ഏശാവിനു പകരം യാക്കോബിനെ ദൈവം സ്വതന്ത്രമായി തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു

യെഹൂദർ തള്ളിക്കളയപ്പെടുന്നത് ദൈവത്തിന്റെ വിശ്വസ്തതയെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നില്ലെന്ന് ഏശാവിന്റെയും യാക്കോബിന്റെയും ഉദാഹരണത്തിലൂടെ പൗലോസ് തെളിയിക്കുന്നു; കാരണം, തനിക്കിഷ്ടമുള്ളതുപോലെ തിരഞ്ഞെടുക്കാനോ വിളിക്കാനോ ദൈവത്തിന് പരമാധികാരമുണ്ട്. ജനതകളെ പ്രതിനിധീകരിച്ച ആ കുട്ടികൾ അപ്പോൾ ജനിച്ചിട്ടുപോലുമില്ലായിരുന്നു. അതിനാൽ, ദൈവത്തിന്റെ മുൻഗണന നേടാനോ അവിടത്തെ ഉടമ്പടിയിൽനിന്ന് ഒഴിവാക്കപ്പെടാൻ തക്ക കുറ്റം ചെയ്യാനോ അവർക്ക് കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. അത്തരം വേർതിരിവുകൾ ദൈവത്തിന്റെ സ്വതന്ത്രമായ തിരഞ്ഞെടുപ്പിനെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നുവെന്ന് ഇതിൽനിന്ന് വ്യക്തമാണ്; തിരഞ്ഞെടുപ്പിലുള്ള ദൈവത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം അവ വ്യക്തമാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

ക്രി.പി. 58

Biblica® Open Malayalam Contemporary Version™ (OMCV)

റോമർ 9:10–13

10 ഈ മകനാണ് നമ്മുടെ പിതാവായ യിസ്ഹാക്ക്. അദ്ദേഹത്തിൽനിന്ന് റിബേക്ക ഗർഭവതിയായി. 11-12 അവൾക്ക് ഇരട്ട ശിശുക്കൾ ജനിക്കുന്നതിനും അവർ ഗുണമോ ദോഷമോ പ്രവർത്തിക്കുന്നതിനും മുമ്പുതന്നെ, “മൂത്തവൻ ഇളയവനെ സേവിക്കും” എന്നു ദൈവം റിബേക്കയോട് അരുളിച്ചെയ്തു. ഈ ആഹ്വാനം നൽകുന്ന ദൈവം അവിടത്തെ ഹിതം നിറവേറ്റാൻ തീരുമാനിക്കുന്നു. അതു പ്രവൃത്തികളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലല്ല എന്നു പ്രകടമാക്കേണ്ടതിനാണ് ഇങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്. 13 “യാക്കോബിനെ ഞാൻ സ്നേഹിച്ചു. എന്നാൽ ഏശാവിനെ ഞാൻ വെറുത്തു” എന്ന് എഴുതിയിരിക്കുന്നല്ലോ.

ദൈവം ജനതകളെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത് നീതിപൂർവമാണ്

ജനതകളെ സംബന്ധിച്ച ദൈവത്തിന്റെ സ്വതന്ത്രമായ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് അവിടത്തെ നീതിയോട് പൂർണമായും യോജിക്കുന്നുവെന്ന് ഉറപ്പിച്ചുപറഞ്ഞുകൊണ്ട് പൗലോസ് തന്റെ വാദം തുടരുന്നു; കാരണം, സ്വമനസ്സാലുള്ള അനുഗ്രഹങ്ങളും കരുണയും തനിക്കിഷ്ടമുള്ളതുപോലെ നൽകാൻ ദൈവത്തിന് പരമാധികാരമുണ്ട്. പണ്ടത്തെ ഇസ്രായേല്യരുടെ കാര്യത്തിൽ ഇത് കാണാം. അവർ സ്വർണക്കാളക്കുട്ടിയെ ആരാധിച്ചതിനുശേഷം ഒരു ജനതയെന്ന നിലയിലുള്ള അവരുടെ പാപങ്ങൾ ദൈവം തന്റെ സ്വതന്ത്രമായ കരുണയാൽ ക്ഷമിച്ചു (പുറപ്പാട് 33:9); അവിടന്ന് മോശയോട് അങ്ങനെ പ്രഖ്യാപിച്ചിരുന്നു. കാരണം, ദൈവത്തിന്റെ കരുണ സമ്പാദിക്കാനോ അത് അവകാശമായി ആവശ്യപ്പെടാനോ ആർക്കും ഒരിക്കലും കഴിയില്ല. ദൈവത്തിന് ഇഷ്ടമായിരുന്നെങ്കിൽ, ഇസ്രായേല്യരുടെ വിശ്വാസത്യാഗത്തിനുശേഷം, ഈജിപ്റ്റുകാരെപ്പോലെ അവരെയും ഒരു ജനതയായി നിലനിർത്താമായിരുന്നു; അവരുടെ നാശത്തിലൂടെയും ശിക്ഷയിലൂടെയും ദൈവത്തിന്റെ സർവശക്തിയും പാപത്തോടുള്ള വെറുപ്പും പ്രകടമാക്കാനായിരുന്നു അത്. കരുണയുടെ അതേ സൗജന്യദാനം ഇപ്പോഴും നൽകപ്പെടുന്നുവെന്നും, ഈജിപ്റ്റുകാർ ചെയ്തതുപോലെ കൃപയോടെ നൽകപ്പെട്ട തെളിവിനെ എതിർത്ത് പാപത്തിൽ തുടരുകയും സ്വയം കഠിനരാകുകയും ചെയ്യുന്നവരുടെമേൽ അതേ ശിക്ഷ ഒരു ദൃഷ്ടാന്തമായി വന്നുവീഴുമെന്നും ഉറപ്പിച്ചുപറഞ്ഞുകൊണ്ട് പൗലോസ് യെഹൂദർ തള്ളിക്കളയപ്പെടുന്നതിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

