Ang Malayang Pagpili ng Diyos kay Jacob sa Halip na kay Isau

Sa pamamagitan ng halimbawa nina Isau at Jacob, pinatutunayan ni Pablo na ang pagtakwil sa mga Judio ay hindi nagbibigay ng dahilan upang pag-alinlanganan ang katapatan ng Diyos, yamang mayroon siyang pinakamataas na karapatang pumili, o tumawag, ayon sa kaniyang nais. Ang mga anak, na kumakatawan sa mga bansa, ay hindi pa ipinanganganak, kaya hindi pa nila maaaring paghirapan upang makamit ang pagtatangi ng Diyos o maging karapat-dapat na hindi isama sa kaniyang tipan. Kung gayon, ang gayong mga pagkakaiba ay malinaw na nakasalalay sa malayang pagpili ng Diyos, at naglalarawan ng layunin ng Diyos sa paghirang.

A.D. 58

Tagalog Unlocked Literal Bible (ULB)

Mga Taga-Roma 9:10–13

10 Hindi lamang ito, ngunit pagkatapos ring magbuntis ni Rebecca sa pamamagitan ng isang lalaki, na ating amang si Isaac— 11 sapagkat ang mga anak ay hindi pa isinisilang at walang pang nagagawang mabuti o masama, upang ang layunin ng Diyos ayon sa pagpili ang manatili, hindi dahil sa mga gawa, kung hindi ay dahil sa kaniya na tumatawag— 12 sinabi sa kaniya, “Ang mas matanda ay maglilingkod sa mas bata.” 13 Tulad ng nasusulat: “Inibig ko si Jacob, ngunit kinamuhian ko si Isau.”

Makatarungan ang Pagpili ng Diyos sa mga Bansa

Ipinagpapatuloy ni Pablo ang kaniyang pangangatwiran sa pagpapatibay na ang malayang pagpili ng Diyos, pagdating sa mga bansa, ay lubos na naaayon sa kaniyang katarungan, yamang mayroon siyang pinakamataas na karapatang magbigay ng mga pagpapala at awa na bukal sa kaniyang kalooban ayon sa kaniyang nais. Makikita ito sa mga anak ng Israel noong una, na ang kanilang mga kasalanan bilang isang bansa ay pinatawad ng Diyos dahil sa kaniyang malayang awa matapos nilang sambahin ang gintong guya (Exodo 33:9), gaya ng ipinahayag niya kay Moises. Sapagkat walang sinuman ang makapagkakamit ng awa ng Diyos sa sariling pagsisikap o makapag-aangkin nito bilang isang karapatan. Kung ninais ng Diyos, maaaring pinanatili bilang isang bansa ang mga anak ng Israel matapos ang kanilang pagtalikod, gaya ng mga taga-Ehipto, upang maipakita sa kanilang pagkalipol at kaparusahan ang kapangyarihang walang hangganan ng Diyos at ang kaniyang pagkapoot sa kasalanan. Pagkatapos ay ipinahihiwatig ni Pablo ang pagtakwil sa mga Judio sa pagsasabi na patuloy pa ring ibinibigay ang gayunding libreng kaloob ng awa, at ang gayunding kaparusahan, bilang isang halimbawa, ay sasapit sa mga nagpapatuloy at nagpapatigas ng kanilang sarili sa kasalanan, na lumalaban, gaya ng ginawa ng mga taga-Ehipto, sa katibayang buong biyayang ibinigay sa kanila.

Mga Taga-Roma 9:14–18

14 Kung gayon, ano ang sasabihin natin? Mayroon bang kawalan ng katarungan sa Diyos? Huwag nawang mangyari. 15 Sapagkat sinabi niya kay Moises, “Kaaawaan ko ang sinumang kaaawan ko, at kahahabagan ko ang sinumang kahahabagan ko.”

16 Kaya nga, hindi dahil sa kaniya na nagnanais, hindi rin dahil sa kaniya na tumatakbo, kundi dahil sa Diyos, na nagpapakita ng awa. 17 Sapagkat sinasabi ng kasulatan kay Paraon, “Dahil sa layuning ito kaya itinaas kita, upang maipakita ko ang aking kapangyarihan sa pamamagitan mo, at upang maipahayag ang pangalan ko sa buong mundo.” 18 Kaya nga, may awa ang Diyos sa sinumang nais niyang kaawaan, at pinapatigas niya ang kalooban ng sinumang naisin niya.

