Christus gaat met zijn eigen bloed de hemel binnen

Na de onwerkzame dienst van het Levietische priesterschap in de aardse tabernakel te hebben beschreven, laat Paulus zien dat Christus de hogepriester was van de goede dingen, of diensten, die zo werden voorafgebeeld. Hij is als hogepriester, met het offer van zijn eigen bloed, de werkelijke heilige plaatsen in de hemel binnengegaan en heeft voor de mens eeuwige vergeving van zonden verworven. Volgens Gods beschikking dienden de diensten van de Wet om het lichaam te reinigen voor de eredienst van de tabernakel en het te vrijwaren van de straffen van de Wet. Als dat zo is, hoeveel te meer zal dan het bloed van Christus de kracht hebben om de geesten van mensen te reinigen van de verontreiniging door zondige werken die de dood verdienen, zoals de lichamelijke reiniging door de Wet voorafbeeldde, en hen geschikt te maken om God in de hemel te aanbidden? Want Christus werd door de Geest uit de dood opgewekt en bood zijn geofferde lichaam onberispelijk aan God aan. Vanwege de kracht van zijn bloed is Christus de middelaar van het nieuwe verbond, of de nieuwe overeenkomst, tussen God en mens. Hij brengt werkelijke verzoening voor overtredingen onder de wet van het geweten en de Wet van Mozes, wat de offers van de Wet niet konden doen, zodat zowel de heidenen als de Joden de beloofde erfenis zouden ontvangen.

62 n.Chr.

De Heilige Schrift 1917 (NLD)

Hebreeën 9:11–15

11 Maar Christus, de Hogepriester der toekomende goederen, gekomen zijnde, is door den meerderen en volmaakten tabernakel, niet met handen gemaakt, dat is, niet van dit maaksel, 12 Noch door het bloed der bokken en kalveren, maar door Zijn eigen bloed, eenmaal ingegaan in het heiligdom, een eeuwige verlossing teweeggebracht hebbende.

13 Want indien het bloed der stieren en bokken, en de as der jonge koe, besprengende de onreinen, hen heiligt tot de reinigheid des vleses; 14 Hoeveel te meer zal het bloed van Christus, Die door den eeuwigen Geest Zichzelven Gode onstraffelijk opgeofferd heeft, uw geweten reinigen van dode werken, om den levenden God te dienen?

15 En daarom is Hij de Middelaar des nieuwen testaments, opdat, de dood daartussen gekomen zijnde, tot verzoening der overtredingen, die onder het eerste testament waren, degenen, die geroepen zijn, de beloftenis der eeuwige erve ontvangen zouden.

Geen vergeving zonder bloedvergieten

Paulus toont vervolgens aan dat vergeving van zonden alleen door de dood van Christus kon worden verkregen. Telkens wanneer God een verbond met de mens sloot, stelde hij de dood van een aangewezen offer als voorwaarde om het te bekrachtigen. Daarmee liet hij zien dat zijn handelen met de mens gegrond was op het offer van zijn Zoon. Op grond van de handelwijze van zowel God als de mens laat Paulus zien dat de dood van Christus nodig was om het nieuwe verbond te bekrachtigen, aangezien geen verbond van kracht was zolang het aangewezen offer nog leefde. Daarom werd het verbond bij de Sinai, dat het verbond vernieuwde waaronder Adam in het paradijs was geplaatst, niet zonder bloed gesloten (Exodus 24:5–9). Ook de tabernakel en de voorwerpen die bij de dienst daarin werden gebruikt, werden door besprenkeling met bloed aan Gods dienst gewijd (Exodus 40:9–12). Met dit doel bepaalde de Wet dat vrijwel alles met bloed gereinigd moest worden (Numeri 51:12, 13; 19:2–10), en zonder bloedvergieten stond zij geen vergeving van zonden toe.

Hebreeën 9:16–22

16 Want waar een testament is, daar is het noodzaak, dat de dood des testamentmakers tussen kome; 17 Want een testament is vast in de doden, dewijl het nog geen kracht heeft, wanneer de testamentmaker leeft.

18 Waarom ook het eerste niet zonder bloed is ingewijd. 19 Want als al de geboden, naar de wet van Mozes, tot al het volk uitgesproken waren, nam hij het bloed der kalveren en bokken, met water, en purperen wol, en hysop, besprengde beide het boek zelf, en al het volk, 20 Zeggende: Dit is het bloed des testaments, hetwelk God aan ulieden heeft geboden.