റോമർ 9:14–18

14 അപ്പോൾ നാം എന്തുപറയും? ദൈവം അനീതിയുള്ളവൻ എന്നാണോ? ഒരിക്കലുമല്ല!

15 “കൃപ ചെയ്യാൻ എനിക്കു മനസ്സുള്ളവരോടു ഞാൻ കൃപ ചെയ്യും.

കരുണകാണിക്കാൻ എനിക്കു മനസ്സുള്ളവരോടു ഞാൻ കരുണകാണിക്കും,”

എന്നു ദൈവം മോശയോടും അരുളിച്ചെയ്യുന്നു. 16 ഇങ്ങനെ, മനുഷ്യന്റെ ആഗ്രഹമോ കഠിനാധ്വാനമോ അല്ല, ദൈവത്തിന്റെ കാരുണ്യമാണ് എല്ലാറ്റിനും അടിസ്ഥാനം. 17 “എന്റെ ശക്തി നിന്നിലൂടെ പ്രദർശിപ്പിക്കുകയും എന്റെ നാമം ഭൂമിയിലെല്ലായിടത്തും ഘോഷിക്കപ്പെടുകയും വേണം എന്ന ഉദ്ദേശ്യത്തിനായിത്തന്നെ ഞാൻ നിന്നെ ഉയർത്തിയിരിക്കുന്നു,” എന്ന് ഫറവോനോട് അരുളിച്ചെയ്യുന്നതു തിരുവെഴുത്തിൽ കാണുന്നു. 18 ഇങ്ങനെ, ദൈവം തന്റെ ഇഷ്ടപ്രകാരം ഒരുവനോടു കരുണ കാണിക്കുന്നു; മറ്റൊരുവനെ കഠിനഹൃദയനാക്കുന്നു.

ഒരു കുശവനെപ്പോലെ ദൈവം ജനതകളെ ഉയർത്തുകയും തള്ളിക്കളയുകയും ചെയ്യുന്നു

ജനതകളെ നശിപ്പിക്കാൻ ദൈവം തീരുമാനിച്ചിരിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, “പിന്നെ എന്തിനാണ് ദൈവം ഇപ്പോഴും കുറ്റം കണ്ടെത്തുന്നത്? അവിടത്തെ ഹിതത്തെ എതിർക്കാൻ ആർക്കു കഴിയും?” എന്നു ചോദിക്കുന്ന ഒരു യെഹൂദനെ പൗലോസ് ഇവിടെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു. “എന്നാൽ മനുഷ്യാ, ദൈവത്തോട് മറുത്തുപറയാൻ നീ ആരാണ്?” എന്നു പൗലോസ് മറുപടി പറയുന്നു. യെഹൂദരോടും യെഹൂദേതരരോടുമുള്ള ദൈവത്തിന്റെ ഇടപെടലുകളുടെ നീതിയെ അദ്ദേഹം ന്യായീകരിക്കുന്നു. യിരെമ്യാവിന്റെ കുശവന്റെ ദൃഷ്ടാന്തം ചൂണ്ടിക്കാട്ടിക്കൊണ്ട്, ഒരു ജനതയെ ഉയർത്തുകയും മറ്റൊന്നിനെ തള്ളിക്കളയുകയും ചെയ്യുന്ന ദൈവത്തിന് ജനതകളുടെമേലുള്ള സമ്പൂർണ അധികാരം അദ്ദേഹം വ്യക്തമാക്കുന്നു. തുടർന്ന് യെഹൂദരുടെയും യെഹൂദേതരരുടെയും അന്നത്തെ അവസ്ഥയിലേക്ക് ആ ദൃഷ്ടാന്തം കൂടുതൽ നേരിട്ട് പ്രയോഗിക്കുന്നു. ഈജിപ്റ്റുകാരെപ്പോലെ, ദൈവത്തിന്റെ ക്ഷമയ്ക്ക് ആവർത്തിച്ചുള്ള തെളിവുകൾ ലഭിച്ചശേഷവും യെഹൂദർ നാശത്തിനായി ഒരുക്കപ്പെട്ട ക്രോധപാത്രങ്ങളായിത്തീർന്നു; അങ്ങനെ രക്ഷയ്ക്കായുള്ള ദൈവശക്തി വെളിപ്പെട്ടു. അവരിലൂടെ വിശ്വസിക്കുന്ന യെഹൂദേതരർ ദൈവത്തിന്റെ ദൃശ്യസഭയിലേക്ക് പ്രവേശനം ലഭിക്കുന്ന മഹത്ത്വത്തിനായി ഒരുക്കപ്പെട്ടു. വിശ്വസിക്കുന്ന യെഹൂദരോടൊപ്പം ദൈവത്തിന്റെ ജനവും അവിടത്തെ കരുണയുടെ പാത്രങ്ങളും ആകാൻ അവർ വിളിക്കപ്പെട്ടു. അവരുടെതന്നെ പുരാതന പ്രവാചകന്മാർ ഇതേ സത്യങ്ങൾ മുൻകൂട്ടി പറയുകയും പഠിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു.

