Jakobus schrijft aan de Joodse Christenen
Jakobus schrijft zijn brief aan de Joodse Christenen in het algemeen. Hij waarschuwt hen voor de wijdverbreide misstanden van die tijd, weerlegt de dwalingen waarin velen waren vervallen door Paulus’ leer over de rechtvaardiging verkeerd te begrijpen, en spoort hen aan tot het vervullen van verschillende plichten.
62 n.Chr.
De Heilige Schrift 1917 (NLD)
Jakobus groet de twaalf stammen
Jakobus richt zich tot de twaalf stammen, vooral tot de Joodse Christenen, in hun verstrooiing, en wenst hun allen gezondheid en voorspoed toe. De ongelovige Joden wilden hun bekeerde broeders ervan overtuigen dat hun huidige verdrukkingen tekenen van Gods welgevallen jegens hen waren, door de beloningen en straffen die aan het gehoorzamen of overtreden van de wet van Mozes verbonden waren, op hen toe te passen. Daartegenover laat Jakobus zien welk goed verdrukkingen uitwerken doordat ze geduld en onderwerping aan Gods wil voortbrengen. Hij spoort hen aan tot geduld, opdat zij, met een verwijzing naar de offers van de wet, volmaakt mogen zijn. Als iemand in de beproeving deze wijsheid van het geduld mist, moet hij God erom vragen, die ieder al het nodige goede geeft en niemand verwijt dat hij erom vraagt; dan zal het hem gegeven worden. Maar hij moet vragen in een standvastig geloof, ten volle overtuigd dat God zowel in staat als bereid is zijn verzoeken in te willigen, zonder te aarzelen of innerlijk verdeeld te zijn over datgene waarvoor hij bidt. Want wie zo heen en weer wordt geslingerd tussen deugd en ondeugd, lijkt op een golf van de zee, voortgedreven door elke voorbijgaande opwelling, en kan niet verwachten van God te ontvangen wat hij verlangt. Een dubbelhartig mens is onstandvastig in alles wat hij doet en kan geen enkele mate van voortreffelijkheid bereiken. De arme, bekeerde Jood wordt aangemoedigd zich in zijn lijden te verheugen, want daardoor wordt, door het geloof, zijn karakter als Christen verheven. Maar de rijke moet zich schamen voor de leegheid en onzekerheid van de dingen waarin hij behagen schept, en veeleer roemen in zijn vernedering en zijn lijden ter wille van het evangelie. Want zijn eigen leven en al zijn aardse bezittingen zijn even vergankelijk en even weinig betrouwbaar als de bloem van het veld; en wie daarin hun geluk vinden, kunnen eveneens door ziekte en de wisselvalligheden van het leven worden neergeveld en midden in hun heerlijkheid verwelken. Zalig is de man die standhoudt in zijn verzoeking, want wanneer zijn beproevingen in deze wereld voorbij zijn, zal hij de kroon van het leven ontvangen die de Heere heeft beloofd aan wie Hem liefhebben en voor Hem lijden.
1 Jakobus, een dienstknecht van God en van den Heere Jezus Christus; aan de twaalf stammen, die in de verstrooiing zijn: zaligheid.
2 Acht het voor grote vreugde, mijn broeders, wanneer gij in velerlei verzoekingen valt; 3 Wetende, dat de beproeving uws geloofs lijdzaamheid werkt. 4 Doch de lijdzaamheid hebbe een volmaakt werk, opdat gij moogt volmaakt zijn en geheel oprecht, in geen ding gebrekkelijk.
5 En indien iemand van u wijsheid ontbreekt, dat hij ze van God begere, Die een iegelijk mildelijk geeft, en niet verwijt; en zij zal hem gegeven worden. 6 Maar dat hij ze begere in geloof, niet twijfelende; want die twijfelt, is een baar der zee gelijk, die van den wind gedreven en op- en nedergeworpen wordt. 7 Want die mens mene niet, dat hij iets ontvangen zal van den Heere. 8 Een dubbelhartig man is ongestadig in al zijn wegen.
9 Maar de broeder, die nederig is, roeme in zijn hoogheid. 10 En de rijke in zijn vernedering; want hij zal als een bloem van het gras voorbijgaan. 11 Want de zon is opgegaan met de hitte, en heeft het gras dor gemaakt, en zijn bloem is afgevallen, en de schone gedaante haars aanschijns is vergaan; alzo zal ook de rijke in zijn wegen verwelken.
