang panahon, at babaguhin ayon sa kalooban ng Diyos. Sa pamamagitan ng taimtim na panunumpang ito, si Jesus ay ginawang tagapanagot, o tagagarantiya, ng isang tipang mas mabuti kaysa sa kay Moises, na nagkaroon ng maraming saserdote dahil inaalis sila ng kamatayan. Ngunit ang pagkasaserdote ni Cristo, na pinagtibay ng panunumpa, ay hindi maililipat sa sinumang kahalili, sapagkat nabubuhay siya magpakailanman.

Mga Hebreo 7:18–24

18 Sapagkat pinawalang saysay ang dating kautusan dahil sa ito ay mahina at walang pakinabang. 19 Sapagkat ang kautusan ay walang ginawang ganap. Gayunpaman, mayroong mas mabuting pag-asa para sa hinaharap kung saan lumalapit tayo sa Diyos.

20 At itong mas mabuting katiyakan ay hindi nangyari kung walang panunumpa, sapagkat ang mga ibang pari ay hindi gumawa ng anumang panunumpa. 21 Ngunit ang Diyos ay gumawa ng isang panunumpa nang sinabi niya ang tungkol kay Jesus, ''Ang Panginoon ay nangako at hindi na magbabago ang kaniyang isip: ''Ikaw ay isang pari magpakailanman.'''

22 Sa pamamagitan din nito si Jesus ay naging kayiyakan ng isang mas mabuting kasunduan.

23 Sa katunayan, ang kamatayan ang humahadlang sa mga pari mula sa paglilingkod magpakailanman. Ito ang dahilan kung bakit mayroong maraming pari, isa pagkatapos ng isa. 24 Ngunit dahil nabubuhay si Jesus magpakailanman, ang kaniyang pagkapari ay hindi mapapalitan.

Kayang Magligtas nang Lubusan ni Cristo

Inilalapat ni Pablo ang pangangatwiran: yamang hindi nagbabago ang pagkasaserdote ni Cristo, at nabubuhay si Cristo magpakailanman sa katawan, kaya niyang iligtas nang lubusan ang mga lumalapit sa Diyos sa pamamagitan ng kanyang pamamagitan at pamamagitan ng kanyang pagsamo para sa kanila. Ang gayong pinakapunong saserdote ang angkop para sa tao: banal at maawain, walang bahid ng anumang makasalanang kahinaan, hiwalay sa mga makasalanan at sa mga alalahaning makasanlibutan, at itinaas nang higit sa lahat ng anghel ng Diyos. Hindi tulad ng mga saserdoteng Judio, hindi niya kailangang maghandog araw-araw para sa sarili niyang mga kasalanan at pagkatapos ay para sa mga kasalanan ng mga tao. Hindi siya naghandog para sa kanyang sarili, kundi para sa mga tao, minsan lamang, sa krus. Sapagkat ang Kautusan, na hindi ganap, ay nagtatalaga bilang mga pinakapunong saserdote ng mga taong hindi ganap, na dahil dito ay nangangailangan ng paulit-ulit na mga handog. Ngunit ang salita ng panunumpa (Mga Awit 110), na dumating limang daang taon matapos ibigay ang Kautusan, ay nagtalaga sa Anak bilang pinakapunong saserdote magpakailanman, at sa pamamagitan nito ay pinawalang-bisa ang pagkasaserdote ng Kautusan. Sa kabuuan, ipinahihiwatig ni Pablo na ang mga tumalikod sa Kristiyanismo tungo sa Judaismo ay iniwan ang ganap para sa hindi ganap, at ang nananatili magpakailanman para sa pinawalang-bisa na.

Mga Hebreo 7:25–28

25 Samakatuwid, siya rin ay lubos na makapagliligtas sa kanila na lalapit sa Diyos sa pamamagitan niya, dahil siya ay laging nabubuhay upang mamagitan para sa kanila.

26 Sapagkat ganito ang pinaka-punong pari na nararapat para sa atin. Siya ay walang kasalanan, walang dungis, dalisay, ibinukod mula sa mga makasalanan, at naging lalong mataas kaysa sa kalangitan. 27 Hindi siya nangangailangan, di tulad ng mga pinaka-punongpari, na mag-alay ng handog araw-araw, una para sa kaniyang sariling kasalanan, at pagkatapos para sa kasalanan ng mga tao. Ginawa niya ito nang minsanan para sa lahat, nang inialay niya ang kaniyang sarili. 28 Sapagkat ang kautusan ang humirang ng mga tao na may kahinaan katulad ng mga pinakapunong pari, ngunit ang salita ng panunumpa, na dumating matapos ang kautusan, ay naghirang ng isang Anak, na siyang ginawang ganap magpakailanman.