റോമർ 9:19–29

19 അപ്പോൾ, “നമ്മെ കുറ്റപ്പെടുത്താൻ ദൈവത്തിനെങ്ങനെ കഴിയും? കാരണം, ദൈവത്തിന്റെ തിരുഹിതത്തോട് എതിർക്കാൻ ആർക്കാണു സാധിക്കുക?” എന്നു നിങ്ങൾ എന്നോടു ചോദിച്ചേക്കാം. 20 അല്ലയോ മനുഷ്യാ, “ദൈവത്തോട് എതിർവാദം പറയാൻ നീ ആരാണ്?” സ്രഷ്ടാവിനോട്, “ ‘നീ എന്നെ ഇങ്ങനെ സൃഷ്ടിച്ചത് എന്തിനാണ്?’ എന്നു സൃഷ്ടിക്കു ചോദിക്കാൻ കഴിയുമോ?” 21 ഒരേ കളിമണ്ണുപയോഗിച്ച് ചില പാത്രങ്ങൾ ശ്രേഷ്ഠമായ ഉപയോഗത്തിനും മറ്റുചിലതു സാധാരണ ഉപയോഗത്തിനുംവേണ്ടി ഉണ്ടാക്കാൻ കുശവന് അധികാരമില്ലേ?

22 ദൈവം തന്റെ കോപം പ്രദർശിപ്പിക്കാനും ശക്തി വെളിപ്പെടുത്താനുമുള്ള ഉദ്ദേശ്യത്തോടെ, നാശത്തിനുമാത്രമായി ഒരുക്കപ്പെട്ടിരുന്ന കോപപാത്രങ്ങളായവരെ ദീർഘക്ഷമയോടെ സഹിച്ചു; 23 ഇങ്ങനെ തേജസ്സു പ്രാപിക്കാനായി ദൈവം മുൻകൂട്ടി ഒരുക്കിയ കരുണാപാത്രങ്ങളാണു നാം. അവിടത്തെ മഹത്ത്വസമ്പന്നത വെളിപ്പെടുത്താൻവേണ്ടി ദൈവം നമ്മിൽ ഇപ്രകാരം പ്രവർത്തിച്ചു എന്നതിൽ നമുക്ക് എന്താണ് പറയാൻ കഴിയുക? 24 യെഹൂദരിൽനിന്നുമാത്രമല്ല, യെഹൂദേതരരിൽനിന്നും വിളിക്കപ്പെട്ടവരായ നാം എല്ലാവരും ആ കരുണാപാത്രങ്ങളാണ്. 25 ഹോശേയയുടെ പുസ്തകത്തിൽ ദൈവം ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്യുന്നു:

“എന്റെ ജനം അല്ലാത്തവരെ ‘എന്റെ ജനം,’ എന്നും

‘എന്റെ പ്രിയ’ അല്ലാത്തവളെ ‘എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവൾ,’ എന്നും ഞാൻ വിളിക്കും.”

26 വീണ്ടും,

“ ‘നിങ്ങൾ എന്റെ ജനമല്ല,’

എന്ന് അവരോട് അരുളിച്ചെയ്ത എല്ലായിടത്തും,

അവർ ‘ജീവനുള്ള ദൈവത്തിന്റെമക്കൾ’ എന്നു വിളിക്കപ്പെടും”

27 യെശയ്യാവ് ഇസ്രായേല്യരെക്കുറിച്ചു വിളിച്ചുപറയുന്നു:

“ഇസ്രായേല്യർ കടൽപ്പുറത്തെ മണൽത്തരിപോലെ അസംഖ്യമെങ്കിലും,

അവരിൽ ഒരു ശേഷിപ്പുമാത്രമേ രക്ഷിക്കപ്പെടുകയുള്ളൂ.

28 കർത്താവ് അതിവേഗത്തിലും

കൃതകൃത്യതയോടും ഭൂമിയിൽ ന്യായവിധി നിർവഹിക്കും.”

29 “സൈന്യങ്ങളുടെ കർത്താവ്

നമ്മുടെ തലമുറയിൽ ചിലരെയെങ്കിലും ശേഷിപ്പിച്ചിരുന്നില്ലെങ്കിൽ,

നാം സൊദോം നഗരംപോലെയും

ഗൊമോറാ പട്ടണംപോലെയും നശിപ്പിക്കപ്പെടുമായിരുന്നു,”

എന്ന് യെശയ്യാവ് മുൻകൂട്ടിത്തന്നെ പറഞ്ഞിരുന്നല്ലോ!

