De Korinthiers zijn Paulus’ brief

Paulus vraagt ironisch of ook hij, net als de valse leraar, met aanbevelingsbrieven bij hen moet komen. Hij verklaart dat zijzelf zijn aanbevelingsbrieven zijn, niet met inkt geschreven, maar met de Geest van de levende God. Zo waren zij het bewijs van het gezag dat God hem had toevertrouwd in de bediening van het nieuwe verbond.

58 n.Chr.

De Heilige Schrift 1917 (NLD)

2 Corinthiërs 3:1–6

1 Beginnen wij onszelven wederom u aan te prijzen? Of behoeven wij ook, gelijk sommigen, brieven van voorschrijving aan u, of brieven van voorschrijving van u? 2 Gijlieden zijt onze brief, geschreven in onze harten, bekend en gelezen van alle mensen; 3 Als die openbaar zijt geworden, dat gij een brief van Christus zijt, en door onzen dienst bereid, die geschreven is niet met inkt, maar door den Geest des levenden Gods, niet in stenen tafelen, maar in vlezen tafelen des harten.

4 En zodanig een vertrouwen hebben wij door Christus bij God. 5 Niet dat wij van onszelven bekwaam zijn iets te denken, als uit onszelven; maar onze bekwaamheid is uit God; 6 Die ons ook bekwaam gemaakt heeft, om te zijn dienaars des Nieuwen Testaments, niet der letter, maar des Geestes; want de letter doodt, maar de Geest maakt levend.

De grotere heerlijkheid van het evangelie

Tegenover de valse leraar verkondigt Paulus de heerlijke verhevenheid van het evangelie. De sluier die de vergankelijke, uiterlijke heerlijkheid van Mozes bedekte, was een symbool van het verhulde en zinnebeeldige karakter van het verbond van de dood. De dienaren van het verbond van de Geest werden door een blijvende en grotere heerlijkheid in de blijvende gaven en inspiratie van de Heilige Geest in staat gesteld het heerlijker verbond van de gerechtigheid te ontsluieren, uit te leggen en overal te verkondigen.

2 Corinthiërs 3:7–18

7 En indien de bediening des doods in letteren bestaande, en in stenen ingedrukt, in heerlijkheid is geweest, alzo dat de kinderen Israels het aangezicht van Mozes niet konden sterk aanzien, om de heerlijkheid zijns aangezichts, die te niet gedaan zou worden. 8 Hoe zal niet veel meer de bediening des Geestes in heerlijkheid zijn? 9 Want indien de bediening der verdoemenis heerlijkheid geweest is, veel meer is de bediening der rechtvaardigheid overvloedig in heerlijkheid. 10 Want ook het verheerlijkte is zelfs niet verheerlijkt in dezen dele, ten aanzien van deze uitnemende heerlijkheid. 11 Want indien hetgeen te niet gedaan wordt, in heerlijkheid was, veel meer is, hetgeen blijft, in heerlijkheid.

12 Dewijl wij dan zodanige hoop hebben, zo gebruiken wij vele vrijmoedigheid in het spreken; 13 En doen niet gelijkerwijs Mozes, die een deksel op zijn aangezicht leide, opdat de kinderen Israels niet zouden sterk zien op het einde van hetgeen te niet gedaan wordt.

14 Maar hun zinnen zijn verhard geworden; want tot op den dag van heden blijft hetzelfde deksel in het lezen des Ouden Testaments, zonder ontdekt te worden, hetwelk door Christus te niet gedaan wordt. 15 Maar tot den huidigen dag toe, wanneer Mozes gelezen wordt, ligt een deksel op hun hart. 16 Doch zo wanneer het tot den Heere zal bekeerd zijn, zo wordt het deksel weggenomen.

17 De Heere nu is de Geest; en waar de Geest des Heeren is, aldaar is vrijheid. 18 En wij allen, met ongedekten aangezichte de heerlijkheid des Heeren als in een spiegel aanschouwende, worden naar hetzelfde beeld in gedaante veranderd, van heerlijkheid tot heerlijkheid, als van des Heeren Geest.

Paulus predikt Christus, niet zichzelf

Paulus laat zien dat de heerlijke bediening die hem is toevertrouwd hem vervult met hoop en toegewijde inzet. Hij wil zichzelf aanbevelen door de waarheden van het evangelie ten volle uiteen te zetten. Die kunnen alleen verborgen blijven voor wereldsgezinde mensen, die door hun begeerten en hartstochten verblind zijn. Paulus verklaart dat hij niet zijn eigen eer zoekt, want God heeft zijn hart verlicht, zodat hij de kennis en heerlijkheid van God, die in Jezus Christus geopenbaard was, zou kunnen doorgeven.

2 Corinthiërs 4:1–6

1 Daarom dewijl wij deze bediening hebben, naar de barmhartigheid, die ons geschied is, zo vertragen wij niet; 2 Maar wij hebben verworpen de bedekselen der schande, niet wandelende in arglistigheid, noch het Woord Gods vervalsende, maar door openbaring der waarheid onszelven aangenaam makende bij alle gewetens der mensen, in de tegenwoordigheid Gods. 3 Doch indien ook ons Evangelie bedekt is, zo is het bedekt in degenen, die verloren gaan;

4 In dewelke de god dezer eeuw de zinnen verblind heeft, namelijk der ongelovigen, opdat hen niet bestrale de verlichting van het Evangelie der heerlijkheid van Christus, Die het Beeld Gods is. 5 Want wij prediken niet onszelven, maar Christus Jezus, den Heere; en onszelven, dat wij uw dienaars zijn om Jezus' wil. 6 Want God, Die gezegd heeft, dat het licht uit de duisternis zou schijnen, is Degene, Die in onze harten geschenen heeft, om te geven verlichting der kennis der heerlijkheid Gods in het aangezicht van Jezus Christus.