Tulad ng Magpapalayok, Itinataas at Itinatakwil ng Diyos ang mga Bansa

Dito ay ipinapasok ni Pablo ang isang Judio na nagsasabi, “Kung gayon, bakit naninisi pa rin ang Diyos? Sapagkat sino ang makalalaban sa kaniyang kalooban?”, kung determinado ang Diyos na lipulin ang mga bansa. Sumasagot si Pablo, “Ngunit sino ka, O tao, upang sumagot nang laban sa Diyos?” Ipinagtatanggol niya ang katarungan ng pakikitungo ng Diyos sa mga Judio at mga Gentil, at ipinakikita ang kaniyang lubos na kapangyarihan sa mga bansa, na itinataas ang isa at itinatakwil ang iba, sa pagtukoy sa paglalarawan ni Jeremias ng magpapalayok. Pagkatapos ay mas tuwiran niyang iniuugnay ang larawang ito sa kasalukuyang kalagayan ng mga Judio at mga Gentil. Tulad ng mga taga-Ehipto, matapos ang paulit-ulit na mga patunay ng pagtitiis ng Diyos, ang mga Judio ay naging mga sisidlan ng poot na inihanda para sa pagkalipol, na nagpapakilala sa kapangyarihan ng Diyos para sa kaligtasan. Sa pamamagitan nila ay inihanda ang mga sumasampalatayang Gentil para sa kaluwalhatian ng pagtanggap sa kanila sa nakikitang iglesya ng Diyos, at kasama ng mga sumasampalatayang Judio ay tinawag upang maging bayan ng Diyos at mga sisidlan ng kaniyang awa. Inihula at itinuro ng kanilang sariling mga sinaunang propeta ang gayunding mga katotohanan.

Mga Taga-Roma 9:19–29

19 Sasabihin mo sa akin, “Bakit pa siya humahanap ng kamalian? Sapagkat sino ang nakapigil sa kaniyang kalooban ni minsan?” 20 Sa kabilang banda, tao, sino kang sumasagot laban sa Diyos? Sasabihin ba ng hinulma sa humulma nito, “Bakit mo ako ginawang ganito?” 21 Wala bang karapatan sa putik ang magpapalayok, upang gawin sa iisang tumpok ng putik ang isang sisidlan para sa natatanging paggagamitan, at ang isa pang sisidlan para sa pangaraw-araw na paggagamitan?

22 Paano kung ang Diyos, na nagnanais ipakita ang kaniyang galit at ipahayag ang kaniyang kapangyarihan, ay nagtiyaga ng may labis na pagtitiis sa mga sisidlan ng galit na naihanda para sa pagkawasak? 23 Paano kung ginawa niya ito upang mahayag ang kayamanan ng kaniyang kaluwalhatian sa mga sisidlan ng awa, na noon pa ay inihanda na niya para sa kaluwalhatian? 24 Paano kung ginawa niya rin ito para sa atin, na tinawag din niya, hindi lamang mula sa mga Judio, ngunit mula rin sa mga Gentil? 25 Gaya rin ng sinasabi niya sa Hosea: “Tatawagin kong mga tao ko ang hindi ko dating mga tao, at minamahal na hindi dating minamahal.”

26 At sa lugar na pinagsabihan sa kanila, 'Hindi ko kayo mga tao,' doon ay tatawagin silang “mga anak ng Diyos na buhay.'”

27 Isinisigaw ni Isaias ang tungkol sa Israel, “Kung ang bilang ng mga anak ng Israel ay sindami ng buhangin sa dagat, mangyayari na ang nalalabi lamang ang maliligtas. 28 Sapagkat hindi magtatagal, lubusan ng tutuparin ng Panginoon ang kaniyang salita sa daigdig.”

29 At ito ay gaya ng sinabi ni Isaias noon, “Kung hindi nagtira ng mga lahi ang Panginoon ng mga hukbo para sa atin, tayo ay naging katulad sana ng Sodoma, at naging katulad ng Gomorra.

