Sumunod sa mga Pinuno, Magbayad ng Buwis, Pag-ibig Lamang ang Maging Utang
Ang mga Judio, bilang bayang pinili ng Diyos, ay tumangging sumunod o magbayad ng buwis sa mga pinunong hindi kabilang sa sarili nilang bansa at hindi, ayon sa kanilang palagay, natatanging itinalaga ng Diyos. Inaatasan sila ni Pablo na magpasakop sa lahat ng awtoridad sibil, sapagkat ang lahat ng kapangyarihan, Judio man o pagano, ay itinalaga at itinatag ng Diyos. Hinahatulan ang mga lumalaban sa itinalaga ng Diyos. Nagdudulot ng mga pakinabang ang isang makatarungang pamahalaan. Ang mga pinuno, bilang mga tagapaglingkod ng Diyos, ay may kapangyarihang protektahan at gantimpalaan ang mabubuti, at, bilang mga lingkod ng Diyos, parusahan ang mga gumagawa ng masama. Kaya kailangan ang pagpapasakop, hindi lamang dahil sa takot sa parusang makalupa kundi dahil din sa budhi. Inuutusan din silang magbayad ng buwis. Yamang ang lahat ng pinunong sibil ay dapat ituring na mga tagapaglingkod ng pangangalaga ng Diyos, na iniuukol ang kanilang sarili sa mga tungkulin ng kanilang katungkulan, dapat nilang ibigay sa lahat ang karangalang nararapat sa kanilang katungkulan at ranggo, kahit hindi ito karapat-dapat sa mismong tao. Dapat silang maging tapat sa pagbabayad ng lahat ng kanilang utang, upang wala silang anumang pagkakautang kaninuman maliban sa pag-ibig sa isa't isa, na siyang tumutupad at lumulubos sa lahat ng utos ng Kautusan na may kinalaman sa ating kapwa.
A.D. 58
Tagalog Unlocked Literal Bible (ULB)
1 Ang bawat kaluluwa ay maging masunurin sa mga matataas na kapangyarihan, dahil walang kapangyarihan na hindi nanggagaling sa Diyos. At ang mga may kapangyarihang umiiral ay itinalaga ng Diyos. 2 Samakatuwid ang lumalaban sa kapangyarihang iyon ay sumasalungat sa mga utos ng Diyos, at ang mga sumasalungat dito ay makakatanggap ng kahatulan sa kanilang mga sarili.
3 Sapagkat ang mga namumuno ay hindi kilabot sa mga mabubuting gawain, kundi sa mga masasama gawain. Nais mo bang hindi matakot sa may kapangyarihan? Gawin mo ang mabuti, at makatatanggap ka ng papuri dahil dito. 4 Sapagkat siya ay isang lingkod ng Diyos para sa kabutihan. Ngunit kung gumagawa ka ng masama, matakot ka. Sapagkat hindi niya dala-dala ang espada ng walang dahilan. Sapagkat siya ay isang lingkod ng Diyos, isang tagapaghiganti ng poot sa mga gumagawa ng masama.
5 Samakatuwid dapat kayong sumunod, hindi lang dahil sa matinding poot, ngunit dahil din sa konsensya. 6 Dahil dito nagbabayad din kayo ng mga buwis. Sapagkat ang mga may kapangyarihan ay mga lingkod ng Diyos na patuloy na nangangasiwa nito. 7 Bayaran ninyo ang lahat kung ano man ang inutang ninyo sa kanila: magbuwis sa dapat pagbayaran ng buwis, magbayad ng upa sa kung sinuman ang inuupahan; matakot sa nararapat katakutan; parangalan ang nararapat parangalan.
