De tong die niemand kan temmen

Jakobus waarschuwt de Joodse Christenen opnieuw om het ambt van leraar, waarnaar zij zozeer verlangden (1 Timotheus 1:7), niet op zich te nemen voordat zij daartoe volledig bekwaam zijn. Zij weten immers dat zij als leraren een zwaarder oordeel zullen ontvangen, want in veel dingen struikelen zij allen. Als iemand in zijn spreken niet struikelt door valse leer of bittere schimpscheuten, is hij een man die goed in het evangelie is onderwezen en ook zijn hele lichaam kan beteugelen, aangezien het moeilijker is onze tong te beheersen dan in ons handelen overtredingen te vermijden. Met een bit in de mond van een paard wordt het hele lichaam gestuurd; schepen, hoe groot ook, worden door een heel klein roer bestuurd. Zo is ook de tong een klein lichaamsdeel dat zich op grote dingen beroemt, grote kracht uitoefent en de hele mens beheerst. Bedenk hoe een kleine vonk een groot bos in brand zet; ook de tong is een vuur dat een massa ongerechtigheid doet ontbranden. Zo verontreinigt de tong onder onze lichaamsdelen ons lichaam met haar slechtheid, door kwaad te spreken van God en de mens en het rad of het samenstel van onze natuur, of de opeenvolgende geslachten van de mensheid, in brand te zetten. Zelf wordt zij door de hel in brand gezet, door de boze geest die op het hart inwerkt. Elke soort wild dier, met zijn kracht en woestheid, de snelle vogels, de giftige slangen en de machtige zeedieren, wordt en is getemd door het menselijk verstand en vernuft; maar geen mens kan de tong temmen. Zij is een rusteloos kwaad en, net als de tong van een slang of adder, vol dodelijk gif (Psalm 140:3). Zij wordt voor de meest tegengestelde doeleinden gebruikt: met haar loven wij God, de Vader van ons allen, en met haar vervloeken wij mensen, die naar Gods gelijkenis zijn gemaakt. Uit dezelfde tong en dezelfde mond komen zowel zegen als vervloeking voort. Zo'n tegenstrijdigheid komt in de natuur niet voor, waar men haar als ongerijmd en onnatuurlijk zou beschouwen.

62 n.Chr.

De Heilige Schrift 1917 (NLD)

Jakobus 3:1–12

1 Zijt niet vele meesters, mijn broeders, wetende, dat wij te meerder oordeel zullen ontvangen. 2 Want wij struikelen allen in vele. Indien iemand in woorden niet struikelt, die is een volmaakt man, machtig om ook het gehele lichaam in den toom te houden.

3 Ziet, wij leggen den paarden tomen in de monden, opdat zij ons zouden gehoorzamen, en wij leiden daarmede hun gehele lichaam om; 4 Ziet ook de schepen, hoewel zij zo groot zijn, en van harde winden gedreven, zij worden omgewend van een zeer klein roer, waarhenen ook de begeerte des stuurders wil.

5 Alzo is ook de tong een klein lid, en roemt nochtans grote dingen. Ziet, een klein vuur, hoe groten hoop houts het aansteekt. 6 De tong is ook een vuur, een wereld der ongerechtigheid; alzo is de tong onder onze leden gesteld, welke het gehele lichaam besmet, en ontsteekt het rad onzer geboorte, en wordt ontstoken van de hel.

7 Want alle natuur, beide der wilde dieren en der vogelen, beide der kruipende en der zeedieren, wordt getemd en is getemd geweest van de menselijke natuur. 8 Maar de tong kan geen mens temmen; zij is een onbedwingelijk kwaad, vol van dodelijk venijn.

9 Door haar loven wij God en den Vader, en door haar vervloeken wij de mensen, die naar de gelijkenis van God gemaakt zijn. 10 Uit denzelfden mond komt voort zegening en vervloeking. Dit moet, mijn broeders, alzo niet geschieden. 11 Welt ook een fontein uit een zelfde ader het zoet en het bitter? 12 Kan ook, mijn broeders, een vijgeboom olijven voortbrengen, of een wijnstok vijgen? Alzo kan geen fontein zout en zoet water voortbrengen.