De apostelen als aarden kruiken

Paulus vergelijkt de dienaren van het evangelie met aarden kruiken en verklaart dat God ongeschoolde en onaanzienlijke mannen als zijn apostelen heeft gekozen, om te laten zien dat de alles overtreffende kracht waardoor zijn godsdienst zich verspreidde, van God kwam en niet van mensen. Hij somt de ontberingen op die zij ondergingen, als bewijs dat hun bevrijding daaruit niet aan henzelf, maar aan God te danken was.

2 Corinthiërs 4:7–12

7 Maar wij hebben dezen schat in aarden vaten, opdat de uitnemendheid der kracht zij van God, en niet uit ons; 8 Als die in alles verdrukt worden, doch niet benauwd; twijfelmoedig, doch niet mismoedig; 9 Vervolgd, doch niet daarin verlaten; nedergeworpen, doch niet verdorven;

10 Altijd de doding van den Heere Jezus in het lichaam omdragende, opdat ook het leven van Jezus in ons lichaam zou geopenbaard worden. 11 Want wij, die leven, worden altijd in den dood overgegeven om Jezus' wil; opdat ook het leven van Jezus in ons sterfelijk vlees zou geopenbaard worden. 12 Zo dan, de dood werkt wel in ons, maar het leven in ulieden.

Geloof en hoop helpen Paulus erdoorheen

Paulus laat zien dat hij door het geloof in Christus en de hoop op een heerlijke onsterfelijkheid alle ontberingen en gevaren van zijn christelijke bediening kan overwinnen. Hij vertelt hun dat hij dit lijden omwille van hen heeft verdragen, zodat zij, overtuigd van zijn oprechtheid, God zouden danken. Hij spreekt zijn overtuiging uit dat zijn lijden voor het evangelie hem een overeenkomstige beloning in de hemel zal opleveren. Daarom richt hij zich niet op de vergankelijke voordelen van deze wereld, maar op de eeuwige heerlijkheden van de onzichtbare wereld.

2 Corinthiërs 4:13–18

13 Dewijl wij nu denzelfden Geest des geloofs hebben, gelijk er geschreven is: Ik heb geloofd, daarom heb ik gesproken; zo geloven wij ook, daarom spreken wij ook; 14 Wetende, dat Hij, Die den Heere Jezus opgewekt heeft, ook ons door Jezus zal opwekken, en met ulieden daar zal stellen. 15 Want al deze dingen zijn om uwentwil, opdat de vermenigvuldigde genade, door de dankzegging van velen, overvloedig worde ter heerlijkheid Gods.

16 Daarom vertragen wij niet; maar hoewel onze uitwendige mens verdorven wordt, zo wordt nochtans de inwendige vernieuwd van dag tot dag. 17 Want onze lichte verdrukking, die zeer haast voorbij gaat, werkt ons een gans zeer uitnemend eeuwig gewicht der heerlijkheid; 18 Dewijl wij niet aanmerken de dingen, die men ziet, maar de dingen, die men niet ziet; want de dingen, die men ziet, zijn tijdelijk, maar de dingen, die men niet ziet, zijn eeuwig.

De toekomstige hemelse woning

Paulus vervolgt zijn betoog door te laten zien hoeveel voortreffelijker onze hemelse woning zal zijn dan de woning waarin wij nu leven. Hij stelt dat God ons op deze onsterfelijke staat voorbereidt en ons zijn Geest als onderpand daarvan geeft. Dit geeft hem vrijmoedigheid in zijn prediking en maakt hem bereid dit lichaam te verlaten om bij de Heere te zijn. Maar of hij nu leeft of sterft, zijn doel is door God aanvaard te worden, aan wie allen rekenschap moeten afleggen.

2 Corinthiërs 5:1–10

1 Want wij weten, dat, zo ons aardse huis dezes tabernakels gebroken wordt, wij een gebouw van God hebben, een huis niet met handen gemaakt, maar eeuwig in de hemelen. 2 Want ook in dezen zuchten wij, verlangende met onze woonstede, die uit den hemel is, overkleed te worden. 3 Zo wij ook bekleed en niet naakt zullen gevonden worden. 4 Want ook wij, die in dezen tabernakel zijn, zuchten, bezwaard zijnde; nademaal wij niet willen ontkleed, maar overkleed worden, opdat het sterfelijke van het leven verslonden worde. 5 Die ons nu tot ditzelfde bereid heeft, is God, Die ons ook het onderpand des Geestes gegeven heeft.

6 Wij hebben dan altijd goeden moed, en weten, dat wij, inwonende in het lichaam, uitwonen van den Heere; 7 (Want wij wandelen door geloof en niet door aanschouwen.) 8 Maar wij hebben goeden moed, en hebben meer behagen om uit het lichaam uit te wonen, en bij den Heere in te wonen. 9 Daarom zijn wij ook zeer begerig, hetzij inwonende, hetzij uitwonende, om Hem welbehagelijk te zijn. 10 Want wij allen moeten geopenbaard worden voor den rechterstoel van Christus, opdat een iegelijk wegdrage, hetgeen door het lichaam geschiedt, naardat hij gedaan heeft, hetzij goed, hetzij kwaad.