Melchizedek, een voorafbeelding van Christus
Paulus keert terug naar zijn onderwerp, de verhevenheid van het priesterschap van Christus boven dat van Aaron, en probeert hen tot volmaaktheid in de diepere geheimen van het evangelie te brengen door een parallel te trekken tussen Melchizedek en Christus (Genesis 14:18). Hij laat zien dat Melchizedek zonder vader of moeder was: zijn afstamming en geslachtslijn zijn niet opgetekend en noch het einde noch het begin van zijn leven of priesterschap wordt vermeld. Net als dat van de Zoon van God kan zijn priesterschap daarom als eeuwigdurend worden beschouwd. Vanwege zijn hogere rang betaalde Abraham, het hoofd van de aartsvaders, hem tienden. De priesters waren door God aangesteld om tienden te ontvangen van hun broeders, de zonen van Levi, niet omdat zij van hogere afkomst waren, maar als een aandeel voor hun levensonderhoud (Numeri 18:24–31). Maar Melchizedek, die niet tot de familie van Aaron behoorde, ontving als priester van allen tienden van Abraham. Als vertegenwoordiger van Christus, de hogepriester van de mensheid, zegende hij degene die de beloften bezat. Zo beeldde hij degene vooraf door wie zij vervuld zouden worden, en door deze daad toonde hij zijn hogere positie als koning en als priester. Onder de Joodse wet worden tienden betaald aan mensen die door de dood worden weggenomen en elkaar voortdurend opvolgen. Maar onder de bedeling van de aartsvaders werden ze ontvangen door iemand die een eindeloos leven heeft (Psalm 110:4), en dus een onveranderlijk priesterschap. Levi, aan wie was opgedragen tienden te ontvangen, betaalde in de persoon van Abraham tienden en werd door Melchizedek gezegend, omdat hij nog in de lendenen van zijn vader was.
62 n.Chr.
De Heilige Schrift 1917 (NLD)
1 Want deze Melchizedek was koning van Salem, een priester des Allerhoogsten Gods, die Abraham tegemoet ging, als hij wederkeerde van het slaan der koningen, en hem zegende; 2 Aan welken ook Abraham van alles de tienden deelde; die vooreerst overgezet wordt, koning der gerechtigheid, en daarna ook was een koning van Salem, hetwelk is een koning des vredes; 3 Zonder vader, zonder moeder, zonder geslachtsrekening, noch beginsel der dagen, noch einde des levens hebbende; maar den Zoon van God gelijk geworden zijnde, blijft hij een priester in eeuwigheid.
4 Aanmerkt nu, hoe groot deze geweest zij, aan denwelken ook Abraham, de patriarch, tienden gegeven heeft uit den buit. 5 En die uit de kinderen van Levi het priesterdom ontvangen, hebben wel bevel om tienden te nemen van het volk, naar de wet, dat is, van hun broederen, hoewel die uit de lenden van Abraham voortgekomen zijn. 6 Maar hij, die zijn geslachtsrekening uit hen niet heeft, die heeft van Abraham tienden genomen, en hem, die de beloftenissen had, heeft hij gezegend. 7 Nu, zonder enig tegenspreken, hetgeen minder is, wordt gezegend van hetgeen meerder is.
8 En hier nemen wel tienden de mensen, die sterven, maar aldaar neemt ze die, van welken getuigd wordt, dat hij leeft. 9 En, om zo te spreken, ook Levi, die tienden neemt, heeft door Abraham tienden gegeven; 10 Want hij was nog in de lenden des vaders, als hem Melchizedek tegemoet ging.
Een nieuw priesterschap betekent een nieuwe wet
Paulus laat zien dat de Levietische wet en het Levietische priesterschap van lagere orde waren, aangezien een ander, verschillend stelsel en een andere priesterorde hun plaats innemen. Het Levietische priesterschap kon de volmaaktheid, of het doel, waarvoor het was ingesteld niet bereiken: de vergeving van zonde door een toereikende verzoening. Daarom werd een andere priester beloofd, naar de orde van het oorspronkelijke priesterschap van Melchizedek, dat zelf een voorafbeelding was (400 jaar vóór de wet), en niet naar de orde van Aaron. Wanneer het priesterschap verandert, moet ook de wet waarop het was gegrond veranderen. Want Christus, over wie deze dingen worden gezegd (Psalm 110:4), behoort tot de stam Juda, die niet het recht had aan een Joods altaar te dienen. En dat zowel de wet als het priesterschap zouden veranderen, is nog duidelijker doordat wordt voorzegd dat er een andere priester zal opstaan naar het evenbeeld van Melchizedek. Hij wordt niet aangesteld volgens de wet, die past bij de vleselijke natuur van de mens en tot de dood leidt, maar volgens de kracht van een volmaakter stelsel, dat een eindeloos priesterschap en leven belooft, zoals God zelf heeft verklaard.
11 Indien dan nu de volkomenheid door het Levietische priesterschap ware (want onder hetzelve heeft het volk de wet ontvangen), wat nood was het nog, dat een ander priester naar de ordening van Melchizedek zou opstaan, en die niet zou gezegd worden te zijn naar de ordening van Aaron? 12 Want het priesterschap veranderd zijnde, zo geschiedt er ook noodzakelijk verandering der wet.