വിശ്വാസമില്ലായ്മനിമിത്തം ഇസ്രായേല്യർ ഇടറിവീണു

യെഹൂദർ തള്ളിക്കളയപ്പെടുന്നത് വ്യക്തമായി വിശദീകരിക്കുകയും അത് ദൈവത്തിന്റെ സത്യത്തോടും നീതിയോടും യോജിക്കുന്നുവെന്ന് കാണിക്കുകയും ചെയ്തശേഷം, ഒരു ചോദ്യം ഉന്നയിക്കുന്ന യെഹൂദനെ പൗലോസ് അവതരിപ്പിക്കുന്നു: മോശയുടെ ന്യായപ്രമാണത്തിൽ നൽകപ്പെട്ട നീതിയുടെ ചട്ടം പിന്തുടരാതിരുന്ന യെഹൂദേതരർ ഇപ്പോൾ വിശ്വാസത്താലുള്ള നീതിയും ദൈവത്തിന്റെ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ജനത്തിന്റെ വിശേഷാവകാശങ്ങളും നേടിയിരിക്കുമ്പോൾ, ന്യായപ്രമാണത്തിന്റെ നീതി പിന്തുടർന്ന യെഹൂദർ സുവിശേഷത്തിലുള്ള വിശ്വാസത്താൽ നീതി നേടിയിട്ടില്ലെന്നാണോ? അവരുടെ വിശ്വാസമില്ലായ്മയും ന്യായപ്രമാണത്തിന്റെ പ്രവൃത്തികളിലുള്ള ആശ്രയവുമാണ് അവർ തള്ളിക്കളയപ്പെടാൻ കാരണമെന്ന് പൗലോസ് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. അവരുടെതന്നെ പ്രവാചകന്മാരിൽ ഒരാൾ മുൻകൂട്ടി പറഞ്ഞതുപോലെ, ന്യായപ്രമാണത്തിന്റെ ആചാരങ്ങൾ അനുഷ്ഠിക്കുന്നതിലൂടെ നീതീകരണം തേടാൻ അത് അവരെ പ്രേരിപ്പിച്ചു. യെഹൂദർ വിശ്വസിച്ച് രക്ഷപ്രാപിക്കണമെന്ന തന്റെ അഗാധമായ ആഗ്രഹം പൗലോസ് ആവർത്തിക്കുന്നു. ന്യായപ്രമാണത്തിന്റെ മഹത്ത്വത്തിനായി അവർക്ക് തീക്ഷ്ണതയുണ്ടെന്ന് അദ്ദേഹം സമ്മതിക്കുന്നു; എന്നാൽ അതിന്റെ ആചാരങ്ങളുടെ ഉദ്ദേശ്യവും ലക്ഷ്യവും സംബന്ധിച്ച പരിജ്ഞാനമില്ലാത്ത തീക്ഷ്ണതയായിരുന്നു അത്. വിശ്വാസത്തിലൂടെയുള്ള ദൈവത്തിന്റെ രക്ഷാപദ്ധതിയെക്കുറിച്ചുള്ള അജ്ഞത, ന്യായപ്രമാണത്തിലെ യാഗങ്ങളിലൂടെയും ചടങ്ങുകളിലൂടെയും നീതീകരണത്തിനായി തങ്ങളുടേതായ മാർഗം സ്ഥാപിക്കാൻ അവരെ പ്രേരിപ്പിച്ചു. രക്ഷയ്ക്കുള്ള ഏകമാർഗമായി ദൈവം ആവശ്യപ്പെടുന്ന വിശ്വാസത്താലുള്ള നീതിക്ക് കീഴടങ്ങുന്നതിൽനിന്ന് അത് അവരെ തടയുകയും ചെയ്തു.

റോമർ 9:30–10:3

30 ഇതെല്ലാം എന്താണ് അർഥമാക്കുന്നത്? യഥാർഥത്തിൽ ദൈവികനീതി അന്വേഷിക്കാതിരുന്നവരായ ഇസ്രായേല്യേതരർക്കാണ് ആ നീതി ലഭിച്ചത്. അതു വിശ്വാസത്താലുള്ള നീതിതന്നെ. 31 എന്നാൽ, ന്യായപ്രമാണത്തിലൂടെ നീതി ലഭിക്കാൻ പരിശ്രമിച്ചവരായ ഇസ്രായേല്യർക്കാകട്ടെ, അതു ലഭിച്ചതുമില്ല. 32 എന്തുകൊണ്ടാണ് അവർക്കതു ലഭിക്കാതിരുന്നത്? വിശ്വാസത്തിലൂടെയല്ല, പ്രവൃത്തികളാൽ സാധിക്കുമെന്നു വിചാരിച്ച് നീതിയെ അന്വേഷിച്ചതുകൊണ്ടാണ് അവർ ഇടർച്ചക്കല്ലിൽ തട്ടിവീണത്.