21 En hij besprengde desgelijks ook den tabernakel, en al de vaten van den dienst met het bloed. 22 En alle dingen worden bijna door bloed gereinigd naar de wet, en zonder bloedstorting geschiedt geen vergeving.

Christus eens en voor altijd geofferd

Paulus heeft laten zien dat er zonder het offer van de dood van Christus geen vergeving van zonden en geen toegang tot de hemel mogelijk was. Daarom moesten de tabernakel en de bijbehorende voorwerpen, de aardse afbeeldingen van hemelse dingen, voor de mens toegankelijk worden gemaakt en van verontreiniging worden gereinigd door de offers van stieren en bokken. Hun leven, dat in de plaats van dat van een ander werd gegeven, beeldde het plaatsvervangende offer van Christus vooraf. Maar de werkelijke hemelse plaatsen zelf konden alleen voor de mens worden geopend door het daadwerkelijke offer van het hemelse slachtoffer. Christus, die geen aardse hogepriester was (Hebreen 8:4), ging de hemel zelf binnen en bood daar zijn gekruisigde lichaam aan als hogepriester en middelaar tussen God en mens, voor altijd in de geopenbaarde tegenwoordigheid van God. Zijn offer, dat voortreffelijker is dan de offers van het Levietische priesterschap, die er telkens herhaalde zinnebeelden van waren, hoefde niet jaarlijks te worden herhaald. Anders had hij sinds de grondlegging van de wereld elk jaar moeten lijden. Hij offerde zichzelf eens en voor altijd, in de laatste van Gods bedelingen. Door zijn ene offer vervulde en beëindigde hij de zondoffers van de Wet van Mozes die dit voorafbeeldden (Daniel 9:24). Zo onderwierp hij de zonde en verwierf hij door het offer van zijn vlees vergeving voor allen die de menselijke natuur delen. En zoals God alle mensen vanwege Adams overtreding heeft bestemd om eenmaal te sterven en daarna voor het oordeel te verschijnen, zo onderging Christus, als de tweede Adam, de dood (Hebreen 5:8, 9) en deed hij verzoening voor de zonden van de eerste Adam en, door hem heen, voor die van de hele mensheid. Hij deed dit om opnieuw te kunnen verschijnen als hogepriester van het menselijk geslacht, in de heerlijkheid van de Sjechina, om zijn volk met eeuwige redding te zegenen. Hier zinspeelt Paulus op de Joodse hogepriester op de reinigingsdag (Numeri 6:23–26; Lukas 1:19–23).

Hebreeën 9:23–28

23 Zo was het dan noodzaak, dat wel de voorbeeldingen der dingen, die in de hemelen zijn, door deze dingen gereinigd werden, maar de hemelse dingen zelve door betere offeranden dan deze. 24 Want Christus is niet ingegaan in het heiligdom, dat met handen gemaakt is, hetwelk is een tegenbeeld van het ware, maar in den hemel zelven, om nu te verschijnen voor het aangezicht van God voor ons;

25 Noch ook, opdat Hij Zichzelven dikwijls zou opofferen, gelijk de hogepriester alle jaar in het heiligdom ingaat met vreemd bloed; 26 (Anders had Hij dikwijls moeten lijden van de grondlegging der wereld af) maar nu is Hij eenmaal in de voleinding der eeuwen geopenbaard, om de zonde te niet te doen, door Zijnszelfs offerande.

27 En gelijk het den mensen gezet is, eenmaal te sterven, en daarna het oordeel; 28 Alzo ook Christus, eenmaal geofferd zijnde, om veler zonden weg te nemen, zal ten anderen male zonder zonde gezien worden van degenen, die Hem verwachten tot zaligheid.

De offers van de Wet kunnen de zonde niet wegnemen

Nadat Paulus uitvoerig heeft laten zien hoe machteloos de voorafbeeldingen en ceremoniën van de Wet waren, verklaart hij dat de Wet, als een schaduw of vage omtrek van de geestelijke en eeuwige zegeningen die door het evangelie zouden komen, door haar zinnebeeldige offers nooit werkelijke vergeving van zonden kan schenken. Dit blijkt verder uit de jaarlijkse herhaling van de offers van de Wet, waarbij de vroegere zonden van het volk nog steeds werden herdacht en beleden als niet vergeven en niet verzoend, en uit de onmogelijkheid dat het bloed van dieren de zonden zou kunnen wegnemen van morele wezens die voor hun daden verantwoordelijk zijn.