8 Huwag kayong magkautang ng anuman sa kanino man, maliban sa pagmamahal sa isa't isa. Sapagkat ang sinumang nagmamahal sa kaniyang kapwa ay tumutupad sa kautusan. 9 Sapagkat, “Hindi ka mangangalunya, hindi ka papatay, hindi ka magnanakaw, hindi ka mag-iimbot,” at kung may iba ring kautusan, pinagsama-sama ito sa pangugusap na ito: “Mamahalin mo ang iyong kapwa tulad ng iyong sarili.” 10 Ang pag-ibig ay hindi gumagawa ng masama sa kaniyang kapwa. Kaya, pag-ibig ang katuparan ng kautusan.
Gumising mula sa Pagkakatulog sa Kasalanan
Tiyak na alam na alam ng mga Romanong nagbalik-loob na ito ang panahon ng ebanghelyo, yamang nagsimula nang sumikat ang liwanag, kaya nananawagan si Pablo sa kanila na gumising mula sa kanilang pagkakatulog sa kasalanan, sapagkat mas nauunawaan nila ang walang hanggang kaligtasan ng ebanghelyo, at ang mga tungkuling hinihingi nito, kaysa noong una silang sumampalataya. Inilalarawan niya ang kadiliman ng paganong sanlibutan bilang isang gabing malapit nang matapos, at ang ebanghelyo bilang liwanag ng isang maluwalhating araw na kasunod nito. Kaya hinihimok niya ang mga Gentil na hubarin ang mga kasuotang ginamit sa paggawa ng mga gawa ng kadiliman, at isuot ang baluti, o mga kasuotan, ng liwanag: talikuran ang lahat ng dati nilang gawi at makasalanang pamumuhay, at isuot ang Panginoong Jesu-Cristo, samakatuwid, tanggapin ang kanyang ebanghelyo, sundin ang kanyang halimbawa, hanapin ang mga bagay na makalangit, at huwag paglaanan ang laman upang masunod ang mga pagnanasa nito.
11 Dahil dito, nalalaman niyo ang oras, na ito na ang oras upang kayo ay magising mula sa inyong pagkakatulog. Sapagkat ngayon, ang ating kaligtasan ay mas malapit na kaysa noong una tayong nanampalataya. 12 Palipas na ang gabi at malapit ng mag-umaga. Kaya iisantabi natin ang mga gawa ng kadiliman, at ating isuot ang baluti ng liwanag. 13 Lumakad tayo nang nararapat, gaya ng sa liwanag, hindi sa magulong pagdiriwang o sa paglalasing. At huwag tayong mamuhay sa kahalayan o sa pagnanasang walang pagpipigil, at hindi sa alitan o pagkainggit. 14 Ngunit paghariin ninyo ang Panginoong Jesu-Cristo at huwag pagbigyan ang kagustuhan ng laman, para sa mga pagnanasa nito.
Mga Pagkain, mga Banal na Araw, at mga Mahihina sa Pananampalataya
Inakala ng mga Judiong nagbalik-loob sa Roma na ang pagtatangi sa mga pagkain na iniutos ni Moises, at ang mga banal na araw na kanyang itinakda, ay dapat pa ring sundin sa panahong Kristiyano. Nananawagan si Pablo sa mga Gentil, na mas nakauunawa, na buong kabaitang tanggapin ang mga Judiong nagbalik-loob na mahihina sa pananampalataya sa ganitong paraan, at huwag makipagtalo tungkol sa mga bagay na ito. Hinihimok ang mga Judio at mga Gentil na huwag hamakin o hatulan ang isa't isa, sapagkat tinanggap ng Diyos sa kanyang iglesya ang Gentil na kumakain ng anuman nang walang pagtatangi, at sa araw ng paghuhukom ay paninindigan niya, o pawawalang-sala, ang lahat ng kumilos ayon sa kanilang budhi sa mga bagay na ito na walang kabuluhan. Hindi dapat mabuhay ang mga tao para sa kanilang sarili kundi para kay Cristo. Hindi nila dapat hatulan ang isa't isa, sapagkat hahatulan tayong lahat ng Diyos, na sa kanya lamang tayo dapat magbigay-sulit.
