Paulus schrijft aan de Filippensen

Paulus schrijft zijn brief aan de Filippensen om hen te troosten in de bezorgdheid die zij over zijn gevangenschap hebben getoond, om hen aan te sporen in eenheid en onderlinge liefde voort te gaan, en om hen te waarschuwen voor de verlokkingen van valse leraren die onder hen ingang begonnen te vinden.

62 n.Chr.

De Heilige Schrift 1917 (NLD)

Paulus groet de Filippensen

Paulus schrijft samen met Timotheus aan alle heiligen in Filippi, met hun bisschoppen en diakens, en geeft hun als apostel zijn zegen. In elk gebed dat hij uitspreekt, dankt hij God voor hun bekering. Vol vreugde bidt hij dat zij gezegend mogen blijven en dankt hij voor hun aandeel in het geloof van het evangelie, vanaf de eerste dag dat hij het verkondigde tot nu toe; want hij vertrouwt erop dat Hij die een goed werk in hen begonnen is, het zal blijven voltooien tot de dag van hun dood. Hij zegt hun dat hij terecht zo over hen denkt, omdat zij aan hem hebben gedacht toen hij gevangen zat (Filippensen 2:25; 4:14). Hij verklaart dat zijn liefde voor hen is als de liefde die Jezus Christus voor de mensheid voelde. Hij bidt dat hun liefde voor elkaar en voor God mag groeien met hun kennis van Gods volmaaktheden en hun geestelijk inzicht in zijn waarheid; dat zij vanuit hun eigen ervaring elke leer mogen beoordelen door die te vergelijken met wat zij ontvangen hebben; en dat zij oprecht mogen zijn in hun belijdenis van het evangelie en tot het uur van hun dood noch mensen noch God aanstoot geven door afvallig te worden. Zo mag hun hele leven vervuld zijn van heilige daden en gezindheden, overeenkomstig de leer van die God die verheerlijkt moge worden doordat zijn Geest in hen werkt.

Filippenzen 1:1–11

1 Paulus en Timotheus, dienstknechten van Jezus Christus, al den heiligen in Christus Jezus, die te Filippi zijn, met de opzieners en diakenen:

2 Genade zij u en vrede van God, onzen Vader, en den Heere Jezus Christus.

3 Ik dank mijn God, zo dikwijls als ik uwer gedenk. 4 (Te allen tijd in al mijn gebed voor u allen met blijdschap het gebed doende) 5 Over uw gemeenschap aan het Evangelie, van den eersten dag af tot nu toe; 6 Vertrouwende ditzelve, dat Hij, Die in u een goed werk begonnen heeft, dat voleindigen zal tot op den dag van Jezus Christus;

7 Gelijk het bij mij recht is, dat ik van u allen dit gevoel, omdat ik in mijn hart houde, dat gij, beide in mijn banden, en in mijn verantwoording en bevestiging van het Evangelie, gij allen, zeg ik, mijner genade mede deelachtig zijt. 8 Want God is mijn Getuige, hoezeer ik begerig ben naar u allen, met innerlijke bewegingen van Jezus Christus.

9 En dit bid ik God, dat uw liefde nog meer en meer overvloedig worde in erkentenis en alle gevoelen; 10 Opdat gij beproeft de dingen, die daarvan verschillen, opdat gij oprecht zijt, en zonder aanstoot te geven, tot den dag van Christus; 11 Vervuld met vruchten der gerechtigheid, die door Jezus Christus zijn tot heerlijkheid en prijs van God.

