May Natitira Pang Kapahingahan ng Araw ng Pamamahinga para sa mga Sumasampalataya

Ipinaliliwanag ni Pablo kung ano ang kinakatawan ng kapahingahan ng Canaan. Yamang nawala ito sa mga anak ng Israel dahil sa kawalan ng pananampalataya at katigasan ng ulo, hinihimok niya ang mga Hebreo na matakot, upang hindi rin sila mabigong makamit ang pangakong kanilang tinanggap. Ang ebanghelyong ipinangaral sa kanila ay siya ring ipinangaral sa mga anak ng Israel, sa pamamagitan ng mga paunang larawan at anino ng Kautusan at sa pamamagitan ng mga propeta, ngunit dahil hindi ito pinakinggan nang may pananampalataya, wala itong naidulot na mabuti sa kanila. Malinaw sa mga salita ng Deuteronomio 12:9 na may kapahingahan para sa mga tapat, at inihula ito ni David. Tiyak na hindi ito ang kapahingahan ng Diyos na sumunod sa paglikha. Sapagkat itinatag ang kapahingahan ng Araw ng Pamamahinga (Genesis 2:2; Exodo 31:17) kaagad pagkatapos maitatag ang daigdig, at ang panunumpang ito ay ginawa makalipas ang mahabang panahon, nang ang mga anak ng Israel ay nagmamay-ari na ng lupang pangako, at kasama nito, ng kapahingahan ng Araw ng Pamamahinga (Exodo 16:23; 20:8). Ngunit yamang ang mga unang pinangakuan ng kapahingahang ito ay hindi nakapasok dito dahil sa kawalan ng pananampalataya, inulit ng Banal na Espiritu ang pangako pagkaraan ng maraming panahon. Kaya, yamang hindi naibigay ni Joshua sa kanila ang nilalayong kapahingahan nang ibigay niya sa kanila ang Canaan, tiyak na may natitira pang ibang kapahingahan ng Diyos para sa mga sumasampalataya. Ito ay makalangit na kapahingahang ipinangako sa mga tapat, na ang Canaan ang paunang larawan, na hindi matatamasa sa buhay na ito kundi mapapasok kapag natapos na ang mga gawain ng buhay na ito: isang kapahingahan ng Araw ng Pamamahinga kasama ng Diyos. Hinihimok silang ibuhos ang buong lakas ng katawan at isip upang makapasok sa kapahingahan ng Diyos, at huwag mabigong makamit ito gaya ng Israel noong unang panahon. Inilalarawan niya ang salita ng Diyos na ipinangangaral ngayon sa kanila bilang isang puwersang buháy at makapangyarihan sa lahat. Naghihiganti ito, at mas malalim itong humiwa kaysa sa alinmang tabak na may dalawang talim. Tumatagos ito sa kaluluwa at espiritu, na walang makalalaban sa paghihiwalay nito sa espiritu ng taong may pananagutan at sa kaniyang kaluluwang nakadarama, at sinisiyasat nito ang pinakalihim na mga iniisip ng puso. Alam ni Cristo, ang Hukom ng tao, na siya nilang pagsusulitan, ang lahat ng bagay.

A.D. 62

Tagalog Unlocked Literal Bible (ULB)

Mga Hebreo 4:1–13

1 Kaya, kailangan nating maging maingat upang walang sinuman sa inyo ang mabigo upang maabot ang patuloy na pangako na pagpasok sa kapahingahan ng Diyos. 2 Sapagkat nasa atin ang magandang balita tungkol sa kapahingahan ng Diyos na ipinahayag sa atin gaya katulad ng mga Israelita, ngunit walang pakinabang ang mensahe sa mga nakarinig nito na walang kalakip na pananampalataya.

3 Sapagkat tayo, ang naniwala— tayo rin ang makakapasok sa kapahingahan, gaya ng sinabi, “Katulad ng aking isinumpa sa poot, Hindi sila makapapasok sa aking kapahingahan.” Sinabi niya ito, bagama't ang kaniyang mga nilikhang gawain ay natapos na mula sa simula pa ng mundo. 4 Sapagkat nasabi niya sa isang dako hinggil sa ikapitong araw, “Ang Diyos ay nagpahinga sa ikapitong araw mula sa lahat ng kanyang mga nilikha.” 5 Muli ay sinabi niya, “Hindi sila makakapasok sa aking kapahingahan.”

