Waarom Paulus zo indringend predikt
Omdat Paulus de verschrikking van het komende oordeel kende, predikte hij het evangelie des te indringender en probeerde hij mensen te overtuigen Christenen te worden. Hij doet zijn plicht als iemand die voor God doorzichtig is en, naar hij hoopte, ook voor het geweten van de Korinthiers. Vervolgens verdedigt hij zich tegen de aanvallen van de valse leraren, zodat zijn bekeerlingen redenen zouden hebben om trots op hem te zijn als apostel. Hij verklaart dat hij, of hij nu het evangelie predikte met gevaar voor eigen leven en daarom door de partij voor krankzinnig werd gehouden, of bedachtzaam handelde door vervolging te vermijden, dit deed omwille van zijn discipelen.
58 n.Chr.
De Heilige Schrift 1917 (NLD)
11 Wij dan, wetende den schrik des Heeren, bewegen de mensen tot het geloof, en zijn Gode openbaar geworden; doch ik hoop ook in uw gewetens geopenbaard te zijn. 12 Want wij prijzen onszelven u niet wederom aan, maar wij geven u oorzaak van roem over ons, opdat gij stof zoudt hebben tegen degenen, die in het aangezicht roemen en niet in het hart.
13 Want hetzij dat wij uitzinnig zijn, wij zijn het Gode; hetzij dat wij gematigd van zinnen zijn, wij zijn het ulieden. 14 Want de liefde van Christus dringt ons; 15 Als die dit oordelen, dat, indien Een voor allen gestorven is, zij dan allen gestorven zijn. En Hij is voor allen gestorven, opdat degenen, die leven, niet meer zichzelven zouden leven, maar Dien, Die voor hen gestorven en opgewekt is.
Een nieuwe schepping, met God verzoend
Vanuit het feit dat Christus voor de hele mensheid is gestorven, betoogt Paulus verder dat er voortaan geen onderscheid meer is tussen Jood en heiden, want Christus wordt niet langer beschouwd als een Jood naar het vlees. Allen die door het geloof met Christus verbonden zijn, worden nieuwe schepselen, en aan hun oude, zondige praktijken is een einde gekomen. De voordelen en zegeningen van deze nieuwe staat komen alleen van God, die de wereld door Christus Jezus met zichzelf heeft verzoend en de boodschap van de verzoening aan de apostelen heeft toevertrouwd. Namens Christus dringt Paulus er bij alle mensen op aan tot God te komen en de vergeving te aanvaarden die voor hen is verworven door de verzoening van zijn Zoon, die tot zondoffer voor de mensheid is gemaakt.
16 Zo dan, wij kennen van nu aan niemand naar het vlees; en indien wij ook Christus naar het vlees gekend hebben, nochtans kennen wij Hem nu niet meer naar het vlees. 17 Zo dan, indien iemand in Christus is, die is een nieuw schepsel; het oude is voorbijgegaan, ziet, het is alles nieuw geworden.
18 En al deze dingen zijn uit God, Die ons met Zichzelven verzoend heeft door Jezus Christus, en ons de bediening der verzoening gegeven heeft. 19 Want God was in Christus de wereld met Zichzelven verzoenende, hun zonden hun niet toerekenende; en heeft het woord der verzoening in ons gelegd.
20 Zo zijn wij dan gezanten van Christus wege, alsof God door ons bade; wij bidden van Christus wege: laat u met God verzoenen. 21 Want Dien, Die geen zonde gekend heeft, heeft Hij zonde voor ons gemaakt, opdat wij zouden worden rechtvaardigheid Gods in Hem.
De kenmerken van een trouwe dienaar
Als gezant van Christus smeekt Paulus de Korinthiers de genade van God niet tevergeefs te ontvangen, maar alles te doen wat het evangelie vereist. Door zijn eigen lijden te beschrijven, schetst Paulus het beeld van een trouwe dienaar van het evangelie en bewijst hij zo dat de valse leraar voor hem onderdoet.