Natisod ang Israel Dahil sa Kakulangan ng Pananampalataya

Matapos malinaw na ilahad ang pagtanggi sa mga Judio at ipakitang naaayon ito sa katotohanan at katarungan ng Diyos, iniharap ni Pablo ang isang Judio na nagtatanong kung ang mga Gentil, na hindi sumunod sa pamantayan ng katuwirang ibinigay sa Kautusan ni Moises, ay nagtamo na ngayon ng katuwirang mula sa pananampalataya at ng mga pribilehiyo ng hinirang na bayan ng Diyos, samantalang ang mga Judio, na sumunod sa katuwiran ng Kautusan, ay hindi nagtamo ng katuwiran sa pamamagitan ng pananampalataya sa ebanghelyo. Ipinahayag ni Pablo na ang dahilan ng pagtanggi sa kanila ay ang kanilang kawalan ng pananampalataya at pag-asa sa mga gawa ng Kautusan, na nagtulak sa kanilang hangaring maituring na matuwid sa pamamagitan ng pagtupad sa mga ritwal nito, gaya ng inihula ng isa sa kanilang sariling mga propeta. Inulit ni Pablo ang kanyang matinding hangaring manampalataya at maligtas ang mga Judio. Kinikilala niya ang kanilang sigasig para sa kaluwalhatian ng Kautusan, ngunit wala silang kaalaman sa layunin at hantungan ng mga ritwal nito. Dahil hindi nila alam ang plano ng Diyos sa kaligtasan sa pamamagitan ng pananampalataya, sinikap nilang magtatag ng sarili nilang paraan upang maituring na matuwid, sa pamamagitan ng mga handog at seremonya ng Kautusan, at hindi sila nagpasakop sa katuwirang mula sa pananampalataya, na hinihingi ng Diyos bilang tanging paraan ng kaligtasan.

Mga Taga-Roma 9:30–10:3

30 Kung gayon, ano sasabihin natin? Na ang mga Gentil na hindi nagsisikap para sa katuwiran, ay nagkamit ng katuwiran, ang katuwiran sa pamamagitan ng pananampalataya. 31 Ngunit ang Israel, na nagsikap ng katuwiran sa kautusan ay hindi nagkamit nito. 32 Bakit hindi? Dahil hindi nila ito sinikap sa pamamagitan ng pananampalataya, kundi sa pamamagitan ng mga gawa. Natisod sila sa batong katitisuran, 33 gaya ng nasusulat, “Tingnan ninyo, naglagay ako sa Sion ng batong katitisuran at malaking batong kadadapaan. Ang sinumang manampalataya rito ay hindi mapapahiya.”

10:1 Mga kapatid, ang nais ng aking puso at ang hiling ko sa Diyos ay para sa kanila, para sa kanilang kaligtasan. 2 Sapagkat sila ay pinatotohanan ko na mayroon silang pagsisikap para sa Diyos, ngunit hindi ayon sa kaalaman. 3 Sapagkat hindi nila nalalaman ang katuwiran ng Diyos, at pinagsisikapan nilang itatag ang kanilang sariling katuwiran. Hindi sila nagpasakop sa katuwiran ng Diyos.

Si Cristo ang Wakas ng Kautusan

Upang kumbinsihin ang mga Judio sa kanilang pagkakamali tungkol sa pagiging matuwid sa pamamagitan ng kanilang Kautusan, inilarawan ni Pablo ang uri ng katuwirang hinihingi ng Kautusan at ang uri ng katuwirang hinihingi ng ebanghelyo. Pinagtibay niyang si Cristo mismo ang hantungan, o kaganapan, ng Kautusan, ang pangunahing layon ng lahat ng ritwal at handog nito. Ipinahayag ni Moises na walang sinumang maituturing na matuwid sa pamamagitan ng Kautusan, sapagkat walang sinumang lubos na makatutupad sa mga utos nito. Ngunit ang batas, o prinsipyo, ng pananampalataya, gaya ng inilalarawan ni Moises (Deuteronomio 30:11–14), ay hindi humihingi ng mga tanda mula sa langit na hinihingi ng mga Judio—na muling bumaba si Cristo mula sa langit at muling mabuhay mula sa mga patay—sapagkat laging malapit sa kanila ang salita, at binigyan sila ng kapangyarihang tuparin ito. Gayundin sa ebanghelyo: hinihingi nitong ipahayag natin ang ating pananampalataya kay Jesu-Cristo at lubos na maniwala sa ating kalooban sa katotohanan ng kanyang muling pagkabuhay, na nagbubunga ng matuwid na pamumuhay. Ipinahayag ng kasulatan na walang sinumang mapapahiya o mabibigo sa kanyang pagtitiwala, at ang plano ng pagtubos ay sumasaklaw sa lahat, kapwa Judio at Gentil, sapagkat ang lahat ng nananampalataya kay Cristo at tumatawag sa kanya ay maliligtas.