12 Zalig is de man, die verzoeking verdraagt; want als hij beproefd zal geweest zijn, zal hij de kroon des levens ontvangen, welke de Heere beloofd heeft dengenen, die Hem liefhebben.
God verleidt niemand tot zonde
Jakobus vreest dat zijn woorden over verzoekingen of verdrukkingen, die God zendt om de deugd en het geloof van Christenen te beproeven, verkeerd begrepen zouden kunnen worden. Daarom veroordeelt hij, wat de andere betekenis van verzoeking betreft, de goddeloze opvatting die sommige ongelovige Joden en hun judaïserende leraren als verontschuldiging voor hun schandelijkste daden aanhingen: dat God mensen tot zonde verleidt. Hij verbiedt iedereen te zeggen dat hij door God verzocht of tot zonde gebracht wordt, want God, die volkomen heilig is, kan niet door het kwaad worden misleid en kan evenmin iemand op die manier verzoeken. Maar ieder mens wordt tot zonde verzocht wanneer hij door zijn eigen begeerten wordt meegesleept en door zijn eigen onreine verlangens wordt verlokt. Vervolgens brengt de begeerte, nadat zij de zondaar voor zich heeft gewonnen, de daadwerkelijke zonde voort, de uitvoering van het boze voornemen; en wanneer de zonde eenmaal een vaste gewoonte is geworden, brengt zij de eeuwige dood voort. Zij moeten dus niet denken dat God de oorsprong van de zonde is of iemand ertoe drijft. Verre van de oorsprong van de zonde te zijn, is God de oorsprong van elke goede en volmaakte gave. Naar zijn eigen wil had God hen die Joden waren opnieuw geschapen in het evangelie van waarheid en heiligheid, opdat zij de eerstelingen zouden zijn van al zijn schepselen die tot bekering zouden komen.
13 Niemand, als hij verzocht wordt, zegge: Ik word van God verzocht; want God kan niet verzocht worden met het kwade, en Hij Zelf verzoekt niemand. 14 Maar een iegelijk wordt verzocht, als hij van zijn eigen begeerlijkheid afgetrokken en verlokt wordt. 15 Daarna de begeerlijkheid ontvangen hebbende baart zonde; en de zonde voleindigd zijnde baart den dood.
16 Dwaalt niet, mijn geliefde broeders! 17 Alle goede gave, en alle volmaakte gifte is van boven, van den Vader der lichten afkomende, bij Welken geen verandering is, of schaduw van omkering. 18 Naar Zijn wil heeft Hij ons gebaard door het Woord der waarheid, opdat wij zouden zijn als eerstelingen Zijner schepselen.
Daders van het evangelie, niet alleen hoorders
Om de bekeerde Joden terecht te wijzen die graag leraar wilden worden en onmatig waren in hun godsdienstige ijver, spoort Jakobus degenen die God zo door het evangelie van zijn Zoon opnieuw geboren heeft doen worden, aan om gretig en ijverig te luisteren naar de leringen ervan zoals de apostelen die uiteenzetten, langzaam te zijn om over de waarheid te spreken totdat zij die begrijpen, en langzaam tot toorn te zijn, zodat zij zich niet gemakkelijk laten prikkelen. Want menselijke toorn, de felle twisten van mensen over godsdienstige verschillen, bevordert het koninkrijk der hemelen niet en brengt in anderen niet het geloof voort dat God tot gerechtigheid rekent. Hij roept hen op alle onreinheid van vleselijke begeerten en de boosaardige overdaad aan woorden en toorn af te leggen, en met alle ootmoed en zachtmoedigheid het evangelie te ontvangen, dat op hun eigen wet geënt is en het middel is om hun zielen tot het eeuwige leven te redden. Tegenover de gangbare opvatting van de Joden, die zozeer vertrouwden op hun kennis van de wet en op het regelmatig bezoeken van de synagoge om de wet te horen voorlezen, spoort hij hen aan daders van de geboden van het evangelie te zijn en niet alleen hoorders van het woord ervan. Wie zijn tong niet in bedwang houdt en zichzelf bedriegt met de gedachte dat het feit dat hij vrij is van ernstiger ondeugden hem voor God zal verontschuldigen, en dat het beschimpen van mensen die in godsdienstige opvattingen van hem verschillen God behaagt, heeft een valse godsdienst. Zuivere godsdienst bestaat in goede werken en een geestelijke gezindheid.