33 “ഇതാ, ഞാൻ സീയോനിൽ, കാലിടറിക്കുന്ന കല്ലും

നിലംപരിചാക്കുന്ന പാറയും വെക്കുന്നു.

അദ്ദേഹത്തിൽ വിശ്വസിക്കുന്ന ആരും ഒരിക്കലും ലജ്ജിതരാകുകയില്ല,”

എന്ന് എഴുതിയിട്ടുണ്ടല്ലോ.

10:1 സഹോദരങ്ങളേ, ഇസ്രായേല്യർ രക്ഷിക്കപ്പെടണമെന്നു ഞാൻ ഹൃദയപൂർവം ആഗ്രഹിക്കുകയും അവർക്കായി ദൈവത്തോടു പ്രാർഥിക്കുകയുംചെയ്യുന്നു. 2 ദൈവികകാര്യങ്ങളിൽ അവർക്കു തീക്ഷ്ണതയുണ്ട് എന്നു ഞാൻ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു. പക്ഷേ, ആ തീക്ഷ്ണത വിവേചനത്തോടുകൂടിയതല്ല. 3 കാരണം, ദൈവം മനുഷ്യരെ നീതീകരിക്കുന്നവിധം അറിയാതെ സ്വന്തം പ്രയത്നത്താൽ നീതീകരിക്കപ്പെടാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് അവർ ദൈവനീതിക്കു വിധേയപ്പെടാതിരുന്നു.

ക്രിസ്തു ന്യായപ്രമാണത്തിന്റെ പര്യവസാനമാണ്

തങ്ങളുടെ ന്യായപ്രമാണത്തിലൂടെയുള്ള നീതീകരണത്തെക്കുറിച്ച് യെഹൂദർക്കുള്ള തെറ്റ് ബോധ്യപ്പെടുത്താൻ, ന്യായപ്രമാണം ആവശ്യപ്പെടുന്ന നീതിയും സുവിശേഷം ആവശ്യപ്പെടുന്ന നീതിയും എങ്ങനെയുള്ളതാണെന്ന് പൗലോസ് വിവരിക്കുന്നു. ക്രിസ്തുതന്നെയാണ് ന്യായപ്രമാണത്തിന്റെ പര്യവസാനം അഥവാ പരിപൂർണതയും, അതിലെ എല്ലാ ആചാരങ്ങളുടെയും യാഗങ്ങളുടെയും മഹത്തായ ലക്ഷ്യവുമെന്ന് അദ്ദേഹം ഉറപ്പിച്ചുപറയുന്നു. ന്യായപ്രമാണത്തിന്റെ കൽപ്പനകൾക്കൊത്ത് ജീവിക്കാൻ ആർക്കും കഴിയാത്തതിനാൽ, അതിലൂടെ ആർക്കും നീതീകരിക്കപ്പെടാനാവില്ലെന്ന് മോശ പ്രഖ്യാപിച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ മോശ വിവരിക്കുന്ന വിശ്വാസത്തിന്റെ നിയമം അഥവാ തത്ത്വം (ആവർത്തനം 30:11–14), യെഹൂദർ ആവശ്യപ്പെട്ട സ്വർഗത്തിൽനിന്നുള്ള അടയാളങ്ങൾ ആവശ്യപ്പെടുന്നില്ല: ക്രിസ്തു വീണ്ടും സ്വർഗത്തിൽനിന്ന് ഇറങ്ങിവരണമെന്നും മരിച്ചവരിൽനിന്ന് വീണ്ടും ഉയിർത്തെഴുന്നേൽക്കണമെന്നും അത് ആവശ്യപ്പെടുന്നില്ല. കാരണം, വചനം എപ്പോഴും അവരുടെ സമീപത്തുണ്ടായിരുന്നു; അത് അനുഷ്ഠിക്കാനുള്ള ശക്തിയും അവർക്ക് നൽകപ്പെട്ടിരുന്നു. സുവിശേഷത്തിന്റെ കാര്യവും അങ്ങനെതന്നെയായിരുന്നു: യേശുക്രിസ്തുവിലുള്ള നമ്മുടെ വിശ്വാസം ഏറ്റുപറയണമെന്നും, അവിടത്തെ പുനരുത്ഥാനത്തിന്റെ സത്യത്തെക്കുറിച്ച് ഉള്ളിൽ ഉറച്ച ബോധ്യമുണ്ടായിരിക്കണമെന്നും അത് ആവശ്യപ്പെടുന്നു; ഈ ബോധ്യം നീതിനിഷ്ഠമായ ജീവിതം ഉളവാക്കുന്നു. വിശ്വസിക്കുന്ന ആരും ലജ്ജിതരാകുകയോ അവരുടെ ആശ്രയം വിഫലമാകുകയോ ഇല്ലെന്നും, വീണ്ടെടുപ്പിന്റെ പദ്ധതി യെഹൂദനും യെഹൂദേതരനും ഉൾപ്പെടെ എല്ലാവരിലേക്കും എത്തുന്നുവെന്നും തിരുവെഴുത്ത് പ്രഖ്യാപിച്ചിട്ടുണ്ട്; കാരണം, ക്രിസ്തുവിൽ വിശ്വസിച്ച് അവിടത്തെ വിളിച്ചപേക്ഷിക്കുന്ന എല്ലാവരും രക്ഷിക്കപ്പെടും.