Aardse wijsheid en de wijsheid van boven

Jakobus spoort de Joden, die grote aanspraken op kennis maakten, en vooral degenen die leraar waren, aan om hun wijsheid te bewijzen door een heilig leven en gedrag, waarbij zij in alles wat zij doen de zachtmoedigheid en mildheid van de ware godsdienst tonen. Maar als zij de wet of het evangelie onderwezen met bittere ijver tegen hun tegenstanders, moesten zij zich niet op hun godsdienstige kennis beroemen, want dan logen zij tegen juist die waarheid die zij beweerden te onderwijzen. Zulke wijsheid komt voort uit het toegeven aan de aardse mens en zijn zinnelijke hartstochten en is de wijsheid van demonen; want waar vurige en onverdraagzame ijver en vijandschap heersen, zijn verwarring en wanorde, weerspannigheid en allerlei onchristelijke praktijken. Maar de wijsheid die Christus zelf, of de Geest, van boven heeft gebracht, is allereerst vrij van zinnelijkheid en wereldsgezindheid, zachtmoedig en vredelievend (niet twistziek), bereid zich tot vergeving te laten overreden, vol ontferming over wie lijden, overvloedig in de goede vruchten van heiligheid en gerechtigheid, onpartijdig in haar oordeel en zonder schijn of huichelarij; de Joden waren om al de tegenovergestelde ondeugden terechtgewezen. Deze voortreffelijke en hemelse gezindheid en wijsheid, de vrucht van de christelijke godsdienst, wordt niet in strijd en twist gezaaid, maar in vrede en eensgezindheid door hen die vrede onder de mensen beoefenen en bevorderen.

Jakobus 3:13–18

13 Wie is wijs en verstandig onder u? die bewijze uit zijn goeden wandel zijn werken in zachtmoedige wijsheid. 14 Maar indien gij bitteren nijd en twistgierigheid hebt in uw hart, zo roemt en liegt niet tegen de waarheid. 15 Deze is de wijsheid niet, die van boven afkomt, maar is aards, natuurlijk, duivels. 16 Want waar nijd en twistgierigheid is, aldaar is verwarring en alle boze handel.

17 Maar de wijsheid, die van boven is, die is ten eerste zuiver, daarna vreedzaam, bescheiden, gezeggelijk, vol van barmhartigheid en van goede vruchten, niet partijdig oordelende, en ongeveinsd. 18 En de vrucht der rechtvaardigheid wordt in vrede gezaaid voor degenen, die vrede maken.

Hun strijd komt voort uit hun hartstochten

Na de uitwerking van de wijsheid van boven te hebben beschreven, geeft Jakobus te verstaan dat hun woedende ijver niet, zoals zij beweerden, afkomstig kon zijn van de Geest van God, wiens vrucht vrede en eensgezindheid was, maar van de wijsheid van beneden. De oorzaak van al hun oorlogen en gevechten ligt in hun eigen zinnelijke begeerten en hartstochten, die in hun lichaamsdelen strijden tegen hun kennis en geweten. Zij verlangen vurig naar heerschappij over de heidenen en naar vrijstelling van schatting, maar hun zinnelijke verlangens blijven onbevredigd. Zij doden de heidenen in hun ijver om de afgoderij uit te roeien, maar kunnen niet verkrijgen wat zij zo vurig verlangen. Zij strijden en voeren oorlog om over hen te heersen, maar hun pogingen mislukken, omdat zij niet vragen of het Gods wil is. En wanneer zij bidden, ontvangen zij niet wat zij vragen, omdat zij het met slechte bedoelingen vragen. Zij hebben hun huwelijksverbond met God verbroken door de wereld meer lief te hebben dan Hem. Weten zij niet dat buitensporige liefde voor deze tegenwoordige wereld openlijke vijandschap tegen God is? Denken zij dat de Schrift zo'n wereldse gezindheid zonder reden veroordeelt (Romeinen 8:7), of dat de Geest van God, van wie de ware wijsheid komt, afgunst, hebzucht en wereldsgezindheid voortbrengt? Beslist niet; want zijn Geest geeft grotere genade en schenkt mensen nederigheid, liefde en matigheid ten aanzien van aardse zaken, zoals de Schrift zegt (Spreuken 3:34, in de Septuaginta). Zij worden opgeroepen zich aan Gods handelen en wil te onderwerpen en weerstand te bieden aan de grote vijand van hun heil, de aanstichter van hun oorlogen en twisten. Hij zal van hen vluchten als zij heilig leven. Zij moeten tot God naderen met een zuivere, nederige en vrome gezindheid.