6 Kaya, dahil ang kapahingahan ng Diyos ay nakalaan hanggang ngayon para sa ilan upang makapasok, at dahil maraming mga Israelita na nakarinig ng magandang balita tungkol sa kaniyang kapahingahan ay hindi nakapasok dahil sa pagsuway. 7 Muli ang Diyos ay nagtakda ng tiyak na araw, na tinatawag na “Ngayon”. Itinakda niya ang araw na ito nang nakipag-usap siya sa pamamagitan ni David, na sinabi noon pa pagkatapos ng unang pagsasabi nito, “Ngayon, kung pakikinggan ninyo ang kaniyang tinig, huwag ninyong patigasin ang inyong mga puso.”

8 Kung naibigay na ni Joshua sa kanila ang kapahingahan, hindi na magsasalita ang Diyos tungkol sa ibang araw. 9 Kaya, mayroon pa ring isang Araw ng Pamamahinga na nakalaan sa mga tao ng Diyos. 10 Sapagkat sinuman ang makapapasok sa kapahingahan ng Diyos kailangan siya mismo din ay nagpahinga mula sa kaniyang mga ginagawa, katulad ng ginawa ng Diyos. 11 Kaya manabik tayo na makapasok sa kapahingahan na iyon, upang walang sinuman ang mahulog sa uri ng pagsuway na kanilang ginawa.

12 Dahil ang salita ng Diyos ay buhay, mabisa at mas matalim pa kaysa sa espada na may dalawang talim. Tumatagos ito kahit na sa paghahati ng kaluluwa mula sa espiritu, at sa kasu-kasuan mula sa utak ng buto. May kakayahan itong makunawa sa mga isip at mga layunin ng puso. 13 Walang bagay nanilikha ang makakatago sa paningin ng Diyos. Sa halip, lahat ng bagay ay lantad at hayag sa mga mata ng dapat nating panagutan.

Ang Anak ng Diyos, ang Ating Dakilang Pinakapunong Pari

Ipinakikita ni Pablo na ang pagkapari ni Cristo ay nakahihigit sa kay Aaron at sa bawat iba pang pinakapunong pari. Marahil ay tinutukoy niya ang mga Judio na humihimok sa mga Kristiyanong Hebreo na tumalikod sa pananampalataya dahil walang iniuutos ang ebanghelyo na mga handog para sa pagtubos ng kasalanan. Pinagtitibay niya na ang pinakapunong pari ng mga Kristiyano ay ang Anak ng Diyos. Dumaan siya sa nakikitang kalangitan dala ang handog na kaniyang sarili, na siyang inilalarawan ng kabanal-banalang lugar. Yamang isinama niya ang kalikasang pantao sa kalikasang banal, lagi siyang nakadarama ng habag sa mga kahinaan ng tao. Sa pamamagitan niya, ang lahat, at hindi lamang ang pinakapunong pari, ay maaaring lumapit sa trono ng biyaya at, sa pamamagitan ng pamamagitan ni Cristo, tumanggap ng napapanahong tulong sa oras ng tukso.

Mga Hebreo 4:14–16

14 Yamang mayroon tayong dakilang pinakapunong pari na dumaan sa pamamagitan ng kalangitan, na si Jesus na Anak ng Diyos, dapat tayong kumapit na mahigpit sa ating mga paniniwala. 15 Sapagkat wala tayong pinaka-punong pari na hindi makakaramdam ng pagkahabag sa ating mga kahinaan, ngunit siya ay tinukso sa lahat ng paraan tulad natin, maliban lang na wala siyang kasalanan. 16 Kaya magsilapit tayo na may pananalig sa trono ng biyaya, ng sa gayon makatanggap tayo ng awa at makahanap ng biyaya na makakatulong sa oras ng pangangailangan.