റോമർ 10:4–13

4 ക്രിസ്തു ന്യായപ്രമാണത്തിന്റെ പൂർത്തീകരണമായതിനാൽ ക്രിസ്തുവിൽ വിശ്വസിക്കുന്ന ആരും നീതീകരിക്കപ്പെടും.

5 ന്യായപ്രമാണത്താലുള്ള നീതി സംബന്ധിച്ച് മോശ ഇപ്രകരം എഴുതിയിരിക്കുന്നു: “അവ അനുസരിക്കുന്ന മനുഷ്യർ അവമൂലം ജീവിക്കും.” 6 എന്നാൽ, വിശ്വാസത്താലുള്ള നീതിയാകട്ടെ, ഇപ്രകാരമാണു പറയുന്നത്: “ക്രിസ്തുവിനെ താഴേക്കു കൊണ്ടുവരാൻ, ‘ആർ സ്വർഗത്തിൽക്കയറും?’ എന്നോ 7 ‘ക്രിസ്തുവിനെ മരിച്ചവരിൽനിന്ന് ഉയിർപ്പിക്കാൻ ആർ പാതാളത്തിൽ ഇറങ്ങും?’ ” എന്നോ നിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ പറയരുത്. 8 എന്നാൽ തിരുവെഴുത്ത് എന്തുപറയുന്നു? “വചനം നിങ്ങൾക്കു സമീപമാകുന്നു; അത് നിങ്ങളുടെ അധരത്തിലും നിങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിലും ഇരിക്കുന്നു,” ഞങ്ങൾ ഉദ്ഘോഷിക്കുന്ന വിശ്വാസത്തിന്റെ വചനംതന്നെയാണ് അത്. 9 “യേശു കർത്താവാകുന്നു” എന്ന് അധരംകൊണ്ട് ഏറ്റുപറയുകയും ദൈവം യേശുവിനെ മരിച്ചവരിൽനിന്ന് ഉയിർപ്പിച്ചെന്നു ഹൃദയത്തിൽ വിശ്വസിക്കുകയും ചെയ്താൽ നീ രക്ഷിക്കപ്പെടും. 10 അങ്ങനെ ഒരുവൻ ഹൃദയത്തിൽ വിശ്വസിച്ചു നീതീകരിക്കപ്പെടുകയും വാകൊണ്ട് വിശ്വാസം ഏറ്റുപറഞ്ഞു രക്ഷപ്രാപിക്കുകയുംചെയ്യുന്നു. 11 “യേശുകർത്താവിൽ വിശ്വസിക്കുന്ന ആരും ഒരിക്കലും ലജ്ജിതരാകുകയില്ല” എന്നു തിരുവെഴുത്തു പറയുന്നല്ലോ. 12 യെഹൂദനും യെഹൂദേതരനുംതമ്മിൽ ഒരു വ്യത്യാസവുമില്ല. എല്ലാവരുടെയും കർത്താവ് ഒരുവൻ അത്രേ. തന്നെ വിളിച്ചപേക്ഷിക്കുന്ന എല്ലാവരെയും അനുഗ്രഹിക്കാൻ തക്കവണ്ണം അവിടന്നു സമ്പന്നനാകുന്നു. 13 “കർത്താവിന്റെ നാമം വിളിച്ചപേക്ഷിക്കുന്ന ഏതൊരുവനും രക്ഷിക്കപ്പെടും,” എന്നുണ്ടല്ലോ.

യെഹൂദേതരരുടെ അടുക്കലേക്കുള്ള തന്റെ ദൈവദത്ത ദൗത്യത്തെ പൗലോസ് ന്യായീകരിക്കുന്നു

ഇപ്പോൾ നിറവേറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന പുതിയനിയമ പ്രവചനങ്ങളിൽനിന്ന്, തനിക്കും മറ്റു അപ്പൊസ്തലന്മാർക്കും ലഭിച്ച ദൈവികദൗത്യത്തെ ന്യായീകരിക്കാൻ പൗലോസ് പ്രേരിതനാകുന്നു. യെഹൂദേതരർ സ്വീകരിക്കപ്പെടുമെന്ന് മുൻകൂട്ടിപ്പറഞ്ഞ ഈ പ്രവചനങ്ങൾ എങ്ങനെ നിറവേറുമെന്ന് അദ്ദേഹം ചോദിക്കുന്നു; കാരണം, സുവിശേഷമില്ലാതെ രക്ഷ ഉണ്ടാകുമായിരുന്നില്ല, പ്രസംഗകരില്ലാതെ അത് ഘോഷിക്കപ്പെടുകയുമില്ലായിരുന്നു. ഒരു യെഹൂദനെന്ന നിലയിൽ, ഈ ദൗത്യത്തിനായി ദൈവം തന്നെ നിയോഗിച്ചിരുന്നില്ലെങ്കിൽ തന്റെ മുൻവിധികൾ യെഹൂദേതരരുടെ അടുത്തേക്ക് സുവിശേഷം കൊണ്ടുപോകുന്നതിൽനിന്ന് തന്നെ തടയുമായിരുന്നുവെന്ന് അദ്ദേഹം ഉറപ്പിച്ചുപറയുന്നു. അവരുടെ വലിയ വിജയവും രക്ഷയുടെ സന്ദേശവാഹകർക്കു ലഭിച്ച ആനന്ദപൂർണമായ സ്വീകരണവും യെശയ്യാവിന്റെ പ്രവചനത്തിൽനിന്ന് അദ്ദേഹം കാണിച്ചുതരുന്നു.

