Timotheus zal komen, Epafroditus wordt nu gezonden
Paulus vergelijkt het geloof van de Filippensen met een welgevallig offer dat door zijn arbeid aan God wordt gebracht. Hij verzekert hun dat hij bereid en gereed is zijn bloed als plengoffer over dat offer te laten uitgieten; en mocht hij geroepen worden zo te lijden, dan spoort hij hen aan zich met hem te verheugen dat hij zo'n hoge eer waardig wordt geacht. Maar hij hoopt Timotheus naar hen toe te sturen, zodat hij van hem precies kan vernemen hoe het met hen gaat. Want hij kent niemand die zozeer als hijzelf begaan is met hun geestelijke belangen, aangezien alle leraren hun eigen belang en vooruitgang zoeken in plaats van de belangen van Jezus Christus. Zij hebben zelf de beproefde trouw van Timotheus leren kennen, die als een zoon met een vader met hem heeft samengewerkt in de zorg voor hen (Handelingen 16:1–3, 14). Daarom was hij van plan Timotheus naar hen toe te sturen zodra hij wist hoe er over zijn eigen zaak zou worden beslist; maar hij vertrouwt er nog steeds op dat hij hen door Gods voorzienigheid spoedig zal bezoeken. Intussen stuurt hij Epafroditus, die hij zeer aanbeveelt. Hij voelt zich des te meer gedrongen hem met deze brief te sturen, omdat Epafroditus ernaar verlangde hen allen te zien en zeer verontrust was dat zij van zijn ziekte hadden gehoord. Door zijn veelvuldige prediking in Rome en omgeving en door hen persoonlijk van dienst te zijn, had Epafroditus boven zijn krachten gewerkt en zijn leven gewaagd, in een poging in zijn eentje alle hulp te bieden die zij Paulus zouden hebben gegeven als zij bij hem hadden kunnen zijn.
62 n.Chr.
De Heilige Schrift 1917 (NLD)
17 Ja, indien ik ook tot een drankoffer geofferd worde over de offerande en bediening uws geloofs, zo verblijde ik mij, en verblijde mij met u allen. 18 En om datzelfde verblijdt gij u ook, en verblijdt ook ulieden met mij.
19 En ik hoop in den Heere Jezus Timotheus haast tot u te zenden, opdat ik ook welgemoed moge zijn, als ik uw zaken zal verstaan hebben. 20 Want ik heb niemand, die even alzo gemoed is, dewelke oprechtelijk uw zaken zal bezorgen. 21 Want zij zoeken allen het hunne, niet hetgeen van Christus Jezus is. 22 En gij weet zijn beproeving, dat hij, als een kind zijn vader, met mij gediend heeft in het Evangelie. 23 Ik hoop dan wel dezen van stonde aan te zenden, zo haast als ik in mijn zaken zal voorzien hebben; 24 Doch ik vertrouw in den Heere, dat ik ook zelf haast tot u komen zal.
25 Maar ik heb nodig geacht tot u te zenden Epafroditus, mijn broeder, en medearbeider en medestrijder, en uw afgezondene, en bedienaar mijner nooddruft; 26 Dewijl hij zeer begerig was naar u allen, en zeer beangst was, omdat gij gehoord hadt, dat hij krank was. 27 En hij is ook krank geweest tot nabij den dood; maar God heeft Zich zijner ontfermd; en niet alleen zijner, maar ook mijner, opdat ik niet droefheid op droefheid zou hebben.
28 Zo heb ik dan hem te spoediger gezonden, opdat gij, hem ziende, wederom u zoudt verblijden, en ik te min zou droevig zijn. 29 Ontvangt hem dan in den Heere, met alle blijdschap, en houdt dezulken in waarde. 30 Want om het werk van Christus was hij tot nabij den dood gekomen, zijn leven niet achtende, opdat hij het gebrek uwer bediening aan mij vervullen zou.