1 Tanggapin ang sinumang mahina ang pananampalataya, nang hindi hinahatulan ang mga pagtatalo. 2 Sa isang dako, ang isang tao ay may paniniwalang maari niyang kainin ang kahit na ano, ngunit sa kabilang dako, ang ibang mahina ay kumakain lamang ng mga gulay. 3 Huwag sanang hamakin ng taong kumakain ng kahit na ano ang taong hindi kinakain ang lahat. At ang siyang hindi kinakain ang lahat ay huwag husgahan ang taong kumakain ng lahat. Dahil tinanggap siya ng Diyos. 4 Sino ka, ikaw na humuhusga sa isang lingkod na pagmamay-ari ng iba? Sa harapan ng kaniyang amo siya tatayo o matutumba. Ngunit siya ay patatayuin, dahil nagagawa ng Panginoon na siya ay patayuin.
5 Sa isang dako, pinahahalagahan ng isang tao ang isang araw ng higit kaysa sa iba. Sa kabilang dako, pinahahalagahan naman ng iba ang bawat araw ng pantay-pantay. Ang bawat tao ay magpasya sa kaniyang sariling isipan. 6 Ang nagpapahalaga ng araw, ay nagpapahalaga nito para sa Panginoon. At siya na kumakain, ay kumakain para sa Panginoon, sapagkat siya ay nagbibigay pasasalamat sa Diyos. Ang hindi kumakain, ay nagpipigil na kumain para sa Panginoon. Nagpapasalamat din siya sa Diyos.
7 Sapagkat wala sa atin ang nabubuhay para sa kaniyang sarili, at walang namamatay para sa kaniyang sarili. 8 Sapagkat kung tayo ay nabubuhay, nabubuhay tayo para sa Panginoon. At kung tayo ay mamamatay, mamamatay tayo para sa Panginoon. Kaya kung tayo man ay mamamatay o mabubuhay, tayo ay sa Panginoon. 9 Dahil sa layuning ito namatay si Cristo at nabuhay muli, upang siya ay maging Panginoon ng mga patay at mga buhay.
10 Ngunit ikaw, bakit mo hinahatulan ang iyong kapatid? At ikaw, bakit mo kinamumuhian ang iyong kapatid? Dahil lahat tayo ay tatayo sa harapan ng hukuman ng Diyos. 11 Sapagkat ito ay nasusulat, “Habang ako ay nabubuhay,” sabi ng Panginoon, “ang bawat tuhod ay luluhod sa akin, at ang bawat dila ay magbibigay ng papuri sa Diyos.”
12 Kaya kung gayon, ang bawat isa sa atin ay magbibigay-sulit ng kaniyang sarili sa Diyos.
Huwag Maging Sanhi ng Pagkatisod ng Isang Mas Mahinang Kapatid
Yamang tayong lahat ay magsusulit ng sarili nating mga gawa, nakikiusap si Pablo sa mga Romanong nagbalik-loob na itigil ang paghatol sa isa't isa, at lalong mag-ingat na huwag maging sanhi ng pagkatisod o pagkabuwal ng isang mahinang kapatid. Sapagkat bagaman walang pagkaing marumi sa sarili nito, marumi ito para sa sinumang nag-aakalang marumi ito. Kaya dapat silang mag-ingat na hindi nila maipahamak sa pamamagitan ng kanilang halimbawa ang isang taong pinagkamatayan ni Cristo, at na ang mabuting kalayaang tinatamasa nila ay hindi maging sanhi ng kasamaan. Sapagkat ang kaharian ng Diyos ay hindi tungkol sa pagkain at pag-inom, kundi sa kabanalan, espirituwal na kapayapaan, at kagalakan. Dapat silang maglingkod kay Cristo sa pamamagitan ng pagsunod sa landasing magtataguyod ng kapayapaan at pagpapatibay sa isa't isa, at huwag isapanganib ang kabutihang-asal ng iba sa pamamagitan ng pagpapakasasa sa kanilang gana. Ang mga nagkaroon na ng tamang pananampalataya tungkol sa mga pagkain at mga araw ay hindi dapat magpakitang-gilas nito sa ikapipinsala ng iba. Tunay na pinagpala ang taong hindi kailanman nagdadala ng hatol sa kanyang sarili sa paggawa ng mga bagay na matuwid naman sa kanilang sarili. Ang sinumang naniniwalang ipinagbabawal ng Kautusan ni Moises ang ilang pagkain ay nagkakasala kung kakain siya ng mga ito, sapagkat ginagawa niya ang pinaniniwalaan niyang labag sa kautusan, at sa gayon ay nilalabag niya ang kanyang budhi.