Hebreeën 10:1–4

1 Want de wet, hebbende een schaduw der toekomende goederen, niet het beeld zelf der zaken, kan met dezelfde offeranden, die zij alle jaren geduriglijk opofferen, nimmermeer heiligen degenen, die daar toegaan. 2 Anderszins zouden zij opgehouden hebben, geofferd te worden, omdat degenen, die den dienst pleegden, geen geweten meer zouden hebben der zonden, eenmaal gereinigd geweest zijnde;

3 Maar nu geschiedt in dezelve alle jaren weder gedachtenis der zonden. 4 Want het is onmogelijk, dat het bloed van stieren en bokken de zonden wegneme.

Een lichaam voor Christus bereid

Aan de hand van de woorden van David (Psalm 40:6, 7, 8, in de Septuaginta) wijst Paulus op het doel van de offers van de Wet en de wijze waarop Christus ze vervulde. Het was onmogelijk dat de zonde werd weggenomen of aan de goddelijke gerechtigheid werd voldaan door alle gaven en verzoeningsoffers van de Wet, die slechts voorafbeeldingen waren. Daarom werd voor Christus een lichaam bereid, zodat hij de wil van God kon doen door voor de mensen te lijden en te sterven, zoals was voorzegd in de boekrol van de Wet van Mozes en de profetieën. Op grond van deze profetische psalm betoogt Paulus dat God heeft verklaard dat hij de door de Wet voorgeschreven offers niet langer wil, en dat Christus ze allemaal heeft vervuld door de verlossing van de mens tot stand te brengen overeenkomstig Gods vastgestelde wil. Het is dus duidelijk dat de eerste offers, de voorafbeeldingen, worden afgeschaft, zodat het enige werkelijke en blijvende zondoffer van het evangelie kan worden ingesteld: het offer van het vlees in het lichaam van Christus, dat Gods vastgestelde wil is om mensen te heiligen.

Hebreeën 10:5–10

5 Daarom, komende in de wereld, zegt Hij: Slachtoffer en offerande hebt Gij niet gewild, maar Gij hebt Mij het lichaam toebereid;

6 Brandofferen en offer voor de zonde hebben U niet behaagd.

7 Toen sprak Ik: Zie, Ik kom (in het begin des boeks is van Mij geschreven), om Uw wil te doen, o God!

8 Als Hij te voren gezegd had: Slachtoffer, en offerande, en brandoffers, en offer voor de zonde hebt Gij niet gewild, noch hebben U behaagd (dewelke naar de wet geofferd worden); 9 Toen sprak Hij: Zie, Ik kom, om Uw wil te doen, o God! Hij neemt het eerste weg, om het tweede te stellen. 10 In welken wil wij geheiligd zijn, door de offerande des lichaams van Jezus Christus, eenmaal geschied.

Eén offer neemt alle zonde weg

Paulus wijst op het verschil tussen de kracht van de offers van de Wet en die van het offer van Christus, en tussen het Levietische priesterschap en het priesterschap van Christus. De Levietische priesters waren met velen en brachten dagelijks offers, maar konden zelfs de kleinste zonde niet wegnemen. Christus daarentegen heeft eens en voor altijd, door zijn ene offer, dat in Gods tegenwoordigheid voor eeuwig werkzaam is, alle zonde weggenomen en eeuwige vergeving en eeuwig leven verworven voor hen die door geloof in deze verzoening worden geheiligd, zoals de Heilige Geest getuigt (Jeremia 31:33, 34; Hebreen 8:10–12). En waar volkomen vergeving is verkregen, waardoor God met de mens wordt verzoend, kan geen verder zondoffer meer nodig zijn. Daarom moet het Joodse ritueel worden afgeschaft.

Hebreeën 10:11–18

11 En een iegelijk priester stond wel alle dagen dienende, en dezelfde slachtofferen dikmaals offerende, die de zonden nimmermeer kunnen wegnemen; 12 Maar Deze, een slachtoffer voor de zonden geofferd hebbende, is in eeuwigheid gezeten aan de rechter hand Gods; 13 Voorts verwachtende, totdat Zijn vijanden gesteld worden tot een voetbank Zijner voeten. 14 Want met een offerande heeft Hij in eeuwigheid volmaakt degenen, die geheiligd worden.