1 En wij, als medearbeidende, bidden u ook, dat gij de genade Gods niet tevergeefs moogt ontvangen hebben. 2 Want Hij zegt: In den aangenamen tijd heb Ik u verhoord, en in den dag der zaligheid heb Ik u geholpen. Ziet, nu is het de welaangename tijd, ziet, nu is het de dag der zaligheid!
3 Wij geven geen aanstoot in enig ding, opdat de bediening niet gelasterd worde.
4 Maar wij, als dienaars van God, maken onszelven in alles aangenaam, in vele verdraagzaamheid, in verdrukkingen, in noden, in benauwdheden, 5 In slagen, in gevangenissen, in beroerten, in arbeid, in waken, in vasten, 6 In reinheid, in kennis, in lankmoedigheid, in goedertierenheid, in den Heiligen Geest, in ongeveinsde liefde. 7 In het woord der waarheid, in de kracht van God, door de wapenen der gerechtigheid aan de rechter- en aan de linkerzijde; 8 Door eer en oneer, door kwaad gerucht en goed gerucht; als verleiders, en nochtans waarachtigen; 9 Als onbekenden, en nochtans bekend; als stervenden, en ziet, wij leven; als getuchtigd, en niet gedood; 10 Als droevig zijnde, doch altijd blijde; als arm, doch velen rijk makende; als niets hebbende, en nochtans alles bezittende.
Paulus verbiedt nauwe banden met ongelovigen
Paulus spreekt zijn grote liefde en genegenheid voor de Korinthiers uit. Hij berispt hen om hun gebrek aan liefde en spoort hen als zijn kinderen aan hun hart wijd voor hem open te stellen als hun geestelijke vader. Hij verbiedt hun met ongelovigen te trouwen, vriendschap met hen te sluiten of enige vorm van nauwe betrekkingen met hen aan te gaan. Gods belofte aan hen die zich van zulke onheilige verbintenissen afzonderen, zou hun sterkste drijfveer moeten zijn om naar volmaaktheid te streven.
11 Onze mond is opengedaan tegen u, o Korinthiers, ons hart is uitgebreid. 12 Gij zijt niet nauw in ons, maar gij zijt nauw in uw ingewanden. 13 Nu, om dezelfde vergelding te doen, (ik spreek als tot mijn kinderen) zo wordt gij ook uitgebreid.
14 Trekt niet een ander juk aan met de ongelovigen; want wat mededeel heeft de gerechtigheid met de ongerechtigheid, en wat gemeenschap heeft het licht met de duisternis? 15 En wat samenstemming heeft Christus met Belial, of wat deel heeft de gelovige met den ongelovige? 16 Of wat samenvoeging heeft de tempel Gods met de afgoden? Want gij zijt de tempel des levenden Gods; gelijkerwijs God gezegd heeft: Ik zal in hen wonen, en Ik zal onder hen wandelen; en Ik zal hun God zijn, en zij zullen Mij een Volk zijn.
17 Daarom gaat uit het midden van hen, en scheidt u af, zegt de Heere, en raakt niet aan hetgeen onrein is, en Ik zal ulieden aannemen.
18 En Ik zal u tot een Vader zijn, en gij zult Mij tot zonen en dochteren zijn, zegt de Heere, de Almachtige.
7:1 Dewijl wij dan deze beloften hebben, geliefden, laat ons onszelven reinigen van alle besmetting des vleses en des geestes, voleindigende de heiligmaking in de vreze Gods.
Paulus vraagt als apostel ontvangen te worden
Paulus smeekt de Korinthiers hem als apostel te erkennen. Door te noemen waarom hij aanspraak mag maken op hun genegenheid, zinspeelt hij op het tegengestelde gedrag van de valse leraar. Hij verzekert hun dat hij dit niet zegt om hen te veroordelen, maar uit de grootste liefde voor hen. Hij verheugt zich over hun goede gezindheid en gehoorzaamheid.