Paulus acht alles verlies om Christus te winnen
Paulus spoort hen aan zich te verheugen in hun kennis van de waarheid en de beloften van het evangelie. Hij waarschuwt hen op hun hoede te zijn voor de Joden, die, nu zij uit het verbond zijn gestoten, met dezelfde naam worden aangeduid die zij vroeger aan de heidenen gaven; voor de slechte arbeiders die de leer van het evangelie verdraaien; en voor hen die zichzelf de besnijdenis noemen, maar veeleer verminkers van het vlees zijn, afgesneden van de christelijke kerk. Want zij die het evangelie hebben aangenomen, zijn de ware besnijdenis: zij vereren God niet door de rituele naleving van de wet, maar in de geest en de vervulling ervan, terwijl zij roemen in Christus Jezus en hun vertrouwen niet stellen op enig ritueel of enige ceremonie die de wet voorschrijft. Als echter een van de judaïserende leraren reden heeft om op zijn uiterlijke rituelen en voorrechten te roemen, dan heeft hij die nog meer. Hij werd op de achtste dag besneden, stamde af van de aartsvader Jakob en van diens meest begunstigde zoon, was geboren uit Hebreeuwse ouders en was wat de wet betreft gevormd in de sekte die zich daaraan het strengst wijdde. Hij bewees zijn ijver door de kerk te vervolgen; en wat de gerechtigheid betreft die bestaat in het nauwgezet onderhouden van de wet van Mozes en het gehoorzamen aan haar uiterlijke geboden, was hij onberispelijk. Maar wat hij toen als winst beschouwde, beschouwt hij nu als verlies. En alles waarop mensen zich laten voorstaan, acht hij verlies, omdat het niet te vergelijken is met de allesovertreffende voortreffelijkheid van de kennis van de verlossing door Christus. Omwille van hem heeft hij alle wereldse dingen verloren, die als het verachtelijkste afval zijn, opdat hij de beloften van Christus mag verkrijgen en in hem bevonden mag worden als iemand die in hem als Verlosser gelooft. Daarbij heeft hij geen eigen gerechtigheid die uit de Joodse wet voortkomt, maar de gerechtigheid die berust op geloof in de verzoening door Christus, die God heeft bestemd tot rechtvaardiging van zondaars. Hij verlangt ernaar hem als zijn Verlosser te kennen en in zichzelf de kracht van zijn opstanding te ervaren, door te sterven zoals hij, als martelaar voor de waarheid van het evangelie, om zo op welke wijze dan ook te komen tot een heerlijke opstanding uit de doden.
1 Voorts, mijn broeders, verblijdt u in den Heere. Dezelfde dingen aan u te schrijven, is mij niet verdrietig, en het is u zeker.
2 Ziet op de honden, ziet op de kwade arbeiders, ziet op de versnijding. 3 Want wij zijn de besnijding, wij, die God in den Geest dienen, en in Christus Jezus roemen, en niet in het vlees betrouwen. 4 Hoewel ik heb, dat ik ook in het vlees betrouwen mocht; indien iemand anders meent te betrouwen in het vlees, ik nog meer. 5 Besneden ten achtsten dage, uit het geslacht van Israel, van den stam van Benjamin, een Hebreer uit de Hebreen, naar de wet een Farizeer; 6 Naar den ijver een vervolger der Gemeente; naar de rechtvaardigheid, die in de wet is, zijnde onberispelijk.
7 Maar hetgeen mij gewin was, dat heb ik om Christus' wil schade geacht. 8 Ja, gewisselijk, ik acht ook alle dingen schade te zijn, om de uitnemendheid der kennis van Christus Jezus, mijn Heere; om Wiens wil ik al die dingen schade gerekend heb, en acht die drek te zijn, opdat ik Christus moge gewinnen. 9 En in Hem gevonden worde, niet hebbende mijn rechtvaardigheid, die uit de wet is, maar die door het geloof van Christus is, namelijk de rechtvaardigheid, die uit God is door het geloof;
10 Opdat ik Hem kenne, en de kracht Zijner opstanding, en de gemeenschap Zijns lijdens, Zijn dood gelijkvormig wordende; 11 Of ik enigszins moge komen tot de wederopstanding der doden.