Paulus’ gevangenschap verspreidt het evangelie

Vervolgens troost Paulus hen met de verzekering dat zijn langdurige gevangenschap de verbreiding van het evangelie heeft bevorderd, doordat het zo bekend is geworden in het paleis van de keizer en in heel Rome. Veel Christenbroeders hebben door zijn succes en standvastigheid vertrouwen gekregen en durven het nu te verkondigen. Sommigen verkondigen Christus weliswaar uit afgunst en om verdeeldheid te zaaien, waarbij zij Hem uitroepen tot de lang tevoren voorzegde Koning van de Joden (Handelingen 17:3, 7), een leer die voor de Romeinen bijzonder aanstootgevend is; anderen verkondigen uit welwillendheid en vriendschap jegens Paulus. De eersten verkondigen Christus uit wedijver, om de Romeinse magistraten tegen hem op te zetten en zo zijn gevangenschap nog te verzwaren; de anderen doen het uit oprechte liefde voor het evangelie, in het volle besef dat hij naar Rome is gezonden om het zowel door zijn lijden als door zijn prediking te verdedigen. Hij verheugt zich over de verbreiding van het evangelie, hoe het ook bekendgemaakt wordt. Hij vertrouwt erop dat de kennis van wat het evangelie inhoudt tot zijn bevrijding zal leiden, door hun gebeden en doordat de Geest van Jezus Christus hem genade schenkt wanneer hij voor zijn vervolgers terechtstaat. Want hij verwacht en hoopt vurig dat hij zich ook nu niet zal schamen om, zoals altijd, de waarheid van het evangelie ten volle te verkondigen, zodat Christus door zijn Geest nog steeds in zijn lichaam verheerlijkt mag worden, hetzij door zijn vrijlating, hetzij door zijn dood.

Filippenzen 1:12–20

12 En ik wil, dat gij weet, broeders, dat hetgeen aan mij is geschied, meer tot bevordering van het Evangelie gekomen is; 13 Alzo dat mijn banden in Christus openbaar geworden zijn in het ganse rechthuis, en aan alle anderen; 14 En dat het meerder deel der broederen in den Heere, door mijn banden vertrouwen gekregen hebbende, overvloediger het Woord onbevreesd durven spreken.

15 Sommigen prediken ook wel Christus door nijd en twist, maar sommigen ook door goedwilligheid. 16 Genen verkondigen wel Christus uit twisting, niet zuiver, menende aan mijn banden verdrukking toe te brengen; 17 Doch dezen uit liefde, dewijl zij weten, dat ik tot verantwoording van het Evangelie gezet ben.

18 Wat dan? Nochtans wordt Christus op allerlei wijze, hetzij onder een deksel, hetzij in der waarheid, verkondigd; en daarin verblijd ik mij, ja, ik zal mij ook verblijden. 19 Want ik weet, dat dit mij ter zaligheid gedijen zal, door uw gebed en toebrenging des Geestes van Jezus Christus. 20 Volgens mijn ernstige verwachting en hoop, dat ik in geen zaak zal beschaamd worden; maar dat in alle vrijmoedigheid, gelijk te allen tijd, alzo ook nu, Christus zal groot gemaakt worden in mijn lichaam, hetzij door het leven, hetzij door den dood.

Paulus heen en weer geslingerd tussen leven en dood

Paulus verklaart dat zijn leven Christus toebehoort, of diens eigendom is, maar dat de dood hemzelf geluk zou brengen. Als hij blijft leven, zal de eer van Christus de vrucht van zijn arbeid zijn; als hij zelf mocht kiezen, zou hij dus aarzelen waaraan hij de voorkeur moest geven. Hij verlangt ernaar heen te gaan en meteen bij Christus te zijn, wat voor hemzelf veel beter is dan in deze wereld te blijven. Maar voor hen is het noodzakelijker dat hij in het vlees blijft; en omdat hij hiervan overtuigd is, vertrouwt hij erop dat hij zal blijven leven om hen verder te helpen op de weg van het heil en tot hun vreugde, die voortkomt uit hun geloof. Zijn bevrijding zal dat geloof versterken en hun nog meer reden geven zich te verheugen in Jezus Christus, die hem weer aan hen heeft teruggegeven. Maar wat er ook met hem gebeurt, hun gedrag moet het evangelie van Christus waardig zijn, zodat hij, of hij nu bij hen is of niet, mag horen dat zij standvastig zijn in één geest en eensgezind strijden voor het geloof van het evangelie, zonder zich te laten afschrikken door de vervolgingen die ongelovigen over hen kunnen brengen. Deze zijn duidelijke tekenen van de komende ondergang van de ongelovigen zelf, maar voor de Filippensen duidelijke bewijzen van redding, en dat door de kracht van God zelf. Want hun is om Christus’ wil genadig geschonken niet alleen in Hem te geloven, maar ook voor Hem te lijden, zodat zij nog overvloediger in zijn heerlijkheid mogen delen. Zij zijn geroepen tot dezelfde strijd tegen de vijanden van het evangelie die zij bij hem hebben gezien toen hij bij hen in Filippi was (Handelingen 16:19–40), en waarvan zij nu horen dat hij die in Rome voert.