13 Samakatuwid, itigil na natin ang paghuhusga sa isa't isa, ngunit sa halip pagpasyahan ito, na walang sinuman ang maglalagay ng ikatitisod o patibong para sa kaniyang kapatid.
14 Nalalaman ko at nahikayat ako sa Panginoong Jesus, na walang bagay na hindi malinis sa kaniyang sarili. Sa kaniya lamang na itinuturing ang anumang bagay na marumi, para sa kaniya ito ay marumi. 15 Kung dahil sa pagkain ay nasaktan ang iyong kapatid, hindi ka na lumalakad sa pag-ibig. Huwag mong ipahamak sa iyong pagkain ang siyang pinagkamatayan ni Cristo.
16 Kaya huwag ninyong hayaan na ang inyong mabubuting gawa ang maging dahilan upang kutyain sila ng mga tao. 17 Sapagkat ang kaharian ng Diyos ay hindi tungkol sa pagkain o inumin, ngunit tungkol ito sa pagiging matuwid, kapayapaan at kagalakan sa Banal na Espiritu. 18 Sapagkat ang sinumang naglilingkod kay Cristo sa ganitong paraan ay katanggap-tanggap sa Diyos at sinang-ayunan ng mga tao.
19 Kung gayon, ipagpatuloy natin ang mga bagay ng kapayapaan at ang mga bagay na nakapagpapatibay ng bawat isa. 20 Huwag ninyong sirain ang gawain ng Diyos ng dahil sa pagkain. Ang lahat ng mga bagay ay tunay na malinis, ngunit masama ito para sa taong kumakain at nagiging dahilan ng kaniyang pagkatisod. 21 Mabuti ang hindi kumain ng karne, o uminom ng alak, o anumang magiging sanhi ng pagkakatisod ng iyong kapatid.
22 Ang mga paniniwalang ito na mayroon ka, ikaw at ang Diyos lamang ang dapat nakakaalam. Pinagpala ang taong hindi hinahatulan ang kaniyang sarili bilang respeto sa kung ano ang kaniyang sinasang-ayunan. 23 Ang nagdududa ay hinahatulan kung siya ay kakain, dahil hindi ito mula sa pananampalataya. At ang anumang hindi mula sa pananampalataya ay kasalanan.
Dapat Pagtiisan ng Malalakas ang Mahihina
Ang mga malalakas sa pananampalataya ay lalo nang inaatasang pagtiisan ang mga kahinaan ng mahihina, at huwag hangarin ang sarili nilang kasiyahan kundi ang pagpapatibay sa kanilang kapwa, gaya ng itinuro mismo ni Cristo sa pamamagitan ng sarili niyang halimbawa, na inihula ng kasulatan (Mga Awit 69:9). Tinitiyak sa kanila ni Pablo na ang lahat ng nakatala tungkol sa mga pagdurusa ni Cristo, at ng mga banal sa Lumang Tipan, ay isinulat upang turuan sila, nang sa pamamagitan ng mga kasulatan ay magkaroon sila ng iisang pag-asa at iisang pagpapalakas ng loob. Idinadalangin niya na makitungo sila sa isa't isa ayon sa halimbawa ni Cristo, upang walang pag-aaway na magkaisa sila sa pagluwalhati sa Diyos, at tanggapin at makipag-isa sa isa't isa gaya ng pagtanggap ni Cristo sa kanilang dalawa sa kanyang iglesya, sa ikaluluwalhati ng Diyos Ama.