Naglilingkod si Cristo sa Tunay na Tabernakulo

Iginigiit ni Pablo na ito ang pangunahing punto ng lahat ng kanyang tinalakay: ang mga Kristiyano ay may dakilang pinakapunong saserdote, na itinaas sa trono ng Diyos, isang tagapaglingkod ng mga tunay na banal na lugar ng tunay na tabernakulo, ang kalangitan, na itinayo ng Diyos at hindi ng tao gaya ng tabernakulong Judio. At yamang ang bawat pinakapunong saserdote ay naghahandog ng mga kaloob at mga hain araw-araw sa lupa, si Cristo, bilang pinakapunong saserdote, ay kailangan ding magkaroon ng haing maihahandog sa langit. Sa lupa ay hindi siya makapaglilingkod bilang saserdote, sapagkat ang sambahayan ni Aaron ang itinalagang maghandog ng mga kaloob ayon sa Kautusan sa templong Judio. Ang kanilang paglilingkod ay anino o kopya ng paglilingkod ni Cristo sa langit, kung paanong ang tabernakulo mismo ay isang huwaran ng mga bagay sa kalangitan (mga Hebreo 9:23) na ipinakita kay Moises sa bundok.

Mga Hebreo 8:1–5

1 Ngayon, ito ang paksa ng aming sinasabi, mayroon tayong isang pinaka-punong pari na nakaupo sa kanang kamay ng trono ng Kamahalan sa kalangitan. 2 Isa siyang lingkod sa lugar na banal, ang tunay na tabernakulo na itinayo ng Panginoon, hindi ng sinumang tao. 3 Sapagkat itinalaga ang bawat pinaka-punong pari upang mag-alay ng mga kaloob at mga handog, kaya kinakailangan na may isang bagay na ialay.

4 Ngayon kung si Cristo ay nasa lupa, hindi na siya magiging pari pa, yamang mayroon nang mga nag-aalay ng mga handog ayon sa kautusan. 5 Naglilingkod sila sa isang bagay na huwaran at anino ng mga bagay na makalangit, kagaya na lamang ng babala ng Diyos kay Moises noong itatayo na niya ang tabernakulo, “Tingnan mo,” sinabi ng Diyos, na gagawin mo ang lahat ayon sa batayan na ipinakita sa iyo doon sa bundok.”

Pinapalitan ng Bagong Tipan ang Luma

Pinagtitibay ni Pablo na ang pagkasaserdoteng Kristiyano ay higit na mahusay kaysa sa pagkasaserdote ng mga Levita, sapagkat nakabatay ito sa mas mabubuting pangako. Sa pamamagitan ng mga pagpapalang panlupa at pansamantala, paunang inilarawan ng lumang tipan ang mga pagpapalang walang hanggan at espirituwal ng bagong tipan. Kung hindi ito pansamantala at hindi ganap, hindi na sana kinailangan ang isa pa. Ipinakita ng Diyos mismo kung gaano kawalang-bisa ang lumang tipan, at kung gaano nakahihigit ang bago, nang sawayin niya ang mga Judio sa pamamagitan ng kanyang propetang si Jeremias (Jeremias 31:31–34). Ang bagong tipan ay isusulat sa puso ng mga tao upang pamahalaan ang kanilang mga kilos, hindi sa bato gaya ng luma. Sa halip na isang sambahayan lamang ang ibukod upang turuan ang kanilang mga kapatid (Deuteronomio 6:7), ang lahat ay magiging karapat-dapat na maging mga guro, upang ituro ang kapatawaran ng mga kasalanan at kasamaan sa pamamagitan ng pananampalataya sa dugo at handog ni Cristo. Sa pangangako ng bagong tipan, ginawa ng Diyos na luma ang una. At ang nawalan na ng silbi at tumanda ay malapit nang maglaho, o tuluyang mawala.

Mga Hebreo 8:6–13

6 Ngunit ngayon tinanggap ni Cristo ang isang mas mataaas na paglilingkod dahil siya din ang tagapamagitan ng mas mainam na tipan, na itinatag sa mas mainam na mga pangako. 7 Sapagkat kung ang unang tipan ay walang pagkakamali, kung gayon hindi na kailangan pang humanap ng pangalawang tipan. 8 Sapagkat nang nakatagpo ang Diyos ng pagkakamali sa mga tao, sinabi niya,”'Tingnan ninyo, darating ang mga araw,' sabi ng Panginoon, 'na Ako ay gagawa ng bagong tipan sa sambahayan ng Israel at sa sambahayan ng Juda. 9 Hindi na ito katulad ng tipan na ginawa ko sa kanilang mga ninuno noong araw na kinuha ko sila sa pamamagitan ng kamay upang pangunahan silang lumabas sa lupain ng Egipto. Sapagkat hindi sila nagpatuloy sa aking tipan, at hindi ko na sila bibigyang pansin,' sabi ng Panginoon. 10 'Sapagkat ito ang tipan na aking gagawin sa sambahayan ng Israel pagkatapos ng mga araw na iyon,' sabi ng Panginoon. 'Ilalagay ko sa kanilang mga isipan ang aking mga tipan, at isusulat ko rin ang mga ito sa kanilang mga puso. Ako ang magiging Diyos nila, at sila ay aking magiging mga tao. 11 Hindi nila tuturuan ang bawat isa na kaniyang kapwa at ang bawat isa na kaniyang kapatid, na sabihing, “Kilalanin ninyo ang Diyos,” sapagkat ako ay makikilala ng lahat mula sa pinakamababa hanggang sa pinakadakila sa kanila. 12 Sapagkat magpapakita ako ng habag sa kanilang mga gawaing hindi matuwid at hindi ko na aalalahanin pa ang kanilang mga kasalanan.'”