Jakobus 4:1–10

1 Van waar komen krijgen en vechterijen onder u? Komen zij niet hiervan, namelijk uit uw wellusten, die in uw leden strijd voeren? 2 Gij begeert, en hebt niet; gij benijdt en ijvert naar dingen, en kunt ze niet verkrijgen; gij vecht en voert krijg, doch gij hebt niet, omdat gij niet bidt. 3 Gij bidt, en gij ontvangt niet, omdat gij kwalijk bidt, opdat gij het in uw wellusten doorbrengen zoudt.

4 Overspelers en overspeleressen, weet gij niet, dat de vriendschap der wereld een vijandschap Gods is? Zo wie dan een vriend der wereld wil zijn, die wordt een vijand van God gesteld. 5 Of meent gij, dat de Schrift tevergeefs zegt: De Geest, Die in ons woont, heeft Die lust tot nijdigheid? 6 Ja, Hij geeft meerdere genade. Daarom zegt de Schrift: God wederstaat de hovaardigen, maar den nederigen geeft Hij genade.

7 Zo onderwerpt u dan Gode; wederstaat den duivel, en hij zal van u vlieden. 8 Naakt tot God, en Hij zal tot u naken. Reinigt de handen, gij zondaars, en zuivert de harten, gij dubbelhartigen! 9 Gedraagt u als ellendigen, en treurt en weent; uw lachen worde veranderd in treuren, en uw blijdschap in bedroefdheid. 10 Vernedert u voor den Heere, en Hij zal u verhogen.

Spreek geen kwaad van wie anders denken

Jakobus waarschuwt hen tegen alle laster, en vooral de ijverige Joodse bekeerlingen tegen het bekritiseren en kwaadspreken van degenen die in godsdienstige opvattingen van hen verschillen en menen dat zij van elke verplichting aan de ceremoniële wet zijn vrijgesteld. Want wie anderen veroordelen omdat zij aanspraak maken op hun christelijke vrijheid, spreken in feite kwaad van de christelijke wet (Leviticus 19:16; Psalm 15:3; Mattheus 7:1; Lukas 6:37).

Jakobus 4:11–12

11 Broeders, spreekt niet kwalijk van elkander. Die van zijn broeder kwalijk spreekt en zijn broeder oordeelt, die spreekt kwalijk van de wet, en oordeelt de wet. Indien gij nu de wet oordeelt, zo zijt gij geen dader der wet, maar een rechter. 12 Er is een enig Wetgever, Die behouden kan en verderven. Doch wie zijt gij, die een anderen oordeelt?

Hun plannen gaan voorbij aan de broosheid van het leven

Vervolgens wijst Jakobus hen terecht omdat zij te veel vertrouwen op al hun wereldse ondernemingen en plannen en op het voortduren van hun leven, zonder te bedenken hoe broos en onzeker dat is, alsof zij alle gebeurtenissen naar hun hand konden zetten. De dwaasheid van zulk gedrag blijkt uit de vergankelijke en vluchtige aard van het menselijk leven. Wie zijn plicht kent en die niet doet, maakt zijn zonde des te erger.

Jakobus 4:13–17

13 Welaan nu gij, die daar zegt: Wij zullen heden of morgen naar zulk een stad reizen, en aldaar een jaar doorbrengen, en koopmanschap drijven, en winst doen. 14 Gij, die niet weet, wat morgen geschieden zal, want hoedanig is uw leven? Want het is een damp, die voor een weinig tijds gezien wordt, en daarna verdwijnt.