Filippenzen 1:21–30

21 Want het leven is mij Christus, en het sterven is mij gewin. 22 Maar of te leven in het vlees, hetzelve mij oorbaar zij, en wat ik verkiezen zal, weet ik niet. 23 Want ik word van deze twee gedrongen, hebbende begeerte, om ontbonden te worden en met Christus te zijn; want dat is zeer verre het beste. 24 Maar in het vlees te blijven, is nodiger om uwentwil.

25 En dit vertrouw en weet ik, dat ik zal blijven, en met u allen zal verblijven tot uw bevordering en blijdschap des geloofs; 26 Opdat uw roem in Christus Jezus overvloedig zij aan mij, door mijn tegenwoordigheid wederom bij u.

27 Alleenlijk wandelt waardiglijk het Evangelie van Christus, opdat, hetzij ik kom en u zie, hetzij ik afwezig ben, ik van uw zaken moge horen, dat gij staat in een geest, met een gemoed gezamenlijk strijdende door het geloof des Evangelies; 28 En dat gij in geen ding verschrikt wordt van degenen, die tegenstaan; hetwelk hun wel een bewijs is des verderfs, maar u der zaligheid, en dat van God. 29 Want u is uit genade gegeven in de zaak van Christus, niet alleen in Hem te geloven, maar ook voor Hem te lijden; 30 Denzelfden strijd hebbende, hoedanigen gij in mij gezien hebt, en nu in mij hoort.

Wees nederig, zoals Christus zichzelf vernederde

Paulus doet een beroep op de Filippensen bij alles wat hun in hun heilige godsdienst dierbaar is: bij de troost die het lijden van Christus hun gaf, bij zijn liefde, bij hun gemeenschap met Hem door de Geest en bij zijn ontferming. Hij vraagt hun zijn vreugde volkomen te maken door eensgezind vast te houden aan het geloof van het evangelie, met dezelfde liefde voor elkaar, dezelfde Geest en door Hem hetzelfde verheven doel. Daartoe waarschuwt hij hen elkaar bij het gebruik van hun geestelijke gaven nooit tegen te werken om zelf uit te blinken, maar door nederig gedrag te laten zien dat zij anderen hoger achten dan zichzelf. Hij vermaant hen naar behoren rekening te houden met de gaven en belangen van anderen, evenals met die welke henzelf meer rechtstreeks aangaan, en dezelfde gezindheid te hebben als Christus Jezus, die niet voor zijn eigen belang werkte, maar voor de redding van de hele mensheid. Vóór zijn menswording was Hij in de gestalte van God, oftewel in diens zichtbare heerlijkheid (Deuteronomium 5:23–24), maar Hij ontledigde zichzelf van al zijn heerlijkheid. Hij die in de gestalte van God was, nam de gestalte van een dienaar aan en werd aan de mensen gelijk. Hij vernederde zich tot het uiterste voor de zonden van de mens door zich te onderwerpen aan de meest smadelijke dood, die aan het kruis. Daarom heeft God zijn menselijke natuur hoog verheven en Hem een naam gegeven die een waardigheid boven elke andere uitdrukt: de naam Jezus, of Redder van de wereld. Hij moest als de bewerker van het heil erkend worden door de engelenscharen in de hemel, door de mensen op aarde en door de gevallen geesten onder de aarde, zodat ieder denkend wezen zal belijden dat Jezus Christus gezag en heerschappij over allen heeft.