റോമർ 10:14–15

14 എന്നാൽ തങ്ങൾ വിശ്വസിച്ചിട്ടില്ലാത്തവനെ അവർ എങ്ങനെ വിളിച്ചപേക്ഷിക്കും? കേട്ടിട്ടില്ലാത്തവനിൽ അവർ എങ്ങനെ വിശ്വസിക്കും? ആരെങ്കിലും പ്രസംഗിക്കാതെ എങ്ങനെ കേൾക്കും? 15 അയയ്ക്കപ്പെടാതെ എങ്ങനെ പ്രസംഗിക്കും? “സുവാർത്ത ഘോഷിക്കുന്നവരുടെ പാദം എത്ര മനോഹരം!” എന്ന് എഴുതിയിരിക്കുന്നല്ലോ.

ഇസ്രായേല്യരുടെ അവിശ്വാസം പ്രവാചകന്മാർ മുൻകൂട്ടിപ്പറഞ്ഞു

ദൈവികമായ ഒരു നിയോഗം പൂർണവിജയം കൈവരിക്കുമായിരുന്നുവെന്നും എന്നാൽ അനേകർ സുവിശേഷവിശ്വാസത്തെ അനുസരിച്ചില്ലെന്നും ഒരു യെഹൂദൻ ആക്ഷേപിക്കുന്നതായി ഇവിടെ സങ്കൽപ്പിക്കുന്നു. യെഹൂദരുടെ കാര്യത്തിൽത്തന്നെ ഈ ഫലം ദൈവാത്മാവ് നേരത്തേ പ്രവചിച്ചിരുന്നുവെന്ന് പൗലോസ് മറുപടി പറയുന്നു. ദൈവത്തിന്റെതന്നെ കൽപ്പനയാൽ, പ്രസംഗത്തിലൂടെയും കേൾവിയിലൂടെയുമാണ് വിശ്വാസം ഉളവാകുന്നതെന്ന് അദ്ദേഹം ഉറപ്പിച്ചുപറയുകയും രക്ഷയുടെ സദ്വാർത്ത അവരെല്ലാവരും കേട്ടിട്ടില്ലേ എന്നു ചോദിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അപ്പൊസ്തലന്മാർ യെഹൂദനോടും യെഹൂദേതരനോടും സുവിശേഷം പ്രസംഗിച്ചു; അങ്ങനെ, എല്ലായിടത്തും എത്തുന്ന ആകാശഗോളങ്ങളുടെ ഉപദേശത്തെക്കുറിച്ച് സങ്കീർത്തനക്കാരൻ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ നിറവേറി. യെഹൂദേതരരുടെ വിളിയെക്കുറിച്ചും അവർ സുവിശേഷത്തെ സന്തോഷത്തോടെ സ്വീകരിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചും യെഹൂദർ തിരസ്കരിക്കപ്പെടുന്നതിനെക്കുറിച്ചും അവരുടെ പ്രവാചകന്മാർ ഇത്ര വ്യക്തമായി മുൻകൂട്ടിപ്പറഞ്ഞിരിക്കെ, സുവിശേഷം യെഹൂദേതരരോടു പ്രസംഗിക്കപ്പെടേണ്ടതാണെന്ന് ഇസ്രായേല്യർ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ലേ എന്നും പൗലോസ് ചോദിക്കുന്നു.

റോമർ 10:16–21

16 എന്നാൽ, എല്ലാ ഇസ്രായേല്യരും സുവിശേഷം അനുസരിച്ചിട്ടില്ല. “കർത്താവേ, ഞങ്ങളുടെ സന്ദേശം ആർ വിശ്വസിച്ചിരിക്കുന്നു?” എന്ന് യെശയ്യാവു ചോദിക്കുന്നുണ്ടല്ലോ. 17 അങ്ങനെ വിശ്വാസം ദൈവികസന്ദേശത്തിന്റെ കേൾവിയാലും കേൾവി ക്രിസ്തുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള വചനത്താലും ഉണ്ടാകുന്നു. 18 എന്നാൽ, അവർ കേട്ടില്ലയോ എന്നു ഞാൻ ചോദിക്കുന്നു. തീർച്ചയായും അവർ കേട്ടിരിക്കുന്നു.