Paulus jaagt voort naar de prijs
Paulus gaat verder met zijn onderwerp. Zij moeten uit wat hij zojuist heeft gezegd niet opmaken dat hij meent alles wat hij wenst te zijn al te hebben bereikt, of al volmaakt te zijn geworden. Hij streeft nog steeds naar de volmaaktheid van karakter die het evangelie vereist, in de hoop die hoogte van voortreffelijkheid te mogen grijpen waarvoor alleen Christus Jezus hem gegrepen heeft toen hij hem riep om zijn evangelie te kennen. Hij is er verre van te denken dat hij de heiligheid heeft bereikt die van hem wordt verlangd. Zoals degenen die aan hun eigen wedspelen deelnemen, vergeet hij de vooruitgang die hij al heeft geboekt en zet hij al zijn krachten in om te lopen naar wat voor hem ligt. Hij jaagt vol verlangen voort op de aangewezen baan van geloof en heiligheid naar de heerlijke prijs van het eeuwige leven, die hem voor ogen werd gesteld toen Christus Jezus hem riep. Hij zegt tegen allen die ten volle onderwezen zijn in de kennis van de goddelijke dingen dat zij even vurig als hij moeten verlangen deze heerlijke prijs te winnen, en God zal hun door zijn Geest zijn waarheid openbaren. Maar allen moeten hun gedrag richten naar de kennis die zij al hebben bereikt en hetzelfde heerlijke doel voor ogen houden: de prijs van het eeuwige leven door Christus Jezus.
12 Niet dat ik het alrede gekregen heb, of alrede volmaakt ben; maar ik jaag er naar, of ik het ook grijpen mocht, waartoe ik van Christus Jezus ook gegrepen ben. 13 Broeders, ik acht niet, dat ik zelf het gegrepen heb. 14 Maar een ding doe ik, vergetende, hetgeen achter is, en strekkende mij tot hetgeen voor is, jaag ik naar het wit, tot den prijs der roeping Gods, die van boven is in Christus Jezus.
15 Zovelen dan als wij volmaakt zijn, laat ons dit gevoelen; en indien gij iets anderszins gevoelt, ook dat zal u God openbaren. 16 Doch, daar wij toe gekomen zijn, laat ons daarin naar denzelfden regel wandelen, laat ons hetzelfde gevoelen.
Volg het voorbeeld van Paulus en houd stand
Paulus spoort hen aan hem in alle geestelijke dingen te volgen en hun ogen gericht te houden op hen die in heiligheid en lijden wandelen, zoals zij Paulus, Epafroditus en Timotheus tot voorbeeld hebben. Want veel leraren leven, zo zegt hij tot zijn verdriet, heel anders dan hij. Zij proberen de Joodse rituelen met het evangelie te vermengen en verzetten zich tegen de offerdood van Christus. Hun einde is het verderf, hun god is hun zinnelijke begeerte, zij beroemen zich op wat hun tot schande zou moeten zijn en hun gedachten worden geheel in beslag genomen door aardse dingen. Maar anders dan deze Joodse leraren richten de Filippensen hun gedachten niet op aardse dingen, want hun gedachten en verlangens zijn, evenals hun ware thuis en burgerschap, in de hemel. Vandaar verwachten zij ook de Zaligmaker van de wereld, die hen daarheen zal brengen en de toestand van hun lichaam, dat door de zonde ter dood veroordeeld is, zal veranderen. Hij zal het gelijk maken aan zijn eigen eeuwige en heerlijke lichaam, door die machtige werking waarmee hij alles kan overwinnen en aan zich onderwerpen, zelfs de dood en het graf. Daarom smeekt en bezweert hij hen allen als zijn geliefde broeders, naar wie hij zo diep verlangt en die op die grote dag zijn kroon en vreugde in de Heere zijn, stand te houden in heel de leer van het evangelie, zoals past bij hen die hij zo innig liefheeft en die zo'n heerlijke verandering verwachten.
17 Weest mede mijn navolgers, broeders, en merkt op degenen, die alzo wandelen, gelijk gij ons tot een voorbeeld hebt. 18 Want velen wandelen anders; van dewelken ik u dikmaals gezegd heb, en nu ook wenende zeg, dat zij vijanden des kruises van Christus zijn; 19 Welker einde is het verderf, welker God is de buik, en welker heerlijkheid is in hun schande, dewelken aardse dingen bedenken.
20 Maar onze wandel is in de hemelen, waaruit wij ook den Zaligmaker verwachten, namelijk den Heere Jezus Christus; 21 Die ons vernederd lichaam veranderen zal, opdat hetzelve gelijkvormig worde aan Zijn heerlijk lichaam, naar de werking, waardoor Hij ook alle dingen Zichzelven kan onderwerpen.
