Denk aan de vroegere dagen en volhard

Om hen verder aan te moedigen in het geloof te volharden, herinnert Paulus hen aan het lijden en de vervolgingen die zij hadden doorstaan toen zij voor het eerst door het evangelie werden verlicht. Met die herinneringen spoort hij hen aan hun geloof in Christus niet op te geven, maar geduldig te blijven volharden, zodat zij, na hier geduldig voor het geloof te hebben geleden, hierna het beloofde eeuwige leven mogen ontvangen. Om hen nog meer tot volharding aan te moedigen, herinnert Paulus hen met de woorden van Habakuk (Habakuk 2:3) aan Gods trouw in het nakomen van zijn beloften van bevrijding, en eraan dat de rechtvaardige door zijn geloof behouden zal worden, zoals in vervulling ging toen de Christenen uit Jeruzalem ontkwamen. Maar wie zich uit angst van hun geloof in God terugtrekken, stellen zich bloot aan het eeuwige verderf.

62 n.Chr.

De Heilige Schrift 1917 (NLD)

Hebreeën 10:32–39

32 Doch gedenkt de vorige dagen, in dewelke, nadat gij verlicht zijt geweest, gij veel strijd des lijdens hebt verdragen. 33 Ten dele, als gij door smaadheden en verdrukkingen een schouwspel geworden zijt; en ten dele, als gij gemeenschap gehad hebt met degenen, die alzo behandeld werden. 34 Want gij hebt ook over mijn banden medelijden gehad, en de roving uwer goederen met blijdschap aangenomen, wetende, dat gij hebt in uzelven een beter en blijvend goed in de hemelen.

35 Werpt dan uw vrijmoedigheid niet weg, welke een grote vergelding des loons heeft. 36 Want gij hebt lijdzaamheid van node, opdat gij, den wil van God gedaan hebbende, de beloftenis moogt wegdragen; 37 Want: Nog een zeer weinig tijds en Hij, Die te komen staat, zal komen, en niet vertoeven.

38 Maar de rechtvaardige zal uit het geloof leven; en zo iemand zich onttrekt, Mijn ziel heeft in hem geen behagen.

39 Maar wij zijn niet van degenen, die zich onttrekken ten verderve, maar van degenen, die geloven tot behouding der ziel.

Wat geloof is: Abel, Enoch en Noach

Als verdere aansporing voor de Hebreen om te volharden in het geloof en het geduld van het evangelie, herinnert Paulus hen aan de wonderbaarlijke uitwerking van het rechtvaardigende geloof, zoals die in het leven van hun voorouders zichtbaar werd. Hij beschrijft het geloof als datgene wat de dingen waarop men voor de toekomst hoopt, op grond van Gods beloften, nu al werkelijkheid doet zijn, en als een duidelijk bewijs voor het verstand van de werkelijkheid van de geopenbaarde waarheden, zowel van wat is geweest als van wat nog moet komen. Door deze geestelijke kracht ontvingen hun voorouders een eervol getuigenis van God. In het begin was de vorming van het stoffelijke heelal, zonder enige vooraf bestaande materie, een zaak van geloof (Genesis 1:3–6). In elke bedeling van God is er slechts één aangewezen middel tot zaligheid geweest. Onder het verbond met Adam blijkt dit uit het geloof van Abel, die door zijn aanvaarde offer tot op de dag van vandaag verkondigt dat verzoening nodig is om met God verzoend te worden. Het blijkt ook uit de opneming van Enoch, die leert dat het zonder geloof in de onzichtbare God en een daarmee overeenstemmend leven onmogelijk is hem te behagen. Noach geloofde wat God hem had geopenbaard toen er nog geen tekenen van de zondvloed waren, en maakte de ark gereed. Als de tweede gemeenschappelijke voorvader van de mensheid werd hij erfgenaam van deze rechtvaardiging door het geloof, en zijn redding in dit leven was een voorafschaduwing van de eeuwige verlossing van al zijn geestelijke kinderen.

Hebreeën 11:1–7

1 Het geloof nu is een vaste grond der dingen, die men hoopt, en een bewijs der zaken, die men niet ziet. 2 Want door hetzelve hebben de ouden getuigenis bekomen.

3 Door het geloof verstaan wij, dat de wereld door het woord Gods is toebereid, alzo dat de dingen, die men ziet, niet geworden zijn uit dingen, die gezien worden.