15 In plaats dat gij zoudt zeggen: Indien de Heere wil, en wij leven zullen, zo zullen wij dit of dat doen. 16 Maar nu roemt gij in uw hoogmoed; alle zodanige roem is boos. 17 Wie dan weet goed te doen, en niet doet, dien is het zonde.

Het oordeel komt over de hebzuchtige rijken

Nadat hij de Joden heeft herinnerd aan de onzekerheid van dit leven en aan de wankele aard van hun succes in wereldse ondernemingen, richt Jakobus zich vooral tot het ongelovige deel van het volk, dat sterk tot hebzucht en het ophopen van rijkdom geneigd was. Met de geest en de kracht van een profeet houdt hij hun de verschrikkelijke verwoesting en rampen voor die hun te wachten stonden, om de dwaasheid te tonen van het vertrouwen op dingen die zij zo spoedig zouden verliezen. Wanneer Gods ontzagwekkende oordelen die over hun volk zijn uitgesproken, worden uitgestort, zal hun hun onrechtmatig verkregen rijkdom worden ontnomen. Het geroep van de arbeiders die zij hebben bedrogen (Deuteronomium 24; Leviticus 19:13), is tot de hemel opgestegen en roept God om wraak. Zij hebben geleefd in volle bevrediging van al hun zinnelijke begeerten. Zij hebben hun hart vetgemest, zoals dieren worden gevoerd voor een slachtdag. Zij hebben de Rechtvaardige veroordeeld en gedood, en God heeft hun nog geen weerstand geboden.

Jakobus 5:1–6

1 Welaan nu, gij rijken, weent en huilt over uw ellendigheden, die over u komen. 2 Uw rijkdom is verrot, en uw klederen zijn van de motten gegeten geworden; 3 Uw goud en zilver is verroest; en hun roest zal u zijn tot een getuigenis, en zal uw vlees als een vuur verteren; gij hebt schatten vergaderd in de laatste dagen. 4 Ziet, het loon der werklieden, die uw landen gemaaid hebben, welke van u verkort is, roept; en het geschrei dergenen, die geoogst hebben, is gekomen tot in de oren van den Heere Sebaoth.

5 Gij hebt lekkerlijk geleefd op de aarde, en wellusten gevolgd; gij hebt uw harten gevoed als in een dag der slachting. 6 Gij hebt veroordeeld, gij hebt gedood den rechtvaardige; en hij wederstaat u niet.

Wacht geduldig op de komst van de Heere

Omdat de ongelovige Joden de straf die op hun ongeëvenaarde misdaden moet volgen nog niet hadden ontvangen, worden de Joodse Christenen die zij vervolgen aangespoord om, in navolging van hun gezegende Meester, geduldig te wachten op de komst van de Heere, die het oordeel over hun volk zal voltrekken en de middelen voor hun redding zal verschaffen. Hij vraagt hun niet te zuchten of om wraak over hun vervolgers te bidden, opdat zij niet samen met hen veroordeeld worden; want alleen Christus heeft de macht om te oordelen en staat op het punt het oordeel over de ongehoorzamen te voltrekken. Om hen verder in geloof en geduld te bemoedigen, roept Jakobus hen op de profeten, die met Gods gezag tot hun vaderen hadden gesproken, als voorbeeld te nemen van het verdragen van lijden en van geduld.

Jakobus 5:7–12

7 Zo zijt dan lankmoedig, broeders, tot de toekomst des Heeren. Ziet, de landman verwacht de kostelijke vrucht des lands, lankmoedig zijnde over dezelve, totdat het den vroegen en spaden regen zal hebben ontvangen. 8 Weest gij ook lankmoedig, versterkt uw harten; want de toekomst des Heeren genaakt. 9 Zucht niet tegen elkander, broeders, opdat gij niet veroordeeld wordt; ziet, de Rechter staat voor de deur.

10 Mijn broeders, neemt tot een voorbeeld des lijdens, en der lankmoedigheid de profeten, die in den Naam des Heeren gesproken hebben. 11 Ziet, wij houden hen gelukzalig, die verdragen; gij hebt de verdraagzaamheid van Job gehoord, en gij hebt het einde des Heeren gezien, dat de Heere zeer barmhartig is en een Ontfermer.

