Tuchtiging is een teken van Gods liefde
Om hen verder aan te moedigen tot geloof en geduld onder vervolgingen en beproevingen, roept Paulus hen op nauwkeurig acht te slaan op het grotere lijden van Christus. Hij herinnert hen aan de vermaning uit het woord van God (Spreuken 3:11, 12) dat tuchtiging een teken van Gods gunst is en bewijst dat God hen beschouwt als geliefde zonen en niet als onwettige kinderen, naar wie niet wordt omgezien en die worden verwaarloosd. Hun aardse ouders verbeterden hun fouten en moesten op straffe van de dood worden geëerbiedigd (Deuteronomium 21:18–21); hoeveel belangrijker is het dan zich te onderwerpen aan de Vader van de geesten, opdat zij eeuwig mogen leven. Hun ouders tuchtigden hen gedurende de weinige dagen van dit leven naar eigen inzicht en zoals het hun uitkwam; maar God tuchtigt allen tot hun welzijn, opdat zij geheiligd en geoefend worden in gerechtigheid, de vreedzame vrucht van Gods tuchtiging. Op grond van deze overwegingen spoort hij degenen die op deze wijze door verdrukking zijn geholpen aan de moed niet te verliezen en zich niet van Christus te laten verdrijven (Jesaja 35:3), maar zich bij hun verzoekingen en verdrukkingen tot het uiterste in te spannen. Zij moeten elk obstakel wegnemen dat henzelf en anderen verhindert de christelijke weg te bewandelen, zodat degenen die al verontrust zijn doordat zij die weg hebben verlaten, niet geheel worden tegengehouden op hun tocht naar Sion, maar veeleer genezen en hersteld worden van hun valpartijen en zwakheden.
62 n.Chr.
De Heilige Schrift 1917 (NLD)
3 Want aanmerkt Dezen, Die zodanig een tegenspreken van de zondaren tegen Zich heeft verdragen, opdat gij niet verflauwt en bezwijkt in uw zielen.
4 Gij hebt nog tot den bloede toe niet tegengestaan, strijdende tegen de zonde; 5 En gij hebt vergeten de vermaning, die tot u als tot zonen spreekt: Mijn zoon, acht niet klein de kastijding des Heeren, en bezwijkt niet, als gij van Hem bestraft wordt;
6 Want dien de Heere liefheeft, kastijdt Hij, en Hij geselt een iegelijken zoon, die Hij aanneemt.
7 Indien gij de kastijding verdraagt, zo gedraagt Zich God jegens u als zonen; (want wat zoon is er, dien de vader niet kastijdt?) 8 Maar indien gij zonder kastijding zijt, welke allen deelachtig zijn geworden, zo zijt gij dan bastaarden, en niet zonen. 9 Voorts, wij hebben de vaders onzes vleses wel tot kastijders gehad, en wij ontzagen hen; zullen wij dan niet veel meer den Vader der geesten onderworpen zijn, en leven?
10 Want genen hebben ons wel voor een korten tijd, naar dat het hun goed dacht, gekastijd; maar Deze kastijdt ons tot ons nut, opdat wij Zijner heiligheid zouden deelachtig worden. 11 En alle kastijding als die tegenwoordig is, schijnt geen zaak van vreugde, maar van droefheid te zijn; doch daarna geeft zij van zich een vreedzame vrucht der gerechtigheid dengenen, die door dezelve geoefend zijn.
12 Daarom richt weder op de trage handen, en de slappe knieen; 13 En maakt rechte paden voor uw voeten, opdat hetgeen kreupel is, niet verdraaid worde, maar dat het veelmeer genezen worde.
Het verloren eerstgeboorterecht van Ezau: een waarschuwing
Paulus spoort hen aan om, voor zover mogelijk, de vrede met alle mensen na te streven, evenals christelijke heiligheid van hart en leven. Zij moeten er zorgvuldig op toezien dat niemand onder hen de neiging vertoont van het evangelie af te vallen, zodat er geen giftige plant opschiet die velen verderft. Ook moeten zij waken voor iedere ontuchtige of goddeloze persoon die de vrijheid van het evangelie zou misbruiken, zoals Ezau, die de grote zegeningen en voorrechten van de eerstgeborene (Genesis 25:32, 34; Exodus 19:22; Deuteronomium 21:17) verruilde voor ogenblikkelijk, zinnelijk genot. Paulus geeft verder te kennen dat, zoals Ezau bij zijn vader geen verandering van gedachten of berouw vond (Genesis 27:33) toen hij later onder tranen de zegen en de heerschappij over zijn broers zocht (Genesis 27:37), er ook voor hen geen weg meer zal zijn om hun hemelse eerstgeboorterecht terug te krijgen als zij het verachten door het evangelie te verloochenen.