Si Cristo ay Itinalagang Pinakapunong Pari ng Diyos

Matapos ipahayag ang mga pakinabang ng pagkapari at paghahandog ng Anak ng Diyos, inihahambing ni Pablo ang pagkapari ni Cristo sa kay Aaron. Ipinakikita niya na ang bawat pinakapunong pari ay kinuha mula sa kaniyang mga kapatid (mga Hebreo 2:17) at itinalagang mamagitan sa Diyos at sa tao. Inihahandog niya ang mga kaloob ng mga tao bilang pasasalamat sa kabutihan at pagtustos ng Diyos, at ang dugo ng mga hayop bilang pantubos sa kasalanan. Dahil kapareho nila ang kaniyang kalikasan, maaari siyang maging mahinahon sa mga naliligaw, at dahil sa sarili niyang mga kahinaan ay kailangan niyang maghandog ng pantubos sa kasalanan para sa kaniyang sarili at para sa mga tao. Iniuugnay niya ang paglalahad na ito ng mga tungkulin ng pagkapari sa kaniyang pangangatwiran sa pagpapatibay na, kung paanong walang sinuman sa kapulungang Judio ang maaaring umangkin sa karangalan ng pagiging pinakapunong pari, gayundin si Cristo, ang pinakapunong pari ng iglesiang Kristiyano, na taglay ang lahat ng iba pang mga kwalipikasyon, ay itinalaga rin sa kaniyang katungkulan ng Diyos mismo. Ipinahayag ng Diyos na siya ang kaniyang Anak, gaya ng malinaw na sinasabi ng sarili nilang mga kasulatan (Mga Awit 110:4; 2:7). Iginigiit ni Pablo na bagaman si Cristo, ang pinakapunong pari ng ebanghelyo, ay ang Anak ng Diyos, dumanas siya sa kaniyang kalikasang pantao ng pinakamatindi at pinakamasakit na mga pagdurusa. Sa pamamagitan ng mga ito ay natutuhan niya kung gaano kahirap para sa mga tao ang sumunod sa gitna ng paghihirap. Nang maging ganap bilang tao sa pamamagitan ng pagdurusa, siya ang naging pinagmulan ng kaligtasan para sa lahat ng sumusunod sa kaniya sa kaniyang kalikasang pantao na ipinako sa krus, at ginawa siya ng Diyos na pari magpakailanman ayon sa orden ni Melquisedec.

Mga Hebreo 5:1–10

1 Sapagkat bawat pinaka-punong pari, na pinili mula sa mga tao, ay itinalaga upang gumanap para sa kanila sa mga bagay na nauukol sa Diyos, upang siya ay maaaring makapag-alay ng mga kaloob at mga handog para sa mga kasalanan. 2 Kaya niyang makitungo nang malumanay sa mga walang alam at sa naliligaw sapagkat siya mismo ay napapaligiran rin ng kahinaan. 3 Dahil dito, siya ay kinakakailangan rin na magdala ng mga handog para sa kaniyang mga kasalanan katulad ng ginagawa niya para sa mga kasalanan ng mga tao.

4 At walang sino man ang makakapagparangal sa kaniyang sarili, sa halip, kinakailangang siya ay tinawag ng Diyos, katulad ni Aaron. 5 Maging si Cristo ay hindi pinarangalan ang kaniyang sarili sa pamamagitan ng paglalagay sa kaniyang sarili bilang pinakapunong- pari. Sa halip ay sinabi ng Diyos sa kaniya, ''Ikaw ay aking Anak, ngayong araw na ito ako ay naging iyong Ama.”

6 Ito ay katulad lang din ng kaniyang sinabi sa ibang lugar, ''Ikaw ay pari magpakailanman ayon sa pagkapari ni Melquisedec.”

