De uitverkorenen hebben het verkregen, de overigen zijn verblind

Paulus verklaart verder dat, hoewel Israel als volk niet de rechtvaardiging en gerechtigheid had verkregen die het in de werken van de Wet zocht, het uitverkoren overblijfsel dat het evangelie had aanvaard, die wel had verkregen. De overigen waren verblind en hun ogen waren gesloten voor de waarheid. Daarmee ging de voorzegging van Jesaja in vervulling, evenals die van David, die de droevige toestand voorzegde waarin zij nu door hun aanhoudende verstoktheid waren terechtgekomen. Die verstoktheid veranderde hun grootste zegeningen in vervloekingen en strikken en in middelen tot hun bestraffing, doordat zij hen ertoe bracht een wereldse Messias te verwachten. David voorzegde ook dat hun ongeloof hen tot een toestand van diepe slavernij en vernedering zou brengen.

58 n.Chr.

De Heilige Schrift 1917 (NLD)

Romeinen 11:7–10

7 Wat dan? Hetgeen Israel zoekt, dat heeft het niet verkregen; maar de uitverkorenen hebben het verkregen, en de anderen zijn verhard geworden. 8 (Gelijk geschreven is: God heeft hun gegeven een geest des diepen slaaps; ogen om niet te zien, en oren om niet te horen) tot op den huidigen dag.

9 En David zegt: Hun tafel worde tot een strik, en tot een val, en tot een aanstoot, en tot een vergelding voor hen.

10 Dat hun ogen verduisterd worden, om niet te zien; en verkrom hun rug allen tijd.

De Joden zijn niet onherstelbaar gevallen

Op de vraag of de Joden zo gestruikeld zijn dat zij onherstelbaar zijn gevallen, antwoordt Paulus: ‘Volstrekt niet!’ Door hun verwerping van Christus werd de roeping van de heidenen bespoedigd, en juist de opname van de heidenen in het verbond met God was bedoeld tot welzijn van de Joden, om in hen het verlangen te wekken ook te delen in de zegeningen van het evangelie. Hij voorzegt hun uiteindelijke herstel en betoogt dat, als door hun ongeloof de rijkdom van Gods genade aan de heidenwereld wordt getoond, zijn genade en heerlijkheid des te meer door hun terugkeer grootgemaakt zullen worden! Hij is trots op de hem toevertrouwde bediening om onder de heidenen te prediken, in de hoop dat door hem de Joden ertoe worden aangezet met de heidenen te wedijveren en de heidenen ertoe worden gebracht de Joden te respecteren. Hij herhaalt dat, als hun val aanleiding gaf tot de verzoening van de heidense wereld met God, het herstel van het Joodse volk nog meer zal bijdragen aan de bevestiging van de waarheid van het christendom en de wereld evenveel vreugde zal brengen als wanneer zij uit de doden waren opgestaan. Want als een overblijfsel van de Joden, de eerstelingen die tot geloof zijn gekomen, door God is aanvaard, zal het hele Joodse volk worden aanvaard wanneer ook zij geloven. En als Abraham, de wortel van dat volk, door het geloof rechtvaardig werd geacht, dan zullen zijn takken dat op dezelfde voorwaarden ook worden.

Romeinen 11:11–16

11 Zo zeg ik dan: Hebben zij gestruikeld, opdat zij vallen zouden? Dat zij verre; maar door hun val is de zaligheid den heidenen geworden, om hen tot jaloersheid te verwekken. 12 En indien hun val de rijkdom is der wereld, en hun vermindering de rijkdom der heidenen, hoeveel te meer hun volheid!

13 Want ik spreek tot u, heidenen, voor zoveel ik der heidenen apostel ben; ik maak mijn bediening heerlijk; 14 Of ik enigszins mijn vlees tot jaloersheid verwekken, en enigen uit hen behouden mocht. 15 Want indien hun verwerping de verzoening is der wereld, wat zal de aanneming wezen, anders dan het leven uit de doden? 16 En indien de eerstelingen heilig zijn, zo is ook het deeg heilig, en indien de wortel heilig is, zo zijn ook de takken heilig.