1 Ngayon tayong mga malalakas ang nararapat na pumasan sa mga kahinaan ng mga mahihina, at hindi natin dapat bigyang-lugod ang ating mga sarili. 2 Bigyang-lugod ng bawat isa sa atin ang kaniyang kapwa dahil mabuti iyon, upang pagtibayin siya. 3 Sapagkat kahit si Cristo ay hindi nagbigay-lugod sa kaniyang sarili. Sa halip, gaya ng nasusulat, “Ang mga panlalait ng mga nanlait sa iyo ay sa akin bumabagsak”. 4 Dahil anuman ang isinulat noong una ay para sa ating ikatututo, upang sa pamamagitan ng pagtitiis at sa pamamangitan ng pagpapalakas ng loob ng mga kasulatan ay magkakaroon tayo ng pag-asa.
5 Ngayon, nawa ang Diyos ng pagtitiis at ng lakas ng loob ay pagkalooban kayo ng iisang pag-iisip ayon kay Cristo Jesus. 6 Nawa ay gawin niya ito upang kayo na may iisang pag-iisip ay magpuri ng may iisang bibig sa Diyos at Ama ng ating Panginoong Jesu-Cristo.
7 Kaya tanggapin ninyo ang isa't isa, gaya ng pagtanggap din sa inyo ni Cristo, sa ikapupuri ng Diyos.
Niluluwalhati Rin ng mga Gentil ang Diyos Dahil sa Kanyang Awa
Tila nasa isip dito ni Pablo ang isang malamang na pagtutol ng mga Judio sa pagtanggap sa mga Gentil sa iglesya ni Cristo: na hindi nangaral si Cristo sa kanila. Pinagtitibay ni Pablo na si Jesu-Cristo ay isinilang na isang Judio at naging lingkod ng mga tuli upang higit na matupad ang mga pangakong ibinigay sa mga ninuno. Sa pamamagitan nito, magkakaroon din ng dahilan ang mga Gentil na luwalhatiin ang Diyos dahil sa kaniyang awa, gaya ng inihula ng sarili nilang mga propeta; at malinaw na pinatutunayan ng mga hulang ito na mula pa sa simula ay nagpasya na ang Diyos na gawing kaniyang bayan ang mga Gentil gayundin ang mga Judio. Ipinapanalangin ni Pablo na ang Diyos, na nagbigay sa mga Gentil ng pag-asang ito, ay puspusin sila ng lubos na espirituwal na kapayapaan at kagalakan sa pananampalataya kay Jesu-Cristo, at na matupad ang lahat ng kanilang pag-asa at inaasahan sa kaniya sa pamamagitan ng kapangyarihan ng Banal na Espiritu.
8 Sapagkat sinasabi ko na si Cristo ay ginawang lingkod ng pagtutuli sa ngalan ng katotohanan ng Diyos. Ginawa niya ito upang patotohanan niya ang mga pangakong ibinigay sa mga ninuno, 9 at para sa mga Gentil upang papurihan nila ang Diyos sa kaniyang awa. Ito ay gaya ng nasusulat, “Kaya pupurihin kita kasama ng mga Gentil, at aawit ng papuri sa pangalan mo.”
10 Muling nitong sinasabi, “Magalak kayo, kayong mga Gentil, kasama ang kaniyang mga tao.”
11 At muli, “Purihin ang Panginoon, lahat kayong mga Gentil at hayaan ninyong ang lahat na mga tao ay purihin siya.”
12 Sinasabi rin ni Isaias, “Magkakaroon ng ugat mula kay Jesse, at siya ang lilitaw upang mamuno sa mga Gentil. Magtitiwala ang mga Gentil sa kaniya.”
13 Ngayon nawa ang Diyos ng pagtitiwala ay punuin kayo ng buong kagalakan at kapayapaan sa inyong paniniwala, upang kayo ay managana sa pagtitiwala sa pamamagitan ng kapangyarihan ng Banal na Espiritu.