Paulus reist verder naar Griekenland

Paulus reist vanuit Macedonie verder naar Griekenland, of Achaje, en blijft daar drie maanden.

57 n.Chr.

De Heilige Schrift 1917 (NLD)

Handelingen 20:2–3

2 En als hij die delen doorgereisd, en hen met vele redenen vermaand had, kwam hij in Griekenland. 3 En als hij aldaar drie maanden overgebracht had, en hem van de Joden lagen gelegd werden, als hij naar Syrie zoude varen, zo werd hij van zin weder te keren door Macedonie.

Paulus schrijft opnieuw aan de Korinthiers 58 n.Chr.

Nadat Paulus heeft gehoord hoe de Korinthiers zijn eerste brief hebben ontvangen, schrijft hij vanuit Filippi zijn tweede brief om zijn optreden als apostel te rechtvaardigen en zijn gezag te verdedigen. Beide waren door een valse leraar in twijfel getrokken.

Paulus groet de Korinthiers opnieuw

Paulus’ inleiding en zegen.

2 Corinthiërs 1:1–2

1 Paulus, een apostel van Jezus Christus, door den wil van God, en Timotheus, de broeder, aan de Gemeente Gods, die te Korinthe is, met al de heiligen, die in geheel Achaje zijn:

2 Genade zij u en vrede van God, onzen Vader, en den Heere Jezus Christus.

Paulus looft God om zijn troost

Paulus looft God omdat Hij hem in al zijn verdrukkingen en gevaren staande heeft gehouden en heeft gered, want door zijn voorbeeld kunnen anderen in soortgelijk lijden met dezelfde troost worden getroost.

2 Corinthiërs 1:3–7

3 Geloofd zij de God en Vader van onzen Heere Jezus Christus, de Vader der barmhartigheden, en de God aller vertroosting; 4 Die ons vertroost in al onze verdrukking, opdat wij zouden kunnen vertroosten degenen, die in allerlei verdrukking zijn, door de vertroosting, met welke wij zelven van God vertroost worden. 5 Want gelijk het lijden van Christus overvloedig is in ons, alzo is ook door Christus onze vertroosting overvloedig.

6 Doch hetzij dat wij verdrukt worden, het is tot uw vertroosting en zaligheid, die gewrocht wordt in de lijdzaamheid van hetzelfde lijden, hetwelk wij ook lijden; hetzij dat wij vertroost worden, het is tot uw vertroosting en zaligheid; 7 En onze hoop van u is vast, als die weten, dat, gelijk gij gemeenschap hebt aan het lijden, gij ook alzo gemeenschap hebt aan de vertroosting.

God redt Paulus in Efeze

Paulus vertelt hoe Gods kracht hem heeft gered uit het onmiddellijke gevaar waarin hij in Efeze verkeerde. Hij erkent hun gebeden voor hem.

2 Corinthiërs 1:8–11

8 Want wij willen niet, broeders, dat gij onwetende zijt van onze verdrukking, die ons in Azie overkomen is, dat wij uitnemend zeer bezwaard zijn geweest boven onze macht, alzo dat wij zeer in twijfel waren, ook van het leven. 9 Ja, wij hadden al zelven in onszelven het vonnis des doods, opdat wij niet op onszelven vertrouwen zouden, maar op God, Die de doden verwekt;

10 Die ons uit zo groten dood verlost heeft, en nog verlost; op Welken wij hopen, dat Hij ons ook nog verlossen zal. 11 Alzo gijlieden ook medearbeidt voor ons door het gebed, opdat over de gave, door vele personen aan ons teweeggebracht ook voor ons dankzegging door velen gedaan worde.

Paulus’ oprechtheid tegenover de Korinthiers

Met een toespeling op de laster van de valse leraar verheugt Paulus zich over zijn oprechtheid en zijn zuivere gedrag tegenover de Korinthiers. Hij verklaart dat zijn gedrag vrij is geweest van alle zelfzuchtige beweegredenen of eigenbelang. Hij vertrouwt erop dat allen hem zullen erkennen en trots op hem zullen zijn, zoals sommigen al zijn, omdat zij zijn vreugde zullen zijn op de dag van de Heere.

2 Corinthiërs 1:12–14

12 Want onze roem is deze, namelijk de getuigenis van ons geweten, dat wij in eenvoudigheid en oprechtheid Gods, niet in vleselijke wijsheid, maar in de genade Gods, in de wereld verkeerd hebben, en allermeest bij ulieden. 13 Want wij schrijven u geen andere dingen, dan die gij kent, of ook erkent; en ik hoop, dat gij ze ook tot het einde toe erkennen zult; 14 Gelijkerwijs gij ook ten dele ons erkend hebt, dat wij uw roem zijn, gelijk gij ook de onze zijt, in den dag van den Heere Jezus.

Waarom Paulus zijn bezoek uitstelde

De valse leraar had Paulus beschuldigd van besluiteloosheid en wereldsgezindheid, omdat hij het bezoek dat hij de Korinthiers had beloofd niet had gebracht. Paulus toont zijn standvastigheid aan met de onveranderlijke leer die hij onderwees en beroept zich op de zalving van de Heilige Geest, waardoor God zijn gezag onder hen stevig had gevestigd. Hij verklaart plechtig dat zijn werkelijke reden om zijn bezoek uit te stellen zijn wens was om hen te sparen. Hij verzekert hun dat hij, in plaats van te komen om hen te straffen, in de diepste benauwdheid heeft geschreven, zodat hij zich zou kunnen verheugen over hun bekering en hen zou kunnen overtuigen van de grootheid van zijn liefde.