2 Geeft ons plaats; wij hebben niemand verongelijkt, wij hebben niemand verdorven, wij hebben bij niemand ons voordeel gezocht. 3 Ik zeg dit niet tot uw veroordeling; want ik heb te voren gezegd, dat gij in onze harten zijt, om samen te sterven en samen te leven. 4 Ik heb vele vrijmoedigheid in het spreken tegen u, ik heb veel roems over u; ik ben vervuld met vertroosting; ik ben zeer overvloedig van blijdschap in al onze verdrukking.
Paulus’ vreugde over het nieuws dat Titus brengt
Als bewijs van zijn genegenheid vertelt Paulus de Korinthiers over zijn bezorgdheid om hen, uit vrees dat de valse leraar hen op een dwaalspoor had gebracht. Hij vertelt over zijn vreugde toen Titus aankwam met nieuws over hun onderwerping en liefde. Hij spreekt met hen over zijn eerste brief en verzekert hun dat hij opdracht gaf de man die incest pleegde uit de gemeente te sluiten om zijn grote zorg voor hen te tonen. Hij prijst hun gehoorzaamheid, ijver en berouw. Hij vertelt over de troost die hun gedrag hem gaf en over de vreugde van Titus bij het zien van hun eensgezindheid en gehoorzaamheid.
5 Want ook, als wij in Macedonie gekomen zijn, zo heeft ons vlees geen rust gehad; maar wij waren in alles verdrukt; van buiten was strijd, van binnen vrees. 6 Doch God, Die de nederigen vertroost, heeft ons getroost door de komst van Titus. 7 En niet alleen door zijn komst, maar ook door de vertroosting, met welke hij over u vertroost is geweest, als hij ons verhaalde uw verlangen, uw kermen, uw ijver voor mij; alzo dat ik te meer verblijd ben geweest.
8 Want hoewel ik u in den zendbrief bedroefd heb, het berouwt mij niet, hoewel het mij berouwd heeft; want ik zie, dat dezelve zendbrief, hoewel voor een kleinen tijd, u bedroefd heeft. 9 Nu verblijde ik mij, niet omdat gij bedroefd zijt geweest, maar omdat gij bedroefd zijt geweest tot bekering; want gij zijt bedroefd geweest naar God, zodat gij in geen ding schade van ons geleden hebt. 10 Want de droefheid naar God werkt een onberouwelijke bekering tot zaligheid; maar de droefheid der wereld werkt den dood.
11 Want ziet, ditzelfde dat gij naar God zijt bedroefd geworden, hoe grote naarstigheid heeft het in u gewrocht? Ja, verantwoording, ja, onlust, ja, vrees, ja, verlangen, ja, ijver, ja, wraak; in alles hebt gij uzelven bewezen rein te zijn in deze zaak. 12 Hoewel ik dan aan u geschreven heb, dat is niet om diens wil, die onrecht gedaan had, noch om diens wil, die onrecht gedaan was; maar opdat onze vlijtigheid voor u bij u openbaar zou worden, in de tegenwoordigheid Gods. 13 Daarom zijn wij vertroost geworden over uw vertroosting; en zijn nog overvloediger verblijd geworden over de blijdschap van Titus, omdat zijn geest van u allen verkwikt is geworden. 14 Want indien ik iets bij hem over u geroemd heb, zo ben ik niet beschaamd geworden; maar gelijk wij alles met waarheid tot u gesproken hebben, alzo is ook onze roem, dien ik bij Titus geroemd heb, waarheid geworden. 15 En zijn innerlijke bewegingen zijn te overvloediger jegens u, als hij u aller gehoorzaamheid overdenkt, hoe gij hem met vreze en beven hebt ontvangen. 16 Ik verblijde mij dan, dat ik in alles van u vertrouwen mag hebben.