Mga Taga-Roma 10:4–13

4 Sapagkat si Cristo ang katuparan ng kautusan para sa katuwiran ng lahat ng sumasampalataya.

5 Sapagkat sumulat si Moises tungkol sa katuwiran na nagmumula sa kautusan: “Ang taong gumagawa ng katuwiran ng kautusan ay mabubuhay sa katuwirang ito.” 6 Ngunit ganito ang sinasabi ng katuwiran na nanggagaling sa pananampalataya, “Huwag mong sabihin sa iyong puso, 'Sino ang aakyat sa langit?' (sa makatuwid ay upang pababain si Cristo). 7 At huwag mong sasabihing, 'Sino ang bababa sa kailaliman?'” (sa makatuwid ay upang iakyat si Cristo mula sa patay.)

8 Ngunit ano ang sinasabi nito? “Malapit sa iyo ang salita, sa iyong bibig at sa iyong puso.” Iyan ang salita ng pananampalataya, na aming ipinapahayag. 9 Sapagkat kung sa iyong bibig, kinikilala mo si Jesus bilang Panginoon, at nananampalataya ka sa iyong puso na binuhay siya ng Diyos mula sa mga patay, maliligtas ka. 10 Sapagkat sa puso nananampalataya ang tao sa katuwiran, at sa bibig kumikilala siya para sa kaligtasan.

11 Sapagkat sinasabi ng kasulatan, “Ang sinumang nananampalataya sa kaniya ay hindi mapapahiya.” 12 Sapagkat walang pagkakaiba ang Judio at Griyego. Dahil iisang Panginoon ang Panginoon ng lahat, at mayaman siya sa lahat ng mga tumatawag sa kaniya. 13 Sapagkat ang lahat na tumatawag sa pangalan ng Panginoon ay maliligtas.

Ipinagtanggol ni Pablo ang Kanyang Misyon mula sa Diyos sa mga Gentil

Mula sa mga hula ng Bagong Tipan na natutupad na ngayon, humantong si Pablo sa pagtatanggol sa misyon niya at ng iba pang mga apostol na mula sa Diyos. Itinanong niya kung paano matutupad ang mga hulang ito, na nagpahayag ng pagtanggap sa mga Gentil, sapagkat kung wala ang ebanghelyo ay walang kaligtasan, at kung walang mga mangangaral ay hindi ito maipahahayag. Bilang isang Judio, iginiit niyang ang kanyang mga pagkiling sana ang humadlang sa kanya sa pagdadala ng ebanghelyo sa mga Gentil kung hindi siya itinalaga ng Diyos na gawin iyon. Ipinakita niya, mula sa hula ni Isaias, ang kanilang malaking tagumpay at ang masayang pagtanggap sa mga mensahero ng kaligtasan.

Mga Taga-Roma 10:14–15

14 Kung gayon, paano sila tatawag sa kaniya na hindi nila sinasampalatayanan? At paano sila sasampalataya sa kaniya na hindi pa nila naririnig? At paano sila makakarinig kung walang tagapangaral? 15 At paano sila mangangaral kung hindi sila isinugo? — Gaya ng nasusulat, “Kayganda ng mga paa ng mga nagpapahayag ng mga masasayang balita ng mga mabubuting bagay!”