Ingeënte heidenen mogen de Joden niet verachten

Paulus dringt er bij de heidenen op aan de Joden niet te bespotten of te verachten omdat zij nu van Gods volk zijn afgesneden. Zij moeten bedenken dat zijzelf als een wilde olijfboom tussen hen zijn geënt en met hen deel hebben gekregen aan de wortel en de rijkdom van de goede olijfboom. Al hun geestelijke weldaden en voorrechten ontlenen zij aan die wortel, dat wil zeggen aan het verbond met Abraham. Zij worden gewaarschuwd zich niet te beroemen op de voorrang die hun nu is gegeven, want de Joden zijn door ongeloof gevallen en zij staan door het geloof; daarom moeten zij niet hoogmoedig zijn, maar vrezen. Want als God de natuurlijke takken niet heeft gespaard, kunnen zij niet verwachten dat hij hen wel zal sparen. Hun wordt opgedragen te denken aan Gods strengheid tegenover de Joden die gevallen zijn, en aan zijn grote barmhartigheid tegenover hen als zij volharden in het geloof in hem; anders zullen ook zij worden afgesneden. En de Joden zullen, als zij niet in ongeloof volharden, opnieuw worden geënt en in hun verloren voorrechten worden hersteld, wat God in zijn barmhartigheid nog steeds kan doen. Want als de heidenen als een wilde, onvruchtbare scheut tegen de natuur in op een goede stam zijn geënt, tot kennis van God zijn gebracht en in zijn verbond zijn opgenomen, hoeveel te meer is het dan mogelijk dat de natuurlijke takken, die de Wet en de Profeten al hebben ontvangen, tot kennis van het heil worden gebracht en weer op hun eigen olijfboom worden geënt!

Romeinen 11:17–24

17 En zo enige der takken afgebroken zijn, en gij, een wilde olijfboom zijnde, in derzelver plaats zijt ingeent, en des wortels en der vettigheid des olijfbooms mede deelachtig zijt geworden, 18 Zo roem niet tegen de takken; en indien gij daartegen roemt, gij draagt den wortel niet, maar de wortel u.

19 Gij zult dan zeggen: De takken zijn afgebroken, opdat ik zou ingeent worden. 20 Het is wel; zij zijn door ongeloof afgebroken, en gij staat door het geloof. Zijt niet hooggevoelende, maar vrees. 21 Want is het, dat God de natuurlijke takken niet gespaard heeft, zie toe, dat Hij ook mogelijk u niet spare.

22 Zie dan de goedertierenheid en de strengheid van God; de strengheid wel over degenen, die gevallen zijn, maar de goedertierenheid over u, indien gij in de goedertierenheid blijft; anderszins zult ook gij afgehouwen worden. 23 Maar ook zij, indien zij in het ongeloof niet blijven, zullen ingeent worden; want God is machtig om dezelve weder in te enten. 24 Want indien gij afgehouwen zijt uit den olijfboom, die van nature wild was, en tegen nature in den goeden olijfboom ingeent; hoeveel te meer zullen deze, die natuurlijke takken zijn, in hun eigen olijfboom geent worden?