4 Door het geloof heeft Abel een meerdere offerande Gode geofferd dan Kain, door hetwelk hij getuigenis bekomen heeft, dat hij rechtvaardig was, alzo God over zijn gave getuigenis gaf; en door hetzelve geloof spreekt hij nog, nadat hij gestorven is.

5 Door het geloof is Enoch weggenomen geweest, opdat hij den dood niet zou zien; en hij werd niet gevonden, daarom dat hem God weggenomen had; want voor zijn wegneming heeft hij getuigenis gehad, dat hij Gode behaagde.

6 Maar zonder geloof is het onmogelijk Gode te behagen. Want die tot God komt, moet geloven, dat Hij is, en een Beloner is dergenen, die Hem zoeken.

7 Door het geloof heeft Noach, door Goddelijke aanspraak vermaand zijnde van de dingen, die nog niet gezien werden, en bevreesd geworden zijnde, de ark toebereid tot behoudenis van zijn huisgezin; door welke ark hij de wereld heeft veroordeeld, en is geworden een erfgenaam der rechtvaardigheid, die naar het geloof is.

Het geloof van Abraham en de aartsvaders

God ging in het bijzonder met Abraham een verbond aan, en Abraham vertrouwde volledig op Gods beloften toen hij op Gods aanwijzing zijn eigen land verliet om een land te zoeken dat hij nooit had gezien en waarvan hij nooit had gehoord. Hij woonde in tenten in het beloofde land en liet daarmee zien dat hij en zijn erfgenamen geen vaste woonplaats op aarde hadden. Door geloof in Gods beloften werd Sara, tegen de gewone loop van de natuur in, moeder door de bovennatuurlijke geboorte van Izak. Abraham, Sara, Izak en Jakob hielden vast aan hun geloof in de beloften, waarvan zij de vervulling niet zagen, in het vertrouwen dat God hun de beloofde ontelbare nakomelingen en de hemelse rust van Kanaan zou geven. Zij waren vreemdelingen en ballingen op aarde, op zoek naar het land waarin hun vaderen woonden, dat beter was dan het aardse Kanaan. Het was niet Chaldea, dat zij hadden verlaten en waarheen zij hadden kunnen terugkeren; in geloof zochten zij een hemelse erfenis en geestelijke zegeningen (Handelingen 7:5). Zij verlangden niet naar een aards vaderland; daarom heeft God de naam van hun God, de God van de Hebreen, aangenomen en voor hen de hemelse stad bereid die zij zochten. Door het geloof legde Abraham Izak op het altaar, hoewel hij geen andere zoon had om de beloften te beërven, omdat hij overwoog dat God die zou vervullen door hem uit de dood op te wekken. Daaruit ontving hij hem terug als een voorafbeelding van de opstanding van de eniggeboren Zoon van God. Door deze grote daad van geloof en toewijding werd hij het voorbeeld voor alle gelovigen. Deze daad illustreert ten volle de leer van de rechtvaardiging door het geloof en getuigt ervan dat de aartsvaders geloofden in de onsterfelijkheid van de ziel en de opstanding van het lichaam, en hun vertrouwen niet stelden op beloften voor dit leven.

Hebreeën 11:8–19

8 Door het geloof is Abraham, geroepen zijnde, gehoorzaam geweest, om uit te gaan naar de plaats, die hij tot een erfdeel ontvangen zou; en hij is uitgegaan, niet wetende, waar hij komen zou. 9 Door het geloof is hij een inwoner geweest in het land der belofte, als in een vreemd land, en heeft in tabernakelen gewoond met Izak en Jakob, die medeerfgenamen waren derzelfde belofte. 10 Want hij verwachtte de stad, die fondamenten heeft, welker Kunstenaar en Bouwmeester God is.

11 Door het geloof heeft ook Sara zelve kracht ontvangen, om zaad te geven, en boven den tijd haars ouderdoms heeft zij gebaard; overmits zij Hem getrouw heeft geacht, Die het beloofd had. 12 Daarom zijn ook van een, en dat een verstorvene, zovelen in menigte geboren, als de sterren des hemels, en als het zand, dat aan den oever der zee is, hetwelk ontallijk is.