14 Jaagt den vrede na met allen, en de heiligmaking, zonder welke niemand den Heere zien zal; 15 Toeziende, dat niet iemand verachtere van de genade Gods; dat niet enige wortel der bitterheid, opwaarts spruitende, beroerte make en door dezelve velen ontreinigd worden. 16 Dat niet iemand zij een hoereerder, of een onheilige, gelijk Ezau, die om een spijze het recht van zijn eerstgeboorte weggaf. 17 Want gij weet, dat hij ook daarna, de zegening willende beerven, verworpen werd; want hij vond geen plaats des berouws, hoewel hij dezelve met tranen zocht.
Niet de brandende berg, maar de berg Sion
Door de bedeling van de Wet tegenover die van het evangelie te stellen, laat Paulus zien dat de eerstgeboorterechten van Abrahams geestelijke kinderen groter zijn dan die van zijn natuurlijke nakomelingen, en dat het afwijzen ervan dus een grotere zonde is. Abrahams geestelijke kinderen worden door het geloof in het evangelie niet geroepen om de Wet, die bedoeld was als voorbereiding op het aardse Kanaan, te ontvangen bij een tastbare berg die van vuur brandde. De angstaanjagende tekenen van Gods tegenwoordigheid daar (Exodus 19) beeldden zijn verterende toorn tegen zondaars en de duisterheid van de Wet uit. In plaats daarvan worden zij geroepen om vanaf de berg Sion de milde en genadige bedeling van de genade te ontvangen (Handelingen 1:4). Die zal hen voorbereiden op de aanbidding in het Sion van de christelijke kerk (Jesaja 60), de stad van de levende God, die hemels en niet werelds van aard is en de hele familie in hemel en op aarde omvat, van het begin tot het einde der tijden.
18 Want gij zijt niet gekomen tot den tastelijken berg, en het brandende vuur, en donkerheid, en duisternis, en onweder, 19 En tot het geklank der bazuin, en de stem der woorden; welke die ze hoorden, baden, dat het woord tot hen niet meer zou gedaan worden. 20 (Want zij konden niet dragen, hetgeen er geboden werd: Indien ook een gedierte den berg aanraakt, het zal gestenigd of met een pijl doorschoten worden. 21 En Mozes, zo vreselijk was het gezicht, zeide: Ik ben gans bevreesd en bevende).
22 Maar gij zijt gekomen tot den berg Sion, en de stad des levenden Gods, tot het hemelse Jeruzalem, en de vele duizenden der engelen; 23 Tot de algemene vergadering en de Gemeente der eerstgeborenen, die in de hemelen opgeschreven zijn, en tot God, den Rechter over allen, en de geesten der volmaakte rechtvaardigen; 24 En tot den Middelaar des nieuwen testaments, Jezus, en het bloed der besprenging, dat betere dingen spreekt dan Abel.
Wijs Hem die vanuit de hemel spreekt niet af
Op grond van de alles overtreffende voortreffelijkheid van de bedeling van het evangelie smeekt Paulus hen de middelaar van dit betere verbond niet af te wijzen. Want als hun voorouders in de woestijn zijn omgekomen omdat zij Mozes ongehoorzaam waren, die op aarde namens God tot hen sprak, zal hun veroordeling des te zwaarder zijn als zij zich afkeren van God, die in het evangelie door zijn Zoon vanuit de hemel tot hen spreekt. Bij de wetgeving deed zijn stem de aarde beven, de macht van de heidense afgoderij (Exodus 19:18). Maar nu, in de nieuwe bedeling, zou, zoals de profeet had voorzegd (Haggai 2:6), niet alleen de afgodendienst, maar ook de orde van de Wet van Mozes worden geschokt. Dit betekent de verwijdering en verandering van wat voor een bepaalde tijd was ingesteld, om plaats te maken voor de betere bedeling, die niet veranderd of geschokt kan worden en tot het einde van de wereld zal blijven bestaan. Op grond van de onveranderlijke aard van het evangelie (Daniel 7:18), dat als Gods laatste bedeling niet aan het wankelen kan worden gebracht, spoort Paulus hen aan deze hemelse gave vast te houden, zodat zij God kunnen dienen op een wijze die Hem behaagt. Want onder het evangelie is God, evenals onder de Wet, een verterend vuur voor degenen die afvallen en zijn wil en geboden ongehoorzaam zijn.