“അവരുടെ ശബ്ദം സർവഭൂമിയിലും

അവരുടെ വാക്കുകൾ ലോകത്തിന്റെ അതിർത്തിവരെയും ചെന്നെത്തിയിരിക്കുന്നു,”

എന്ന് എഴുതിയിരിക്കുന്നല്ലോ. 19 ഇസ്രായേൽ ഗ്രഹിച്ചില്ലയോ? എന്നു ഞാൻ വീണ്ടും ചോദിക്കുന്നു. ആദ്യമായി,

“ജനമല്ലാത്തവരെക്കൊണ്ടു ഞാൻ നിങ്ങളെ അസൂയയുള്ളവരാക്കും;

തിരിച്ചറിവില്ലാത്ത ഒരു ജനതയെക്കൊണ്ടു ഞാൻ നിങ്ങളെ പ്രകോപിപ്പിക്കും,”

എന്നിങ്ങനെ മോശ പറയുന്നു.

20 അതുപോലെ യെശയ്യാവും ധൈര്യപൂർവം പറയുന്നു:

“എന്നെ അന്വേഷിക്കാത്തവർ എന്നെ കണ്ടെത്തി;

എന്നെ ആവശ്യപ്പെടാത്തവർക്കു ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ വെളിപ്പെടുത്തി.”

21 എന്നാൽ ഇസ്രായേലിനെക്കുറിച്ചാകട്ടെ,

“അനുസരണകെട്ടവരും നിഷേധികളുമായ ജനങ്ങളിലേക്കു

ഞാൻ ദിവസംമുഴുവനും കൈനീട്ടി”

എന്നാണ് അദ്ദേഹം പറയുന്നത്.

ദൈവം തന്റെ ജനത്തെ പൂർണമായി തള്ളിക്കളഞ്ഞിട്ടില്ല

ഒരു ജനതയെന്ന നിലയിൽ യെഹൂദർ തിരസ്കരിക്കപ്പെട്ടത് ഇത്ര വ്യക്തമായി പ്രഖ്യാപിച്ചശേഷം, ദൈവം തന്റെ തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ജനത്തെ പൂർണമായി തള്ളിക്കളഞ്ഞിട്ടില്ലെന്ന ഉറപ്പുനൽകി പൗലോസ് അവരെ ആശ്വസിപ്പിക്കുന്നു. കാരണം, ഏലിയാവിന്റെ കാലത്തെപ്പോലെ, വിശ്വാസത്തിലേക്കു തിരിഞ്ഞ യെഹൂദരുടെ ഒരു ശേഷിപ്പ് ഇനിയും അവശേഷിക്കും. വിശ്വസിക്കുന്ന യെഹൂദേതരരോടൊപ്പം അവരും വിശ്വാസത്തിലൂടെ ദൈവജനമായിരിക്കാൻ തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടവരാണ്; സൽപ്രവൃത്തികളാലല്ല, ദൈവത്തിന്റെ കൃപയും പ്രീതിയുംകൊണ്ടുമാത്രമാണ് ഈ തെരഞ്ഞെടുപ്പ്.

റോമർ 11:1–6

1 ഞാൻ ചോദിക്കട്ടെ, അപ്പോൾ ദൈവം തന്റെ ജനത്തെ ഉപേക്ഷിച്ചു എന്നാണോ? നിശ്ചയമായും അല്ല. അബ്രാഹാമിന്റെ പിൻഗാമിയായി, ബെന്യാമീൻഗോത്രത്തിൽ ജനിച്ച ഞാനും ഒരു ഇസ്രായേല്യനാണല്ലോ. 2 ദൈവം മുന്നറിഞ്ഞ സ്വന്തം ജനത്തെ അവിടന്ന് ഉപേക്ഷിച്ചിട്ടില്ല. തിരുവെഴുത്തുകളിൽ ഏലിയാവിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഭാഗത്ത് ഇസ്രായേലിനു വിരോധമായി അദ്ദേഹം പ്രാർഥിക്കുന്നത് നിങ്ങൾക്കറിയില്ലേ? 3 “കർത്താവേ, അങ്ങയുടെ പ്രവാചകന്മാരെ അവർ വധിക്കുകയും യാഗപീഠങ്ങൾ തകർക്കുകയും ചെയ്തു; ഞാൻ ഒരുവൻമാത്രം അവശേഷിച്ചിരിക്കുന്നു; അവർ എന്നെയും കൊല്ലാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്.” 4 എന്നാൽ, ഇതിന് എന്തായിരുന്നു ദൈവത്തിന്റെ മറുപടി? “ബാലിനെ നമസ്കരിക്കാത്ത ഏഴായിരംപേരെ ഞാൻ എനിക്കായി സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു.” 5 അതേപോലെതന്നെ, ഇക്കാലത്തും കൃപയാൽ തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ഒരു ശേഷിപ്പുണ്ടായിരിക്കുന്നു. 6 കൃപയാൽ എങ്കിൽ, അതു പ്രവൃത്തികളാൽ ആയിരിക്കുകയില്ല; പ്രവൃത്തികളാലെങ്കിൽ കൃപ ഒരിക്കലും കൃപയായിരിക്കുകയുമില്ല.