13 Deze allen zijn in het geloof gestorven, de beloften niet verkregen hebbende, maar hebben dezelve van verre gezien, en geloofd, en omhelsd, en hebben beleden, dat zij gasten en vreemdelingen op de aarde waren.

14 Want die zulke dingen zeggen, betonen klaarlijk, dat zij een vaderland zoeken. 15 En indien zij aan dat vaderland gedacht hadden, van hetwelk zij uitgegaan waren, zij zouden tijd gehad hebben, om weder te keren; 16 Maar nu zijn zij begerig naar een beter, dat is, naar het hemelse. Daarom schaamt Zich God hunner niet, om hun God genaamd te worden; want Hij had hun een stad bereid.

17 Door het geloof heeft Abraham, als hij verzocht werd, Izak geofferd, en hij, die de beloften ontvangen had, heeft zijn eniggeborene geofferd, 18 (Tot denwelken gezegd was: In Izak zal u het zaad genoemd worden) overleggende, dat God machtig was, hem ook uit de doden te verwekken; 19 Waaruit hij hem ook bij gelijkenis wedergekregen heeft.

Geloof van Izak tot Rachab

De aangewezen erfgenamen van het verbond met Abraham toonden hetzelfde sterke geloof in Gods beloften. Door het geloof voorzegde Izak, op Gods ingeving, aan zijn twee zonen de zegeningen die hun en hun nakomelingen zouden worden geschonken. Door het geloof zegende zijn zoon Jakob de zonen van Jozef (Genesis 48:16). Zij aanbaden God in de hoop het hemelse Kanaan binnen te gaan (Genesis 47:31; 49:30). Volledig overtuigd dat God Kanaan aan Abraham en zijn nakomelingen zou geven, gaf Jozef aan het einde van zijn leven het bevel dat zij zijn beenderen uit Egypte zouden meenemen, opdat de beloften na zijn dood aan hem vervuld zouden worden (Genesis 50:25; Exodus 13:19). Mozes werd gered door het geloof van zijn ouders in Gods beloften. Afgaande op zijn uiterlijk, of, zoals sommigen veronderstellen, op een openbaring (Josephus, boek 2, hoofdstuk 9, paragrafen 5–7), verborgen zij hem zonder angst voor het bevel van de koning. Door geloof in Gods beloften zag Mozes zelf, als voorafbeelding van de grote Verlosser, af van alle wereldse eer en koos hij ervoor met Gods gezalfde volk te lijden, omdat hij uitzag naar een hogere beloning in de hemel. Door het geloof leidde hij de kinderen Israels uit Egypte, waarbij hij God vreesde, die onzichtbaar was, en niet de toorn van Farao, hoewel die toorn hem voor ogen stond. Door het geloof sprenkelde hij het bloed van het lam van het pascha (Exodus 12), en door hetzelfde geloof trokken de kinderen Israels door de Rode zee. Door geloof en gehoorzaamheid aan Gods bevel vielen de muren van Jericho door een wonder om. Rachab waagde, door geloof in God vanwege de wonderen die hij had gedaan (Jozua 2:10), haar leven om de verspieders te beschermen en kwam niet om met de ongelovigen in Jericho.

Hebreeën 11:20–31

20 Door het geloof heeft Izak zijn zonen Jakob en Ezau gezegend aangaande toekomende dingen.

21 Door het geloof heeft Jakob, stervende, een iegelijk der zonen van Jozef gezegend, en heeft aangebeden, leunende op het opperste van zijn staf.

22 Door het geloof heeft Jozef, stervende, gemeld van den uitgang der kinderen Israels, en heeft bevel gegeven van zijn gebeente.

23 Door het geloof werd Mozes, toen hij geboren was, drie maanden lang van zijn ouders verborgen, overmits zij zagen, dat het kindeken schoon was; en zij vreesden het gebod des konings niet.

24 Door het geloof heeft Mozes, nu groot geworden zijnde, geweigerd een zoon van Farao's dochter genoemd te worden; 25 Verkiezende liever met het volk van God kwalijk gehandeld te worden, dan voor een tijd de genieting der zonde te hebben; 26 Achtende de versmaadheid van Christus meerderen rijkdom te zijn, dan de schatten in Egypte; want hij zag op de vergelding des loons.

27 Door het geloof heeft hij Egypte verlaten, niet vrezende den toorn des konings; want hij hield zich vast, als ziende den Onzienlijke. 28 Door het geloof heeft hij het pascha uitgericht, en de besprenging des bloeds, opdat de verderver der eerstgeborenen hen niet raken zou.