4:1 Zo dan, mijn geliefde en zeer gewenste broeders, mijn blijdschap en kroon, staat alzo in den Heere, geliefden!
Paulus spoort Euodia en Syntyche aan eensgezind te zijn
Paulus smeekt in het bijzonder Euodia en Syntyche, twee aanzienlijke christelijke vrouwen van wie wordt aangenomen dat zij diaconessen waren in de kerk te Filippi en die het oneens waren geworden over een punt van leer of praktijk, hun geschil bij te leggen en verenigd te zijn in de vriendschap en liefde die het evangelie vereist. Hij vraagt degene die hij zijn ware jukgenoot noemt om deze godvruchtige vrouwen te helpen, die met hem voor het evangelie hebben gewerkt, samen met Clemens en zijn overige medewerkers, van wie de namen, zo is hij overtuigd, in het boek des levens staan geschreven, hoewel hij hen niet bij name noemt. Allen worden aangespoord zich te verheugen in de hoop en de voorrechten van het evangelie, in het geestelijke geluk dat alleen door Christus komt; en nogmaals zegt hij dat het zowel hun plicht als hun voordeel is zich te verheugen. Hun gematigdheid in alle bezigheden en genoegens van het leven, en onder het onrecht en de beledigingen die zij mogelijk ondergaan, moet in heel hun gedrag zichtbaar zijn, want de Heere is nabij. Hij kan snel een einde maken aan elk aards genoegen en aan alles wat zij door hun vijanden kunnen lijden. Wat er dus ook gebeurt, zij moeten nergens bezorgd over zijn, maar in elke nood en moeilijkheid hun verlangens voor God uitstorten, met ernstig gebed en smeking en met dankzegging voor het kwaad en de gevaren waaraan zij zijn ontkomen. Door deze daden van toewijding zullen zij de vrede van God verkrijgen, die niemand kan verklaren en die hun harten en gedachten door Jezus Christus zal bewaren, ongestoord door angst voor lijden of dood. Ten slotte spoort hij hen aan alles in praktijk te brengen wat rechtvaardig, eerbaar, rein en heilig is, alles wat het algemeen welzijn van de mensheid bevordert en daarom lof verdient, en ook wat zij van hem hebben geleerd, door het geloof als een openbaring van God hebben aangenomen, in zijn prediking hebben gehoord en in zijn gedrag hebben gezien toen hij onder hen werkte. En God, de bewerker van vrede door het offer van zijn Zoon, zal voor eeuwig bij hen blijven.
2 Ik vermaan Euodia, en ik vermaan Syntyche, dat zij eensgezind zijn in den Heere. 3 En ik bid ook u, gij mijn oprechte metgezel, wees dezen vrouwen behulpzaam, die met mij gestreden hebben in het Evangelie, ook met Clemens, en de andere mijn medearbeiders, welker namen zijn in het boek des levens.
4 Verblijdt u in den Heere te allen tijd; wederom zeg ik: Verblijdt u. 5 Uw bescheidenheid zij allen mensen bekend. De Heere is nabij.
6 Weest in geen ding bezorgd; maar laat uw begeerten in alles, door bidden en smeken, met dankzegging bekend worden bij God; 7 En de vrede Gods, die alle verstand te boven gaat, zal uw harten en uw zinnen bewaren in Christus Jezus.
8 Voorts, broeders, al wat waarachtig is, al wat eerlijk is, al wat rechtvaardig is, al wat rein is, al wat liefelijk is, al wat wel luidt, zo er enige deugd is, en zo er enige lof is, bedenkt datzelve; 9 Hetgeen gij ook geleerd, en ontvangen, en gehoord, en in mij gezien hebt, doet dat; en de God des vredes zal met u zijn.