7 Sa panahon ng kaniyang laman, nag-alay siya ng mga panalangin at mga kahilingan, nakikiusap ng may pagluha sa Diyos, na may kakayahang makapagliligtas sa kaniya mula sa kamatayan. Dahil sa kaniyang paggalang sa Diyos, siya ay pinakinggan. 8 Bagama't siya ay anak, natutunan niya ang pagsunod mula sa mga bagay na kaniyang tiniis. 9 Siya ay ginawang ganap at sa pamamaraang ito, siya ang dahilan ng walang hanggang kaligtasan para sa bawat isang sumusunod sa kaniya, 10 na itinalaga ng Diyos bilang pinaka-punong pari ayon sa pagkapari ni Melquisedec.

Mula sa Gatas Tungo sa Matigas na Pagkain

Pansamantalang lumilihis si Pablo sa kaniyang paksa upang sawayin sila dahil sa kabagalan nilang umunawa ng mga bagay na espirituwal. Sa halip na maging mga guro ng iba, gaya ng nararapat, kailangan pa silang turuang muli ng mga pangunahing simulain ng mga pahayag ng Diyos, ang mga larawan at sagisag sa Lumang Tipan, at nangailangan na sila ng gatas sa halip na matigas na pagkain. Ang mga walang nalalaman kundi ang literal na kahulugan ng sinaunang mga pahayag, na tinatawag dito na gatas dahil ang mga ito ang mga unang aralin ng relihiyon, ay mga sanggol sa kaalaman at paglago. Hindi sila bihasa sa mga turo ng ebanghelyo. Nakatago ang mga turong ito sa ilalim ng mga sagisag at propesiya ng Kautusan, at tinatawag na matigas na pagkain dahil para lamang ang mga ito sa mga may sapat na gulang sa espirituwal. Pinatitibay nito ang kanilang pananampalataya, at sa palagiang paggamit ng kanilang mga espirituwal na pandama ay nauunawaan nila ang malalim na kahulugan ng mga pahayag ng Diyos at nakikilala ang katotohanan at ang kasinungalingan. Kaya hinihimok sila ni Pablo na iwan ang Kautusan, o ang mga pangunahing simulain ng turo ni Cristo, at unti-unting sumulong tungo sa espirituwal na kaganapan (mga Hebreo 5:14). Hindi muna niya tatalakayin ngayon ang mga simulaing Kristiyano ayon sa pagkakaturo ng sinaunang mga pahayag, na siyang pundasyon ng relihiyon: pagsisisi sa mga gawang karapat-dapat sa kamatayan; pananampalataya sa Diyos; ang turo tungkol sa mga bautismo at pagpapatong ng mga kamay sa handog, upang kilalaning ang pagkakasala ay karapat-dapat sa kamatayang ipinataw; at ang muling pagkabuhay ng mga patay at walang hanggang paghatol. Ngunit sa tulong ng Diyos ay ipakikita niya sa kanila ang mas matataas na katotohanan ng ebanghelyo, gaya ng paunang inilalarawan ng Kautusan at ng sistema nito ng paghahandog.

Mga Hebreo 5:11–6:3

11 Marami kaming masasabi tungkol kay Jesus, ngunit mahirap itong ipaliwanag sapagkat kayo ay mapurol sa pakikinig. 12 Kahit sa oras na ito ay marapat na sana kayong maging tagapagturo, ngunit kinakailangan pa rin na may magturo sa inyo ng mga pangunahing alituntunin ng mga salita ng Diyos. Nangangailangan kayo ng gatas, hindi nang matigas na pagkain.

13 Sapagkat sinuman na gatas pa lamang ang iniinom ay walang karanasan sa mensahe ng katuwiran, sapagkat siya ay sanggol pa lang. 14 Sa ibang banda, ang matigas na pagkain ay para sa mga may ganap nang gulang, sila na dahil sa kanilang karanasang kumilala ng tama sa mali, ay sinanay upang maunawaan ang mabuti at masama.

6:1 Kung gayon, iwan na natin ang mga unang natutunan tungkol sa mensahe ni Cristo, kailangan nating magpatuloy sa pagiging ganap, at huwag na muling ilagay ang saligan ng pagsisisi mula sa mga patay na gawa at ng pananampalataya sa Diyos, 2 ni ang saligan ng katuruan tungkol sa mga pagbabautismo, pagpapatong ng mga kamay, ang muling pagkabuhay ng mga patay, at sa hatol na walang hanggan. 3 Gagawin din natin ito kung papahintulutan ng Diyos.