29 Door het geloof zijn zij de Rode zee doorgegaan, als door het droge; hetwelk de Egyptenaars, ook verzoekende, zijn verdronken.

30 Door het geloof zijn de muren van Jericho gevallen, als zij tot zeven dagen toe omringd waren geweest.

31 Door het geloof is Rachab, de hoer, niet omgekomen met de ongehoorzamen, als zij de verspieders met vrede had ontvangen.

Volg de gelovigen na, met het oog op Jezus

Nadat Paulus de aard en de kracht van het geloof heeft aangetoond met vele beroemde voorbeelden uit de bedelingen van Adam en de aartsvaders, bewijst hij nu dat hetzelfde werkzame geloofsbeginsel de richters, helden, profeten en koningen van de bedeling van Mozes bij al hun grote daden leidde. Zij hebben allen geleden en de verachting en vervolging van de wereld overwonnen, gedragen door een vast en levend geloof in onzichtbare dingen en door de hoop op de beloofde heerlijkheid van een toekomstig leven. Maar zij hadden de hemelse rust en de heerlijke beloning die aan Abraham en zijn nageslacht waren beloofd, nog niet ontvangen. Want God had voorzien in een betere openbaring en een beter middel tot geloof, waardoor alles wat eraan voorafging tot volmaaktheid werd gebracht. Bij de voltooiing daarvan kunnen alle geestelijke kinderen van Abraham, van het begin tot de voltooiing van Gods plan, in één kerk worden bijeengebracht en na de opstanding gezamenlijk worden toegelaten tot de volle volmaaktheid van de zegeningen van het evangelie (Openbaring 6:11). Met toepassing van deze argumenten spoort Paulus hen aan het geloof en de gehoorzaamheid van hun grote voorouders na te volgen, die voor of tegen hen zullen getuigen. Zij moeten hun blik afwenden van het wereldse en richten op het geestelijke, op Jezus, die de grondlegger van de waarheid is en door zijn eigen lijden het volmaaktste voorbeeld daarvan, die het kruis verdroeg ter wille van de heerlijkheid en het geluk van de verlossing van de mens.

Hebreeën 11:32–12:2

32 En wat zal ik nog meer zeggen? Want de tijd zal mij ontbreken, zou ik verhalen van Gideon, en Barak, en Samson, en Jeftha, en David, en Samuel, en de profeten; 33 Welken door het geloof koninkrijken hebben overwonnen, gerechtigheid geoefend, de beloftenissen verkregen, de muilen der leeuwen toegestopt; 34 De kracht des vuurs hebben uitgeblust, de scherpte des zwaards zijn ontvloden, uit zwakheid krachten hebben gekregen, in den krijg sterk geworden zijn, heirlegers der vreemden op de vlucht hebben gebracht;

35 De vrouwen hebben hare doden uit de opstanding weder gekregen; en anderen zijn uitgerekt geworden, de aangeboden verlossing niet aannemende, opdat zij een betere opstanding verkrijgen zouden. 36 En anderen hebben bespottingen en geselen geproefd, en ook banden en gevangenis;

37 Zijn gestenigd geworden, in stukken gezaagd, verzocht, door het zwaard ter dood gebracht; hebben gewandeld in schaapsvellen en in geitenvellen; verlaten, verdrukt, kwalijk gehandeld zijnde; 38 (Welker de wereld niet waardig was) hebben in woestijnen gedoold, en op bergen, en in spelonken, en in holen der aarde.

39 En deze allen, hebbende door het geloof getuigenis gehad, hebben de belofte niet verkregen; 40 Alzo God wat beters over ons voorzien had, opdat zij zonder ons niet zouden volmaakt worden.

12:1 Daarom dan ook, alzo wij zo groot een wolk der getuigen rondom ons hebben liggende, laat ons afleggen allen last, en de zonde, die ons lichtelijk omringt, en laat ons met lijdzaamheid lopen de loopbaan, die ons voorgesteld is; 2 Ziende op den oversten Leidsman en Voleinder des geloofs, Jezus, Dewelke, voor de vreugde, die Hem voorgesteld was, het kruis heeft verdragen, en schande veracht, en is gezeten aan de rechter hand des troons van God.