19 Zo dan, mijn geliefde broeders, een iegelijk mens zij ras om te horen, traag om te spreken, traag tot toorn; 20 Want de toorn des mans werkt Gods gerechtigheid niet. 21 Daarom, afgelegd hebbende alle vuiligheid en overvloed van boosheid, ontvangt met zachtmoedigheid het Woord, dat in u geplant wordt, hetwelk uw zielen kan zaligmaken.
22 En zijt daders des Woords, en niet alleen hoorders, uzelven met valse overlegging bedriegende. 23 Want zo iemand een hoorder is des Woords, en niet een dader, die is een man gelijk, welke zijn aangeboren aangezicht bemerkt in een spiegel; 24 Want hij heeft zichzelven bemerkt, en is weggegaan, en heeft terstond vergeten, hoedanig hij was. 25 Maar die inziet in de volmaakte wet, die der vrijheid is, en daarbij blijft, deze, geen vergetelijk hoorder geworden zijnde, maar een dader des werks, deze, zeg ik, zal gelukzalig zijn in dit zijn doen.
26 Indien iemand onder u dunkt, dat hij godsdienstig is, en hij zijn tong niet in toom houdt, maar zijn hart verleidt, dezes godsdienst is ijdel. 27 De zuivere en onbevlekte godsdienst voor God en den Vader is deze: wezen en weduwen bezoeken in hun verdrukking, en zichzelven onbesmet bewaren van de wereld.
Jakobus bestraft partijdigheid in de rechtspraak
Omdat de rechtspraak onder de Joden in die tijd uiterst verdorven was, bestraft Jakobus hen omdat zij, zoals zij gewend waren, partijdig oordeelden in de zaken waarover zij moesten rechtspreken. Hij waarschuwt degenen die het geloof of de godsdienst van onze Heere belijden ervoor onderscheid tussen mensen te maken op grond van hun rang of andere uiterlijke omstandigheden, en in hun hart de een boven de ander te bevoordelen. Dit is, zo verklaart hij, in strijd met het evangelie van Christus, die de armen van deze wereld heeft uitgekozen om rijk te zijn aan alle geestelijke zegeningen en hen tot erfgenamen van zijn eeuwige koninkrijk heeft gemaakt. Toch hebben zij de arme veracht, hoewel God hem zo rijk heeft gemaakt, terwijl de rijken hen onderdrukken en hen voor hun rechtbanken slepen om hen wegens hun geloof te mishandelen en te straffen, en de naam lasteren waarnaar zij genoemd worden. Maar als zij de koninklijke wet van Christus vervullen, overeenkomstig de Schriften (Johannes 13:34; 15:12), zullen zij goed handelen en zich niet schuldig maken aan partijdigheid. Maar als zij bij hun oordeel mensen voortrekken, zondigen zij tegen God en hun broeders en worden zij als overtreders van de wet veroordeeld. Want wie op één punt overtreedt, wie door zijn onrechtvaardige oordeel doodt, is aan alles schuldig, omdat elk gebod door hetzelfde gezag gegeven is. Bij het rechtspreken moeten zij dus spreken en handelen als mensen die door de wet van de vrijheid geoordeeld zullen worden. Die wet geeft hun een levensregel en bevrijdt hen van de schuld, de macht en de heerschappij van de zonde. Zij leert hun dat op de laatste dag het oordeel met de volle strengheid van de wet zal worden uitgesproken over hen die geen barmhartigheid hebben getoond, maar onrechtvaardig hebben veroordeeld, terwijl voor hen die barmhartigheid hebben getoond Gods barmhartigheid over het oordeel zal zegevieren.
1 Mijn broeders, hebt niet het geloof van onzen Heere Jezus Christus, den Heere der heerlijkheid, met aanneming des persoons.
2 Want zo in uw vergadering kwam een man met een gouden ring aan den vinger, in een sierlijke kleding, en er kwam ook een arm man in met een slechte kleding; 3 En gij zoudt aanzien dengene, die de sierlijke kleding draagt, en tot hem zeggen: Zit gij hier op een eerlijke plaats; en zoudt zeggen tot den arme: Sta gij daar; of: Zit hier onder mijn voetbank; 4 Hebt gij dan niet in uzelven een onderscheid gemaakt, en zijt rechters geworden van kwade overleggingen?
5 Hoort, mijn geliefde broeders, heeft God niet uitverkoren de armen dezer wereld, om rijk te zijn in het geloof, en erfgenamen des Koninkrijks, hetwelk Hij belooft dengenen, die Hem liefhebben? 6 Maar gij hebt den armen oneer aangedaan. Overweldigen u niet de rijken, en trekken zij u niet tot de rechterstoelen? 7 Lasteren zij niet den goeden naam, die over u geroepen is?