Het geheimenis van het herstel van Israel

Paulus verklaart dat hij niet wil dat de heidenen onwetend zijn over het geheimenis van het toekomstige herstel van de Joden, zodat zij niet te hoog denken van hun eigen verdiensten. Hij verklaart dat er voor een deel blindheid over Israel is gekomen totdat de gemeente uit de heidenen voltallig is, en dat daarna de Joden zelf tot de kennis van de zaligheid zullen worden gebracht, zoals hun eigen profeten hebben voorzegd. En wanneer God hun zonden wegneemt, zal hij hen opnieuw in zijn verbond opnemen en de voorrechten herstellen die zij hadden verloren (vergelijk vers 27; Jesaja 59:20–21). De ongelovige Joden werden als vijanden van het evangelie door God verworpen ten gunste van de heidenen. Maar wat de verkiezing betreft, waardoor God hen aanvankelijk tot zijn eigen volk koos, zijn zij geliefd omwille van de aartsvaders. Gods genadegave en de roeping van Abrahams nakomelingen zijn onveranderlijk. Want zo zeker als de heidenen nu door het ongeloof van de Joden barmhartigheid hebben ontvangen, zo zeker zal ook aan de Joden die niet hebben geloofd dezelfde barmhartigheid worden bewezen. Want God heeft zowel Jood als heiden aan het ongeloof overgegeven, omdat zij ieder op hun beurt ongehoorzaam zijn geweest aan het licht dat zij hadden, zodat de genadegave van vergeving aan allen in gelijke mate zou worden geschonken.

Romeinen 11:25–32

25 Want ik wil niet, broeders, dat u deze verborgenheid onbekend zij (opdat gij niet wijs zijt, bij uzelven), dat de verharding voor een deel over Israel gekomen is, totdat de volheid der heidenen zal ingegaan zijn. 26 En alzo zal geheel Israel zalig worden; gelijk geschreven is: De Verlosser zal uit Sion komen en zal de goddeloosheden afwenden van Jakob.

27 En dit is hun een verbond van Mij, als Ik hun zonden zal wegnemen.

28 Zo zijn zij wel vijanden aangaande het Evangelie, om uwentwil, maar aangaande de verkiezing zijn zij beminden, om der vaderen wil; 29 Want de genadegiften en de roeping Gods zijn onberouwelijk.

30 Want gelijkerwijs ook gijlieden eertijds Gode ongehoorzaam geweest zijt, maar nu barmhartigheid verkregen hebt door dezer ongehoorzaamheid; 31 Alzo zijn ook dezen nu ongehoorzaam geweest, opdat ook zij door uw barmhartigheid zouden barmhartigheid verkrijgen. 32 Want God heeft hen allen onder de ongehoorzaamheid besloten, opdat Hij hun allen zou barmhartig zijn.

Paulus’ lofprijzing van Gods ondoorgrondelijke wijsheid

Paulus besluit deze hele belangrijke uiteenzetting met uitbundige woorden van verwondering en lof over Gods wijsheid en goedheid in zijn omgang met de mensheid. Hij stelt dat niemand Gods verborgen oordelen en raadsbesluiten kan doorgronden en dat de verkiezing van zowel de Joden als de heidenen volledig in overeenstemming is met zijn rechtvaardigheid. Niemand kan immers aanspraak maken op hem, de oorsprong en werkende oorzaak van alle dingen, door wie en dankzij wie zij alle bestaan. Laat God daarom voor eeuwig verheerlijkt worden in al zijn werken.

Romeinen 11:33–36

33 O diepte des rijkdoms, beide der wijsheid en der kennis Gods, hoe ondoorzoekelijk zijn Zijn oordelen, en onnaspeurlijk Zijn wegen!