Ang Panganib ng Pagtalikod sa Pananampalataya

Pansamantalang lumilihis si Pablo sa kaniyang paksa upang idiin ang pangangailangang lumago sa espirituwal, sapagkat kung hindi sila susulong ay manganganib silang tumalikod nang hindi na makabalik. May ilang lubos nang naturuan ng relihiyong Kristiyano at nakibahagi sa lahat ng pagpapala nito, at nakita ng kanilang sariling mga mata ang makapangyarihang mga himalang nagpatunay dito at ang mga gawang mahimala ng Banal na Espiritu. Ipinahahayag niya na kung tumalikod na sila sa pananampalataya kay Cristo, imposibleng maibalik pa silang muli sa pagsisising may bisa. Wala nang mas matibay o mas mataas na katibayang maibibigay sa kanila. Sa pagtatakwil sa banal na turo, muli nilang ipinapako sa krus ang Anak ng Diyos at hayagan siyang nilalapastangan, na tinatanggihan ang tanging handog. Sa pamamagitan ng isang paghahambing, ipinakikita ni Pablo na ang mga nagbubunga ng kabanalan, alinsunod sa mga espirituwal na pakinabang na kanilang natanggap, ay pagpapalain ng Diyos. Ngunit ang mga nagbubunga ng mga tinik at dawag ng kasalanan at kawalan ng pananampalataya ay itinatakwil niya, at ang kanilang kahihinatnan ay masunog, gaya ng lupang walang bunga na nasusunog sa init ng araw. Pinalalakas ang kanilang loob na manghawakang matatag sa ebanghelyo, sapagkat hindi malilimutan ng Diyos ang kanilang gawain at pagpapagal na udyok ng pag-ibig sa paglilingkod sa mahihirap na Kristiyano, na nagpatunay ng kanilang pananampalataya sa kaniya, kundi gagantimpalaan niya ito ayon sa kaniyang pangako. Hinihimok niya silang panatilihin ang gayunding masigasig na pananampalataya at pag-ibig hanggang sa wakas ng kanilang buhay, at tularan ang sumasampalatayang mga Gentil, na sa pamamagitan ng pananampalataya kay Cristo at pagtitiyaga ay nagmamana ngayon, sa iglesya ng ebanghelyo, ng mga pangakong ibinigay kay Abraham at sa kaniyang mga supling sa pamamagitan ng pananampalataya.

Mga Hebreo 6:4–12

4 Sapagkat imposible para sa kanila na minsan nang naliwanagan, na nakalasap na ng kaloob ng kalangitan, na naging kabahagi ng Banal na Espiritu, 5 at sila na nakalasap na ng mabuting salita ng Diyos at ng mga kapangyarihan ng kapanahunang darating, 6 at sila nga na nahulog na—ito ay imposible nang ibalik silang muli sa pagsisisi. Ito ay dahil sa ipinako nilang muli para sa kanilang mga sarili ang nag-iisang Anak ng Diyos, ginawa siyang dahilan ng lantarang kahihiyan.

7 Sapagkat ang lupang tumanggap ng ulan na madalas bumuhos dito at nagbibigay ng pananim na kapaki-pakinabang para sa kanila na nagtrabaho ng lupa, ay tumanggap ng pagpapalang galing sa Diyos. 8 Ngunit kung tubuan ito ng tinik at dawag, ito ay walang pakinabang at nanganganib na maisumpa. At ang kahahantungan nito ay pagkasunog.

9 Kahit na kami ay nagsasalita na gaya nito, minamahal kong mga kaibigan, kami ay naniniwala sa mas mabuting mga bagay ukol sa inyo at sa mga bagay na tungkol sa kaligtasan. 10 Sapagkat ang Diyos ay hindi liko upang limutin ang inyong gawa at ang pag-ibig na inyong ipinakita para sa kaniyang pangalan, sa ganoon naglingkod kayo sa mga mananampalataya at patuloy na naglingkod sa kanila.