8 Indien gij dan de koninklijke wet volbrengt, naar de Schrift: Gij zult uw naaste liefhebben als uzelven, zo doet gij wel; 9 Maar indien gij den persoon aanneemt, zo doet gij zonde, en wordt van de wet bestraft als overtreders.
10 Want wie de gehele wet zal houden, en in een zal struikelen, die is schuldig geworden aan alle. 11 Want Die gezegd heeft: Gij zult geen overspel doen, Die heeft ook gezegd: Gij zult niet doden. Indien gij nu geen overspel zult doen, maar zult doden, zo zijt gij een overtreder der wet geworden.
12 Spreekt alzo, en doet alzo, als die door de wet der vrijheid zult geoordeeld worden. 13 Want een onbarmhartig oordeel zal gaan over dengene, die geen barmhartigheid gedaan heeft; en de barmhartigheid roemt tegen het oordeel.
Geloof zonder werken is dood
Om de Joden te laten zien hoe dwaas het is te vertrouwen op het kennen of belijden van het evangelie zonder de geboden ervan te onderhouden, zoals sommige van hun leraren leerden, vraagt hij wat het iemand baat te zeggen dat hij geloof heeft, maar geen werken heeft en niet als Christen leeft. Een lege geloofsbelijdenis draagt even weinig bij aan de rechtvaardiging als goede wensen zonder goede daden bijdragen aan het lenigen van de nood van behoeftigen. De demonen geloven in God, maar niet tot hun rechtvaardiging; dit geloof vergroot alleen hun kwelling: zij geloven en sidderen. Jakobus vraagt of zijn lezer overtuigd wil worden dat geloof dat geen invloed heeft op iemands daden dood is, volkomen onmachtig om rechtvaardiging te verkrijgen: laat hij zichzelf afvragen of onze vader Abraham niet door zijn werken gerechtvaardigd werd toen hij Izak op het altaar offerde. Zijn geloof werkte samen met zijn werken, en door zijn werken, in gehoorzaamheid aan Gods geboden, werd zijn geloof zichtbaar en volmaakt gemaakt. Zo wordt een mens gerechtvaardigd door werken die uit het geloof voortkomen, en niet door geloof alleen, zonder werken; want waar en zaligmakend geloof zonder goede werken is evenmin mogelijk als een levend menselijk lichaam zonder de ziel.
14 Wat nuttigheid is het, mijn broeders, indien iemand zegt, dat hij het geloof heeft, en hij heeft de werken niet? Kan dat geloof hem zaligmaken? 15 Indien er nu een broeder of zuster naakt zouden zijn, en gebrek zouden hebben aan dagelijks voedsel; 16 En iemand van u tot hen zou zeggen: Gaat henen in vrede, wordt warm, en wordt verzadigd; en gijlieden zoudt hun niet geven de nooddruftigheden des lichaams, wat nuttigheid is dat? 17 Alzo ook het geloof, indien het de werken niet heeft, is bij zichzelven dood.
18 Maar, zal iemand zeggen: Gij hebt het geloof, en ik heb de werken. Toon mij uw geloof uit uw werken, en ik zal u uit mijn werken mijn geloof tonen. 19 Gij gelooft, dat God een enig God is; gij doet wel; de duivelen geloven het ook, en zij sidderen.
20 Maar wilt gij weten, o ijdel mens, dat het geloof zonder de werken dood is? 21 Abraham, onze vader, is hij niet uit de werken gerechtvaardigd, als hij Izak, zijn zoon, geofferd heeft op het altaar? 22 Ziet gij wel, dat het geloof mede gewrocht heeft met zijn werken, en het geloof volmaakt is geweest uit de werken? 23 En de Schrift is vervuld geworden, die daar zegt: En Abraham geloofde God, en het is hem tot rechtvaardigheid gerekend, en hij is een vriend van God genaamd geweest. 24 Ziet gij dan nu, dat een mens uit de werken gerechtvaardigd wordt, en niet alleenlijk uit het geloof?
25 En desgelijks ook Rachab, de hoer, is zij niet uit de werken gerechtvaardigd geweest, als zij de gezondenen heeft ontvangen, en door een anderen weg uitgelaten? 26 Want gelijk het lichaam zonder geest dood is, alzo is ook het geloof zonder de werken dood.