Filippenzen 2:1–11

1 Indien er dan enige vertroosting is in Christus, indien er enige troost is der liefde, indien er enige gemeenschap is des Geestes, indien er enige innerlijke bewegingen en ontfermingen zijn; 2 Zo vervult mijn blijdschap, dat gij moogt eensgezind zijn, dezelfde liefde hebbende, van een gemoed en van een gevoelen zijnde.

3 Doet geen ding door twisting of ijdele eer, maar door ootmoedigheid achte de een den ander uitnemender dan zichzelven. 4 Een iegelijk zie niet op het zijne, maar een iegelijk zie ook op hetgeen der anderen is.

5 Want dat gevoelen zij in u, hetwelk ook in Christus Jezus was;

6 Die in de gestaltenis Gods zijnde, geen roof geacht heeft Gode even gelijk te zijn;

7 Maar heeft Zichzelven vernietigd, de gestaltenis eens dienstknechts aangenomen hebbende, en is den mensen gelijk geworden;

8 En in gedaante gevonden als een mens, heeft Hij Zichzelven vernederd, gehoorzaam geworden zijnde tot den dood, ja, den dood des kruises.

9 Daarom heeft Hem ook God uitermate verhoogd, en heeft Hem een Naam gegeven, welke boven allen naam is;

10 Opdat in den Naam van Jezus zich zou buigen alle knie dergenen, die in den hemel, en die op de aarde, en die onder de aarde zijn.

11 En alle tong zou belijden, dat Jezus Christus de Heere zij, tot heerlijkheid Gods des Vaders.

Werk aan uw redding en straal als lichten

Paulus dringt er bij de Filippensen op aan om, ook al is hij niet bij hen om hen aan hun plicht te herinneren, te blijven wandelen in de nederigheid en onzelfzuchtigheid van Christus en met heilige vrees en beven aan hun eigen redding te werken. Zij weten immers dat het God is die hun, door zijn Heilige Geest die in hen werkt, naar zijn soevereine welbehagen zowel de wil als de kracht geeft om hun redding te volbrengen. Hij vermaant hen alles zonder gemor of geruzie te doen, zodat zij zelf onberispelijk zijn en anderen geen aanstoot geven. Door hun heilige gedrag laten zij zien dat zij deelhebben aan de goddelijke natuur, en geven zij geen aanleiding tot berisping te midden van een krom en verdorven geslacht van ongelovige Joden. Onder hen stralen zij als de lichten aan de hemel: zij verlichten een duistere wereld en houden allen de leer van het eeuwige leven voor, zodat hij op de dag van het oordeel reden mag hebben zich over hen te verheugen. Zo zal blijken dat hij zijn ambt als apostel niet tevergeefs heeft uitgeoefend en niet tevergeefs heeft gewerkt.

Filippenzen 2:12–16

12 Alzo dan, mijn geliefden, gelijk gij te allen tijd gehoorzaam geweest zijt, niet als in mijn tegenwoordigheid alleen, maar veelmeer nu in mijn afwezen, werkt uws zelfs zaligheid met vreze en beven: 13 Want het is God, Die in u werkt beide het willen en het werken, naar Zijn welbehagen.

14 Doet alle dingen zonder murmureren en tegenspreken; 15 Opdat gij moogt onberispelijk en oprecht zijn, kinderen Gods zijnde, onstraffelijk in het midden van een krom en verdraaid geslacht, onder welke gij schijnt als lichten in de wereld; 16 Voorhoudende het woord des levens, mij tot een roem tegen den dag van Christus, dat ik niet tevergeefs heb gelopen, noch tevergeefs gearbeid.