13 Sinasabing “bago,” ginawa niyang luma ang unang tipan. At kaniya ngang inihayag na ang pagiging luma ay handa ng maglaho.

Paunang Inilalarawan ng Tabernakulo ang Mas Mabubuting Bagay

Mula sa kalikasan ng tabernakulo at sa mga paglilingkod na isinasagawa rito, ipinapakita ni Pablo na mga paunang larawan ang mga ito ng mas mabuting bagay na darating. Sa layuning ito, ipinapaalala niya sa kanila ang mga kasangkapan sa bahagi ng tabernakulong kumakatawan sa nakikitang daigdig, na tinatawag na banal na lugar (Exodo 35:26–40), at ang mga inilagay sa bahaging nasa likod ng ikalawang tabing, na tinatawag na kabanal-banalang lugar. Sa ganitong pagkakaayos ng tabernakulo ayon sa tagubilin ng Diyos, laging isinasagawa ng mga saserdote ang paglilingkod sa Diyos sa unang bahagi nito, na naglalarawan ng pagsambang iniaalay ng mga tao sa lupa sa di-nakikitang Diyos. Sa ikalawang bahagi naman ay pumapasok ang pinakapunong saserdote isang araw lamang sa isang taon, at doon ay inihahandog niya ang dugo ng isang hayop na inihain para sa mga kasalanan niya at ng mga tao (Levitico 16:14, 15). Sa lahat ng ito, ipinakita ng Banal na Espiritu, na nagtakda nito, na ang daan patungo sa mismong presensya ng Diyos ay hindi naipakilala sa mga tao sa pamamagitan ng pagsamba sa unang tabernakulo. Ang larawang ito o anino ng mga bagay na darating ay nananatili pa noong panahon ni Pablo sa paglilingkod sa templo, kung saan iniaalay ang mga kaloob at mga haing hindi makapag-alis sa isipan ng pagkadama ng pagkakasala, sapagkat mga paunang larawan lamang ang mga ito ng espirituwal na kadalisayang hinihingi noong ang pagsamba sa Diyos ay binago sa ilalim ng kaayusan ng ebanghelyo.

Mga Hebreo 9:1–10

1 Ngayon kahit sa unang tipan ay may lugar para sa pagsamba dito sa lupa at mga alituntunin ukol sa pagsamba. 2 Sapagkat may silid na inihanda sa loob ng tabernakulo, ang panlabas na silid, ang tinatawag na banal na lugar. Nakalagay sa lugar na ito ang ilawan, ang mesa at ang tinapay na handog. 3 At sa likod ng pangalawang tabing ay isa pang silid na tinatawag na kabanal-banalang lugar. 4 Mayroon itong gintong altar para sa insenso. Nandito rin ang kaban ng tipan na nababalutan ng ginto. Sa loob nito ay sisidlang ginto na may lamang manna, ang namulaklak na tungkod ni Aaron at ang mga tapyas na bato ng tipan. 5 Sa itaas ng kaban ng tipan ay anyo ng kerubim ng kaluwalhatian na umaaligid sa takip ng pagsisisi, na hindi muna namin ngayon mailalarawan.

6 Pagkatapos na maihanda ang mga bagay na ito, palaging pumapasok ang mga pari sa panlabas na silid ng tabernakulo upang isagawa ang kanilang mga tungkulin. 7 Ngunit ang pinaka-punong pari ay pumapasok na nag-iisa sa pangalawang silid minsan sa isang taon, at may dalang maihahandog na dugo para sa kaniyang sarili at para sa hindi sinasadyang mga paglabag ng mga tao.

8 Ipinapakita ng Banal na Espiritu na ang daan patungo sa kabanal-banalang lugar ay hindi pa ipinapahayag habang nananatili pang nakatayo ang unang tabernakulo. 9 Isa itong paglalarawan sa kasalukuyang panahon. Parehong walang kakayahang gawing ganap ng mga kaloob at mga handog ang budhi ng mga sumasamba. 10 Mga pagkain at inumin lamang ang mga ito na kaugnay ng iba't-ibang uri ng seremonya ng paglilinis. Ang lahat ng ito ay alituntunin para sa laman na inilaan hanggang sa maganap ang bagong kaayusan.