12 Doch voor alle dingen, mijn broeders, zweert niet, noch bij den hemel, noch bij de aarde, noch enigen anderen eed; maar uw ja, zij ja, en het neen, neen; opdat gij in geen oordeel valt.

Het gelovige gebed geneest de zieken

In elke levensomstandigheid beveelt hij een passende geest van toewijding aan. Bij ziekte en kwalen moeten zij de ouderlingen van de gemeente roepen, die de gaven van genezing hadden, om voor hen te bidden en hen met olie te zalven, zoals bij de Joden gebruikelijk was, in de hoop dat door oprecht berouw hun zonde vergeven en hun ziekte door een wonder weggenomen zou worden. Wanneer het gelovige gebed wordt verhoord, zal de Heere Jezus hen weer gezond doen opstaan en door een plotseling herstel laten zien dat de zonden waarvoor zij gekweld waren, vergeven zijn. Zij worden aangespoord elkaar hun fouten te belijden, zodat zij vergeving en de gebeden kunnen verkrijgen van degenen die zij onrecht hebben aangedaan. Het gebed van een rechtvaardige die de gave van genezing heeft (waarschijnlijk de ouderling uit vers 14), bewogen door de Geest van God, heeft grote kracht en vermag veel bij God tot herstel van de zieken. Om hen verder tot vurig gebed aan te sporen en hun vertrouwen en geloof in Gods wonderbaarlijke ingrijpen te versterken wanneer dit zijn heerlijkheid dient, geeft hij het voorbeeld van Elias, die een mens was met dezelfde natuur en zwakheden als zij, en evenmin in staat om een wonder te verrichten. Maar toen hij tweemaal met geloof en vurigheid bad, gehoorzaam aan een innerlijke aansporing, hoorde God zijn gebed en verhoorde het beide keren op opmerkelijke wijze. De gaven van genezing en van het verrichten van wonderen zijn zeer begerenswaardig; maar wie een zondaar van zijn dwaalweg terugbrengt, doet een werk dat God meer behaagt dan welke wonderbaarlijke genezing van het lichaam ook. Want hij zal een ziel van de eeuwige dood redden en een menigte zonden bedekken, omdat God degenen die berouw hebben over hun zonden en zich tot hem keren, niet straft.

Jakobus 5:13–20

13 Is iemand onder u in lijden? Dat hij bidde. Is iemand goedsmoeds? Dat hij psalmzinge. 14 Is iemand krank onder u? Dat hij tot zich roepe de ouderlingen der Gemeente, en dat zij over hem bidden, hem zalvende met olie in den Naam des Heeren. 15 En het gebed des geloofs zal den zieke behouden, en de Heere zal hem oprichten, en zo hij zonden gedaan zal hebben, het zal hem vergeven worden.

16 Belijdt elkander de misdaden, en bidt voor elkander, opdat gij gezond wordt; een krachtig gebed des rechtvaardigen vermag veel. 17 Elias was een mens van gelijke bewegingen als wij; en hij bad een gebed, dat het niet zou regenen; en het regende niet op de aarde in drie jaren en zes maanden. 18 En hij bad wederom, en de hemel gaf regen, en de aarde bracht haar vrucht voort.

19 Broeders, indien iemand onder u van de waarheid is afgedwaald, en hem iemand bekeert, 20 Die wete, dat degene, die een zondaar van de dwaling zijns wegs bekeert, een ziel van den dood zal behouden, en menigte der zonden zal bedekken.

Paulus verblijft twee jaar in Rome

Paulus blijft twee jaar in Rome, en in die tijd durven de Joden hem niet voor de keizer te vervolgen.

Handelingen 28:30–31

30 En Paulus bleef twee gehele jaren in zijn eigen gehuurde woning; en ontving allen, die tot hem kwamen; 31 Predikende het Koninkrijk Gods, en lerende van den Heere Jezus Christus met alle vrijmoedigheid, onverhinderd.