25 Ziet toe, dat gij Dien, Die spreekt, niet verwerpt; want indien dezen niet zijn ontvloden, die dengene verwierpen, welke op aarde Goddelijke antwoorden gaf, veelmeer zullen wij niet ontvlieden, zo wij ons van Dien afkeren, Die van de hemelen is; 26 Wiens stem toen de aarde bewoog; maar nu heeft Hij verkondigd, zeggende: Nog eenmaal zal Ik bewegen niet alleen de aarde, maar ook den hemel. 27 En dit woord: Nog eenmaal, wijst aan de verandering der bewegelijke dingen, als welke gemaakt waren, opdat blijven zouden de dingen, die niet bewegelijk zijn.
28 Daarom, alzo wij een onbewegelijk Koninkrijk ontvangen, laat ons de genade vast houden, door dewelke wij welbehagelijk Gode mogen dienen, met eerbied en godvruchtigheid. 29 Want onze God is een verterend vuur.
Paulus spoort aan tot liefde, reinheid en tevredenheid
Paulus spoort de Hebreen aan tot broederliefde en tot daden van liefdadigheid en barmhartigheid, door vreemdelingen en reizigers in hun huis op te nemen, zoals Abraham en Lot deden (Genesis 18:3; 19:2). Hij spoort hen aan medelijden te hebben met het lijden van anderen, omdat zij zelf aan dezelfde ellende blootstaan, en uit vrees voor Gods oordelen een rein leven te leiden. Hij waarschuwt hen niet te begeren wat de Voorzienigheid aan een ander heeft gegeven, maar tevreden te zijn met wat hunzelf is gegeven, want God zelf heeft beloofd hen te beschermen en voor hen te zorgen (Jozua 1:5; 1 kronieken 28:20). Christenen mogen deze belofte met nog groter vertrouwen op zichzelf toepassen en, zoals David in armoede en verdrukking, vertrouwen op de almachtige kracht van God (Psalm 118:6, in de Septuaginta).
1 Dat de broederlijke liefde blijve. 2 Vergeet de herbergzaamheid niet; want hierdoor hebben sommigen onwetend engelen geherbergd. 3 Gedenkt der gevangenen, alsof gij mede gevangen waart; en dergenen, die kwalijk gehandeld worden, alsof gij ook zelven in het lichaam kwalijk gehandeld waart.
4 Het huwelijk is eerlijk onder allen, en het bed onbevlekt; maar hoereerders en overspelers zal God oordelen.
5 Uw wandel zij zonder geldgierigheid; en zijt vergenoegd met het tegenwoordige; want Hij heeft gezegd: Ik zal u niet begeven, en Ik zal u niet verlaten.
6 Zodat wij vrijmoediglijk durven zeggen: De Heere is mij een Helper, en ik zal niet vrezen, wat mij een mens zal doen.
Het altaar van Christus en het lofoffer
Om hen er verder van te overtuigen dat Gods beloften nooit falen, vraagt Paulus hun te denken aan de voorbeelden van hun overleden leraren (misschien Jakobus de apostel en Jakobus de bisschop van Jeruzalem), die hun leiding hadden gegeven. Hij vraagt hun het geloof van die leraren na te volgen en daarbij te bedenken hoe wonderbaarlijk zij aan het einde van hun leven werden gesteund, toen zij een gewelddadige dood stierven als getuigenis van Jezus Christus, die voor eeuwig onveranderlijk is. Daarom worden zij gewaarschuwd zich niet te laten meeslepen door allerlei leringen die de apostelen nooit hebben onderwezen. Hun harten moeten worden gesterkt in de kracht van het offer en de dood van Christus tot vergeving van de zonde, en niet in de Levietische offers van dieren die als voedsel bestemd waren en die niets kunnen uitrichten. Wie het vlees eten van de vredeoffers en van de offers van de Wet, in het vertrouwen daardoor met God verzoend te worden (Leviticus 17:11–15), hebben geen recht te eten van het offer van het christelijke altaar. Want volgens hun eigen Wet mogen zij geen enkel deel eten van het dier waarvan het bloed als verzoening voor de zonde werd geofferd, aangezien het vlees van dat dier buiten het kamp moest worden verbrand (Leviticus 16:27). Christus, van wie dit een voorafbeelding was, opende voor de mens de hoogste hemel door de besprenkeling met zijn eigen bloed (Hebreen 12:24) en offerde zijn vlees als een levend offer buiten de stadspoort. Paulus spoort hen aan Christus op deze wijze te volgen: van hun vlees een levend offer te maken, deze wereld, die niet hun blijvende stad is, te verzaken en door Hem aan God het enige aanvaardbare offer van lof en dank te brengen, samen met daden van liefdadigheid en barmhartigheid jegens anderen omwille van Christus.