Paulus dankt God voor de gift van de Filippensen
Paulus richt zich nu op zijn eigen omstandigheden en dankt God voor hun vrijgevigheid jegens hem, die een tijdlang door gebrek aan gelegenheid niet tot uiting had kunnen komen, maar nu door Epafroditus weer was opgebloeid. Tegelijk verklaart hij dat hij dit niet zegt om meer hulp voor zijn eigen behoeften te verkrijgen, want hij heeft geleerd in elke omstandigheid en in elke ontbering tevreden te zijn, in de zekerheid dat Gods voorzienigheid en goedheid zouden bepalen wat het beste voor hem is. Hij is volledig ingewijd in de geheimen van ontbering en overvloed: in alle dingen heeft hij geleerd zowel te eten te hebben als honger te lijden, zowel overvloed te hebben aan de gemakken van het leven als het noodzakelijke te missen. Maar door Christus, die hem kracht gaf, is hij in staat alles te doen en te verdragen. Toch hebben zij er, ondanks dit alles, goed aan gedaan hem in zijn moeilijkheden hulp te sturen, in overeenstemming met het heilige geloof dat zij belijden en hun liefde voor hem. Hierin zijn zij nooit nalatig geweest. In de begintijd van het evangelie, toen hij bij hen wegging en verder Macedonie introk, was hun gemeente de enige van alle gemeenten die hij had gesticht die met hem deelde in het geven en ontvangen van geld. Zelfs in Thessalonica werd in zijn behoeften voorzien door hun gaven en door zijn eigen arbeid (1 Thessalonicensen 2:9). Hij herinnert hen hier niet aan om hen ertoe te bewegen nog een gave te sturen, maar omdat hij wil dat zij vrucht dragen die op de dag van de Heere ruimschoots op hun rekening zal worden bijgeschreven. Want hij heeft nu alles wat hij nodig heeft, nadat hij van Epafroditus heeft ontvangen wat zij hem hadden gestuurd. Hij beschouwt dit als een welriekende offergave, een offer dat God aanvaardt, die welbehagen heeft in hulp die aan zijn dienaren wordt gegeven. En zoals zij hem in zijn nood hebben gegeven, zal God in al hun behoeften voorzien naar zijn rijkdom, in de zegeningen van voorzienigheid, genade en heerlijkheid. Hij eindigt met een lofprijzing.
10 En ik ben grotelijks verblijd geweest in den Heere, dat gij nu eenmaal wederom verwakkerd zijt om aan mij te gedenken; waaraan gij ook gedacht hebt, maar gij hebt de gelegenheid niet gehad. 11 Niet dat ik dit zeg vanwege gebrek; want ik heb geleerd vergenoegd te zijn in hetgeen ik ben. 12 En ik weet vernederd te worden, ik weet ook overvloed te hebben; alleszins en in alles ben ik onderwezen, beide verzadigd te zijn en honger te lijden, beide overvloed te hebben en gebrek te lijden. 13 Ik vermag alle dingen door Christus, Die mij kracht geeft.
14 Nochtans hebt gij wel gedaan, dat gij met mijn verdrukking gemeenschap gehad hebt. 15 En ook gij, Filippensen, weet, dat in het begin des Evangelies, toen ik van Macedonie vertrokken ben, geen Gemeente mij iets medegedeeld heeft tot rekening van uitgaaf en ontvangst, dan gij alleen. 16 Want ook in Thessalonica hebt gij mij eenmaal en andermaal gezonden, tot nooddruft.
17 Niet dat ik de gave zoek, maar ik zoek de vrucht, die overvloedig is tot uw rekening. 18 Maar ik heb alles ontvangen, en ik heb overvloed; ik ben vervuld geworden, als ik van Epafroditus ontvangen heb, dat van u gezonden was, als een welriekende reuk, een aangename offerande, Gode welbehagelijk.
19 Doch mijn God zal naar Zijn rijkdom vervullen al uw nooddruft, in heerlijkheid, door Christus Jezus. 20 Onzen God nu en Vader zij de heerlijkheid in alle eeuwigheid. Amen.
Paulus’ laatste groeten aan de Filippensen
Paulus brengt zijn groeten over aan iedere Christen in Filippi. Hij eindigt met zijn gebruikelijke apostolische zegen, bekrachtigd met een amen, om zijn oprechtheid te tonen in alles wat hij hun heeft geschreven.
21 Groet alle heiligen in Christus Jezus; U groeten de broeders, die met mij zijn.
22 Al de heiligen groeten u, en meest die van het huis des keizers zijn.
23 De genade van onzen Heere Jezus Christus zij met u allen. Amen.