Inihula ng mga Propeta ang Kawalan ng Pananampalataya ng Israel

Dito ay inilalarawan ang isang Judio na tumututol na ang isang misyong mula sa Diyos ay dapat sanang lubos na nagtagumpay, subalit marami ang hindi sumunod sa pananampalataya ng ebanghelyo. Sumagot si Pablo na naihula na ng Espiritu ng Diyos ang ganitong kahihinatnan sa mga Judio mismo. Iginiit niyang nabubuo ang pananampalataya sa pamamagitan ng pangangaral at pakikinig, ayon sa utos ng Diyos mismo, at itinanong kung hindi ba narinig nilang lahat ang mabuting balita ng kaligtasan. Ipinangaral ng mga apostol ang ebanghelyo sa Judio at gayundin sa Gentil, na tumutupad sa mga salita ng mang-aawit ng mga salmo, na iniugnay niya sa aral ng mga bagay sa kalangitan na umaabot sa lahat ng dako. Itinanong pa ni Pablo kung hindi ba alam ng Israel na ipangangaral ang ebanghelyo sa mga Gentil, yamang napakalinaw na inihula ng kanilang mga propeta ang pagtawag sa mga Gentil at ang masaya nilang pagtanggap sa ebanghelyo, gayundin ang pagtanggi sa mga Judio.

Mga Taga-Roma 10:16–21

16 Ngunit hindi lahat sa kanila ay nakinig sa ebanghelyo. Sapagkat sinasabi ni Isaias, “Panginoon, sino ang naniwala sa aming mensahe?” 17 Kaya ang pananampalataya ay nanggagaling sa pakikinig, at pakikinig sa salita ni Cristo.

18 Ngunit sinasabi ko, “Hindi ba nila narinig?” Oo, tiyak na narinig nila. “Ang kanilang tinig ay nakarating sa buong mundo, at ang kanilang mga salita sa mga dulo ng mundo.”

19 Bukod dito, sinasabi ko, “Hindi ba nalaman ng Israel?” Noong una ay sinabi ni Moises, “Iinggitin ko kayo sa pamamagitan ng isang hindi bansa. Sa pamamagitan ng isang bansang walang pagkaunawa, gagalitin ko kayo.”

20 At sinasabi ni Isaias nang buong tapang, “Natagpuan ako ng mga hindi humanap sa akin. Nagpakita ako sa mga hindi nagtatanong tungkol sa akin.”

21 Ngunit sa Israel sinasabi niya, “Buong araw kong iniunat ang aking mga kamay sa mga taong suwail at matitigas ang ulo.”

Hindi Lubusang Itinakwil ng Diyos ang Kanyang Bayan

Matapos malinaw na ipahayag ang pagtanggi sa mga Judio bilang isang bansa, inaliw sila ni Pablo sa katiyakang hindi lubusang itinakwil ng Diyos ang kanyang hinirang na bayan. Sapagkat, gaya noong panahon ni Elias, magkakaroon pa rin ng nalabing mga Judio na nagbalik-loob at, kasama ng mga nananampalatayang Gentil, ay pinili sa pamamagitan ng pananampalataya upang maging bayan ng Diyos, hindi dahil sa mabubuting gawa kundi dahil lamang sa biyaya at kagandahang-loob ng Diyos.

Mga Taga-Roma 11:1–6

1 Kung gayon sinasabi ko, itinakwil ba ng Diyos ang kaniyang mga tao? Nawa ay hindi kailanman. Sapagkat ako rin ay isang Israelita, kaapu-apuhan ni Abraham, mula sa tribu ni Benjamin. 2 Hindi itinakwil ng Diyos ang kaniyang mga tao, na kilala na niya noon pa man. Hindi ba ninyo alam kung ano ang sinasabi ng kasulatan tungkol kay Elias, kung paano siya nakiusap sa Diyos laban sa Israel? 3 “Panginoon, pinatay nila ang iyong mga propeta, giniba nila ang iyong mga altar. Ako na lamang ang naiwan, at gusto nila ang akong patayin.”

4 Ngunit ano ang sagot sa kaniya ng Diyos? “May inilaan ako para sa aking sarili na pitong libong lalaking hindi lumuhod kay Baal.”

5 Ganoon din nga, sa panahong ito, mayroon pang nalalabi dahil sa pagpili ng biyaya. 6 Ngunit kung ito ay sa pamamagitan ng biyaya, hindi na ito sa pamamagitan ng mga gawa. Kung hindi, ang biyaya ay hindi na biyaya.