34 Want wie heeft den zin des Heeren gekend? Of wie is Zijn raadsman geweest?

35 Of wie heeft Hem eerst gegeven, en het zal hem wedervergolden worden?

36 Want uit Hem, en door Hem, en tot Hem zijn alle dingen. Hem zij de heerlijkheid in der eeuwigheid. Amen.

De Romeinen aangespoord om levende offers te zijn

Nu Paulus het leerstellige deel van zijn brief heeft voltooid, benadrukt hij de noodzaak van een heilig leven, waarop deze leerstellingen gericht waren. Hij roept de Romeinen op hun eigen lichaam op Gods geestelijke altaar aan te bieden als een levend offer, in plaats van de dieren die onder de wet van Mozes aan God werden geofferd, en het geheel aan God toe te wijden. Dat is de aanvaardbare en redelijke dienst van een Christen. Hij spoort hen aan zich niet te voegen naar de gewoonten en opvattingen van deze wereld, maar hun gezindheid en denkwijze te laten veranderen, zodat zij zelf de volmaakte en aanvaardbare wil van God kunnen volbrengen en aan anderen kunnen laten zien wat die inhoudt. Vanuit zijn ambt als apostel waarschuwt Paulus hen niet te hoog van zichzelf te denken vanwege hun geestelijke gaven. Want hoewel hun gaven kunnen verschillen, zijn zij leden van één lichaam en is ieder van hen nodig voor de anderen. Hij spoort hen aan de gaven die aan ieder van hen zijn toevertrouwd ijverig en trouw te gebruiken.

Romeinen 12:1–8

1 Ik bid u dan, broeders, door de ontfermingen Gods, dat gij uw lichamen stelt tot een levende, heilige en Gode welbehagelijke offerande, welke is uw redelijke godsdienst. 2 En wordt dezer wereld niet gelijkvormig; maar wordt veranderd door de vernieuwing uws gemoeds, opdat gij moogt beproeven, welke de goede, en welbehagelijke en volmaakte wil van God zij.

3 Want door de genade, die mij gegeven is, zeg ik een iegelijk, die onder u is, dat hij niet wijs zij boven hetgeen men behoort wijs te zijn; maar dat hij wijs zij tot matigheid, gelijk als God een iegelijk de mate des geloofs gedeeld heeft. 4 Want gelijk wij in een lichaam vele leden hebben, en de leden alle niet dezelfde werking hebben; 5 Alzo zijn wij velen een lichaam in Christus, maar elkeen zijn wij elkanders leden.

6 Hebbende nu verscheidene gaven, naar de genade, die ons gegeven is, 7 Zo laat ons die gaven besteden, hetzij profetie, naar de mate des geloofs; hetzij bediening, in het bedienen; hetzij die leert, in het leren; 8 Hetzij die vermaant, in het vermanen; die uitdeelt, in eenvoudigheid; die een voorstander is, in naarstigheid; die barmhartigheid doet, in blijmoedigheid.

Paulus spoort aan tot liefde, nederigheid en het afzien van wraak

Paulus zet zijn praktische onderricht voort en spoort hen aan elkaar lief te hebben en goed te doen aan allen; nederig, ijverig en toegewijd te zijn en met elkaar mee te leven; en geen wraak te zoeken, maar het kwade te overwinnen door het goede. Daarnaast wijst hij op andere belangrijke zedelijke plichten.

Romeinen 12:9–21

9 De liefde zij ongeveinsd. Hebt een afkeer van het boze, en hangt het goede aan. 10 Hebt elkander hartelijk lief met broederlijke liefde; met eer de een den ander voorgaande.

11 Zijt niet traag in het benaarstigen. Zijt vurig van geest. Dient den Heere.

12 Verblijdt u in de hoop. Zijt geduldig in de verdrukking. Volhardt in het gebed.

13 Deelt mede tot de behoeften der heiligen. Tracht naar herbergzaamheid.

14 Zegent hen, die u vervolgen; zegent en vervloekt niet. 15 Verblijdt u met de blijden; en weent met de wenenden. 16 Weest eensgezind onder elkander. Tracht niet naar de hoge dingen, maar voegt u tot de nederige. Zijt niet wijs bij uzelven.

17 Vergeldt niemand kwaad voor kwaad. Bezorgt hetgeen eerlijk is voor alle mensen. 18 Indien het mogelijk is, zoveel in u is, houdt vrede met alle mensen.

19 Wreekt uzelven niet, beminden, maar geeft den toorn plaats; want er is geschreven: Mij komt de wraak toe; Ik zal het vergelden, zegt de Heere.

20 Indien dan uw vijand hongert, zo spijzigt hem; indien hem dorst, zo geeft hem te drinken; want dat doende, zult gij kolen vuurs op zijn hoofd hopen.

21 Wordt van het kwade niet overwonnen, maar overwint het kwade door het goede.