11 At labis naming ninanais na ang bawat isa sa inyo ay magpakita ng parehong kasipagan hanggang sa wakas na may buong katiyakan ng pagtitiwala. 12 Ayaw namin na maging mabigat ang inyong katawan, sa halip maging katulad kayo ng mga magmamana ng mga pangako dahil sa pananampalataya at pagtitiis.

Ang Pangako at Panunumpa ng Diyos kay Abraham

Mula sa tipang ginawa kay Abraham, ipinakikita ni Pablo na kailangan ang pananampalataya at pagtitiyaga, at na ang mga tagapagmana ni Abraham ay hindi ang kaniyang mga anak ayon sa lahi kundi ang kaniyang mga anak ayon sa pangako. Pinagtitibay niya na matagal nang naghintay si Abraham nang may pananampalataya at pagtitiyaga nang matanggap niya ang unang katuparan ng pangako sa kaniya (Genesis 12:2, 3; 17:1–8), sa mahimalang pagsilang ni Isaac. Matapos lubos na masubok ang kaniyang pananampalataya nang ihandog niya si Isaac, pinagtibay ng Diyos sa pamamagitan ng isang panunumpa ang kaniyang pangako sa kaniya at sa kaniyang mga supling na ang kanilang pananampalataya ay ibibilang sa kanila na katuwiran (Genesis 22:16, 17). Ito ay upang makatiyak ang kaniyang mga sumasampalatayang inapo mula sa bawat bansa na hindi nagbabago ang layunin ng Diyos. Nakasalalay ito sa dalawang bagay, ang pangako at ang panunumpa ng Diyos, na tulad ng Diyos mismo ay walang hangganan at may bisa magpakailanman. Nagbibigay ang mga ito ng matinding pampalakas-loob sa mga tumakas upang manganlong sa pag-asa ng buhay na walang hanggan, na ipinangako sa pamamagitan ng pananampalataya sa ebanghelyo. Ang pag-asang ito ang angkla ng kaluluwa, na nakatatag kay Jesus, na nasa loob ng tabing: nauna na siya sa kanila sa langit dala ang handog na kaniyang sarili at naging pinakapunong pari magpakailanman ayon sa orden ni Melquisedec.

Mga Hebreo 6:13–20

13 Sapagkat nang ginawa ng Diyos ang kaniyang pangako kay Abraham, siya ay nanumpa sa kaniyang sarili, sapagkat hindi siya makapanumpa sa mas higit sa kaniya. 14 Sinabi niya, “Tunay na ikaw ay aking pagpapalain, at labis kong dadagdagan ang iyong mga kaapu-apuhan.'' 15 Sa ganitong paraan, natanggap ni Abraham kung ano ang ipinangako pagkatapos niyang maghintay ng may pagtitiis.

16 Sapagkat ang mga tao ay nanunumpa sa mas mataas sa kanilang mga sarili, at sa bawat pagtatalo nila, ang sinumpaan ang siyang pangwakas bilang pagpapatunay. 17 Nang nagpasya ang Diyos na ipakita ng mas malinaw sa mga tagapagmana ng pangako ang hindi nagbabagong katangian ng kaniyang layunin, tiniyak niya ito ng may panunumpa. 18 Ginawa niya ito upang sa pamamagitan ng dalawang bagay na hindi nababago, na kung saan hindi maaaring magsinungaling ang Diyos, tayo na nagsitakas para magpakupkop ay magkaroon ng matatag na lakas ng loob upang matibay na panghawakan ang pagtitiwala na inilagay sa ating harapan.

19 Mayroon tayo nitong pagtitiwala bilang matatag at maaasahan na angkla ng ating mga kaluluwa, ang pagtitiwala na pumapasok sa dakong loob sa likod ng tabing. 20 Pumasok si Jesus sa dakong iyon bilang tagapanguna para sa atin, at naging pinaka-punongpari magpakailanman ayon sa pagkapari ni Melquisedec.