15 En de Heilige Geest getuigt het ons ook; 16 Want nadat Hij te voren gezegd had: Dit is het verbond, dat Ik met hen maken zal na die dagen, zegt de Heere: Ik zal Mijn wetten geven in hun harten, en Ik zal die inschrijven in hun verstanden;

17 En hun zonden en hun ongerechtigheden zal Ik geenszins meer gedenken.

18 Waar nu vergeving derzelve is, daar is geen offerande meer voor de zonde.

Nader, houd stand, kom samen

Na zijn leerstellige betoog te hebben afgerond, spoort Paulus de Hebreen aan om tot Gods troon te naderen met een oprecht hart en met geloof in het bloed van Christus, geestelijk gereinigd (Numeri 19:2–10; Leviticus 16:4; Numeri 8:7). Zij hebben nu immers door het bloed van Christus volledige toegang tot de hemel zelf; hij is de grote hogepriester die zijn eigen offer brengt in de hemel, het ware huis van God. Zij moeten onwankelbaar vasthouden aan de belijdenis van hun hoop op het eeuwige leven, want God, die dit door Christus heeft beloofd, is trouw. Zij moeten elkaar in beproevingen helpen en elkaar aansporen tot liefde en goede werken. Zij mogen niet wegblijven van de eredienst voor God, zoals sommige Joodse Christenen deden vanwege vervolging of vooroordelen tegen bekeerlingen uit de heidenen, maar moeten elkaar des te meer bemoedigen en troosten naarmate zij Gods oordelen over het Joodse volk zien naderen.

Hebreeën 10:19–25

19 Dewijl wij dan, broeders, vrijmoedigheid hebben, om in te gaan in het heiligdom door het bloed van Jezus, 20 Op een versen en levenden weg, welken Hij ons ingewijd heeft door het voorhangsel, dat is, door Zijn vlees; 21 En dewijl wij hebben een groten Priester over het huis Gods; 22 Zo laat ons toegaan met een waarachtig hart, in volle verzekerdheid des geloofs, onze harten gereinigd zijnde van het kwaad geweten, en het lichaam gewassen zijnde met rein water.

23 Laat ons de onwankelbare belijdenis der hoop vast houden; (want Die het beloofd heeft, is getrouw); 24 En laat ons op elkander acht nemen, tot opscherping der liefde en der goede werken; 25 En laat ons onze onderlinge bijeenkomst niet nalaten, gelijk sommigen de gewoonte hebben, maar elkander vermanen; en dat zoveel te meer, als gij ziet, dat de dag nadert.

Geen offer meer voor wie afvallig worden

Uit vrees dat het verwaarlozen van de christelijke gemeenschap tot afval zou leiden, verklaart Paulus dat er voor hen die het christendom verloochenen nadat zij van de waarheid ervan overtuigd zijn geraakt, geen andere verzoening voor de zonde overblijft, maar alleen een vreselijke verwachting van het oordeel. Dat oordeel zal het Joodse volk als tegenstanders van God vernietigen (Numeri 16:35; 2 Thessalonicensen 1:7, 8), zoals in vervulling ging toen hun tempel en stad door vuur werden verwoest. Want als degenen die het goddelijke gezag van de wet van Mozes, die slechts een dienaar was, ontkenden, zonder genade stierven (Numeri 15:30; Deuteronomium 17:6), hoeveel zwaarder zullen dan zij gestraft worden die de Zoon van God hebben verworpen en hem met verachting hebben behandeld? Zij hebben het bloed van zijn offer, dat het nieuwe verbond van hun verlossing bekrachtigde, beschouwd als dat van een gewoon of onheilig mens, en hebben de Heilige Geest beledigd, door wiens gaven de waarheden van het evangelie werden bevestigd. Dat de straf voor afvalligen zeker is, blijkt duidelijk uit het woord van God zelf, die heeft verklaard dat hij de vijanden van zijn volk zal oordelen (Deuteronomium 32:35, 36). En God, die eeuwig leeft, kan eeuwig straffen.

Hebreeën 10:26–31

26 Want zo wij willens zondigen, nadat wij de kennis der waarheid ontvangen hebben, zo blijft er geen slachtoffer meer over voor de zonden; 27 Maar een schrikkelijke verwachting des oordeels, en hitte des vuurs, dat de tegenstanders zal verslinden. 28 Als iemand de wet van Mozes heeft te niet gedaan, die sterft zonder barmhartigheid, onder twee of drie getuigen; 29 Hoeveel te zwaarder straf, meent gij, zal hij waardig geacht worden, die den Zoon van God vertreden heeft, en het bloed des testaments onrein geacht heeft, waardoor hij geheiligd was, en den Geest der genade smaadheid heeft aangedaan?

30 Want wij kennen Hem, Die gezegd heeft: Mijn is de wraak, Ik zal het vergelden, spreekt de Heere. En wederom: De Heere zal Zijn volk oordelen. 31 Vreselijk is het te vallen in de handen des levenden Gods.