7 Gedenkt uwer voorgangeren, die u het Woord Gods gesproken hebben; en volgt hun geloof na, aanschouwende de uitkomst hunner wandeling. 8 Jezus Christus is gisteren en heden dezelfde en in der eeuwigheid.
9 Wordt niet omgevoerd met verscheidene en vreemde leringen; want het is goed, dat het hart gesterkt wordt door genade, niet door spijzen, door welke geen nuttigheid bekomen hebben, die daarin gewandeld hebben. 10 Wij hebben een altaar, van hetwelk geen macht hebben te eten, die den tabernakel dienen.
11 Want welker dieren bloed voor de zonde gedragen werd in het heiligdom door den hogepriester, derzelver lichamen werden verbrand buiten de legerplaats. 12 Daarom heeft ook Jezus, opdat Hij door Zijn eigen bloed het volk zou heiligen, buiten de poort geleden. 13 Zo laat ons dan tot Hem uitgaan buiten de legerplaats, Zijn smaadheid dragende. 14 Want wij hebben hier geen blijvende stad, maar wij zoeken de toekomende.
15 Laat ons dan door Hem altijd Gode opofferen een offerande des lofs, dat is, de vrucht der lippen, die Zijn Naam belijden. 16 En vergeet de weldadigheid en de mededeelzaamheid niet; want aan zodanige offeranden heeft God een welbehagen.
Paulus vraagt om gehoorzaamheid en gebed
Paulus vraagt hun hun wettige herders en leraren te gehoorzamen, die zijn aangesteld om hen in geestelijke zaken te leiden en te besturen en die tegenover God rekenschap moeten afleggen van hun werk. Hij vraagt hun ook voor hem te bidden, zodat hij des te eerder bij hen kan terugkeren. Hoewel zij zijn leer misschien niet goedkeuren, heeft hij die getrouw verkondigd, steeds met het verlangen de plichten van zijn apostelschap te vervullen. Hij bidt plechtig dat God, die Jezus Christus door het bloed van zijn onveranderlijke verbond uit de doden heeft teruggebracht, hen volmaakt mag maken in elk goed werk, door de werking van de Heilige Geest die hun door Jezus Christus is gegeven, aan wie voor eeuwig de eer voor de redding van de mens toekomt.
17 Zijt uw voorgangeren gehoorzaam, en zijt hun onderdanig; want zij waken voor uw zielen, als die rekenschap geven zullen; opdat zij dat doen mogen met vreugde en niet al zuchtende; want dat is u niet nuttig.
18 Bidt voor ons; want wij vertrouwen, dat wij een goed geweten hebben, als die in alles willen eerlijk wandelen. 19 En ik bid u te meer, dat gij dit doet, opdat ik te eerder ulieden moge wedergegeven worden.
20 De God nu des vredes, Die den grote Herder der schapen, door het bloed des eeuwigen testaments, uit de doden heeft wedergebracht, namelijk onze Heere Jezus Christus, 21 Die volmake u in alle goed werk, opdat gij Zijn wil moogt doen; werkende in u, hetgeen voor Hem welbehagelijk is, door Jezus Christus; Denwelken zij de heerlijkheid in alle eeuwigheid. Amen.
Paulus’ afscheid van de Hebreen
Tot slot dringt Paulus er bij de Hebreen op aan niet zo bevooroordeeld tegen hem te zijn dat zij de korte onderwijzingen die hij hun heeft gegeven niet willen aannemen. Hij noemt zijn wens om hen samen met Timotheus te bezoeken. Hij brengt zijn groeten over en geeft hun zijn zegen.
22 Doch ik bid u, broeders, verdraagt het woord dezer vermaning; want ik heb u in het kort geschreven.
23 Weet, dat de broeder Timotheus losgelaten is, met welken (zo hij haast komt) ik u zal zien.
24 Groet al uw voorgangeren, en al de heiligen. U groeten die van Italie zijn.
25 De genade zij met u allen. Amen.