2 Corinthiërs 1:15–2:4

15 En op dit betrouwen wilde ik te voren tot u komen, opdat gij een tweede genade zoudt hebben; 16 En door uw stad naar Macedonie gaan, en wederom van Macedonie tot u komen, en van ulieden naar Judea geleid worden.

17 Als ik dan dit voorgenomen heb, heb ik ook lichtvaardigheid gebruikt? Of neem ik het naar het vlees voor, hetgeen ik voorneem, opdat bij mij zou wezen, ja, ja, en neen, neen? 18 Doch God is getrouw, dat ons woord, hetwelk tot u is geschied, niet is geweest ja en neen. 19 Want de Zoon van God, Jezus Christus, Die onder u door ons is gepredikt, namelijk door mij, en Silvanus, en Timotheus, was niet ja en neen, maar is geweest ja in Hem. 20 Want zovele beloften Gods als er zijn, die zijn in Hem ja, en zijn in Hem amen, Gode tot heerlijkheid door ons.

21 Maar Die ons met u bevestigt in Christus, en Die ons gezalfd heeft, is God; 22 Die ons ook heeft verzegeld, en het onderpand des Geestes in onze harten gegeven. 23 Doch ik aanroepe God tot een Getuige over mijn ziel, dat ik, om u te sparen, nog te Korinthe niet ben gekomen. 24 Niet dat wij heerschappij voeren over uw geloof, maar wij zijn medewerkers uwer blijdschap; want gij staat door het geloof.

2:1 Maar ik heb dit bij mijzelven voorgenomen, dat ik niet wederom in droefheid tot u komen zou. 2 Want indien ik ulieden bedroef, wie is het toch, die mij zal vrolijk maken, dan degene, die van mij bedroefd is geworden? 3 En ditzelfde heb ik u geschreven, opdat ik, daar komende, niet zou droefheid hebben van degenen, van welke ik moest verblijd worden; vertrouwende van u allen, dat mijn blijdschap uw aller blijdschap is. 4 Want ik heb ulieden uit vele verdrukking en benauwdheid des harten, met vele tranen geschreven, niet opdat gij zoudt bedroefd worden, maar opdat gij de liefde zoudt verstaan, die ik overvloediglijk tot u heb.

Vergeef de overtreder en neem hem weer op

Paulus beveelt hun de uit de gemeente gesloten man over wie zij verdriet hebben gehad weer op te nemen, nu hij oprecht berouw heeft, en hem hun liefde te tonen door vriendelijk en welwillend met hem om te gaan, zodat satan hem niet tot wanhoop drijft. Paulus verwacht dat zij hem zullen gehoorzamen bij het opheffen van de straf, zoals zij hem gehoorzaamden bij het opleggen ervan. Hij verklaart dat hij in beide gevallen handelde in de naam en op gezag van Christus.

2 Corinthiërs 2:5–11

5 Doch indien iemand bedroefd heeft, die heeft niet mij bedroefd, maar ten dele (opdat ik hem niet bezware) ulieden allen. 6 Den zodanige is deze bestraffing genoeg, die van velen geschied is. 7 Alzo dat gij daarentegen hem liever moet vergeven en vertroosten, opdat de zodanige door al te overvloedige droefheid niet enigszins worde verslonden. 8 Daarom bid ik u, dat gij de liefde aan hem bevestigt.

9 Want daartoe heb ik ook geschreven, opdat ik uw beproeving mocht verstaan, of gij in alles gehoorzaam zijt. 10 Dien gij nu iets vergeeft, dien vergeef ik ook; want zo ik ook iets vergeven heb, dien ik vergeven heb, heb ik het vergeven om uwentwil, voor het aangezicht van Christus, opdat de satan over ons geen voordeel krijge; 11 Want zijn gedachten zijn ons niet onbekend.

Paulus’ bezorgdheid over Titus

Als een andere reden waarom hij niet op de afgesproken tijd naar Korinthe kwam, noemt Paulus zijn bezorgdheid over Titus. Hij vertelt over zijn succes in Macedonie en beschrijft de grote uitwerking van zijn prediking, zowel voor degenen die het evangelie aannemen als voor degenen die het verwerpen. Hij eindigt met een scherpe opmerking over de valse leraar en een verklaring van zijn eigen oprechtheid en onbaatzuchtigheid.

2 Corinthiërs 2:12–17

12 Voorts, als ik te Troas kwam, om het Evangelie van Christus te prediken, en als mij een deur geopend was in den Heere, zo heb ik geen rust gehad voor mijn geest, omdat ik Titus, mijn broeder, niet vond; 13 Maar, afscheid van hen genomen hebbende, vertrok ik naar Macedonie.

14 En Gode zij dank, Die ons allen tijd doet triomferen in Christus, en den reuk Zijner kennis door ons openbaar maakt in alle plaatsen. 15 Want wij zijn Gode een goede reuk van Christus, in degenen, die zalig worden, en in degenen, die verloren gaan; 16 Dezen wel een reuk des doods ten dode; maar genen een reuk des levens ten leven. En wie is tot deze dingen bekwaam?

17 Want wij dragen niet, gelijk velen, het Woord Gods te koop, maar als uit oprechtheid, maar als uit God, in de tegenwoordigheid Gods, spreken wij het in Christus.