13 Want Hij, op Wien deze dingen gezegd worden, behoort tot een anderen stam, van welken niemand zich tot het altaar begeven heeft. 14 Want het is openbaar, dat onze Heere uit Juda gesproten is; op welken stam Mozes niets gesproken heeft van het priesterschap.
15 En dit is nog veel meer openbaar, zo er naar de gelijkenis van Melchizedek een ander priester opstaat: 16 Die dit niet naar de wet des vleselijken gebods is geworden, maar naar de kracht des onvergankelijken levens. 17 Want Hij getuigt: Gij zijt Priester in der eeuwigheid naar de ordening van Melchizedek.
Een priesterschap bevestigd door een eed
Paulus verklaart dat de vroegere wet over het priesterschap terzijde wordt gesteld, omdat die zwak en nutteloos was voor de verlossing van de mens. De wet van Mozes heeft niemand volmaakt gemaakt. Maar de invoering van een betere hoop en een beter priesterschap heeft de wet vervolmaakt en voltooid, en stelt allen, niet alleen de hogepriester, in staat door het offer van Christus tot Gods altaar te naderen. Het priesterschap van Christus werd met een eed gewijd om te laten zien dat het niet kan veranderen en dat het hoger staat dan het priesterschap dat zonder eed was ingesteld, slechts voor een tijd, om naar Gods welbehagen te worden veranderd. Door deze plechtige eed werd Jezus de borg, of garant, van een beter verbond dan dat van Mozes, dat vele priesters had omdat de dood hen wegnam. Maar het priesterschap van Christus, dat door een eed is bevestigd, kan niet op een opvolger overgaan, omdat hij voor eeuwig leeft.
18 Want de vernietiging van het voorgaande gebod geschiedt om deszelfs zwakheids en onprofijtelijkheids wil; 19 Want de wet heeft geen ding volmaakt, maar de aanleiding van een betere hoop, door welke wij tot God genaken.
20 En voor zoveel het niet zonder eedzwering is geschied, (want genen zijn wel zonder eedzwering priesters geworden; 21 Maar Deze met eedzwering, door Dien, Die tot Hem gezegd heeft: De Heere heeft gezworen, en het zal Hem niet berouwen: Gij zijt Priester in der eeuwigheid naar de ordening van Melchizedek).
22 Van een zoveel beter verbond is Jezus Borg geworden.
23 En genen zijn wel vele priesters geworden, omdat zij door den dood verhinderd werden altijd te blijven; 24 Maar Deze, omdat Hij in der eeuwigheid blijft, heeft een onvergankelijk Priesterschap.
Christus kan volkomen redden
Paulus past de redenering toe: aangezien het priesterschap van Christus onveranderlijk is en Christus voor eeuwig in het lichaam leeft, kan hij hen die door zijn bemiddeling en voorspraak tot God komen volkomen redden. Zo'n hogepriester paste bij de mens: heilig en barmhartig, onbevlekt door enige zondige zwakheid, afgezonderd van zondaars en van wereldse bekommernissen, en verheven boven alle engelen van God. Anders dan de Joodse priesters hoefde hij niet dagelijks een offer te brengen voor zijn eigen zonden en daarna voor de zonden van het volk. Hij bracht geen offer voor zichzelf, maar voor het volk, eenmaal, aan het kruis. Want de wet, die onvolmaakt is, stelt mensen als hogepriesters aan die onvolmaakt zijn en daarom herhaalde offers nodig hebben. Maar het woord van de eed (Psalm 110), dat vijfhonderd jaar na de wetgeving kwam, stelde de Zoon voor eeuwig als hogepriester aan, en daardoor werd het priesterschap van de wet opgeheven. Door dit alles heen trekt Paulus de conclusie dat zij die van het christendom afvielen en tot het Jodendom terugkeerden, het volmaakte verlieten voor het onvolmaakte, en wat voor eeuwig blijft voor wat nu was afgeschaft.
25 Waarom Hij ook volkomenlijk kan zalig maken degenen, die door Hem tot God gaan, alzo Hij altijd leeft om voor hen te bidden.
26 Want zodanig een Hogepriester betaamde ons, heilig, onnozel, onbesmet, afgescheiden van de zondaren, en hoger dan de hemelen geworden; 27 Dien het niet allen dag nodig was, gelijk den hogepriesters, eerst voor zijn eigen zonden slachtofferen op te offeren, daarna, voor de zonden des volks; want dat heeft Hij eenmaal gedaan, als Hij Zichzelven opgeofferd heeft. 28 Want de wet stelt tot hogepriesters mensen, die zwakheid hebben; maar het woord der eedzwering, die na de wet is gevolgd, stelt den Zoon, Die in der eeuwigheid geheiligd is.
Christus dient in de ware tabernakel
Paulus stelt dat de hoofdzaak van alles wat hij heeft besproken deze is: Christenen hebben een grote hogepriester, verheven tot de troon van God, een dienaar van de werkelijke heilige plaatsen van de ware tabernakel, de hemelen, die door God zijn opgericht en niet, zoals de Joodse tabernakel, door mensen. En aangezien elke hogepriester dagelijks op aarde gaven en offers brengt, moet ook Christus als hogepriester een offer hebben om in de hemel te brengen. Op aarde had hij niet als priester kunnen dienen, aangezien de familie van Aaron was aangesteld om volgens de wet gaven te brengen in de Joodse tempel. Hun dienst is een schaduw of afbeelding van de dienst van Christus in de hemel, zoals de tabernakel zelf een afbeelding was van de dingen in de hemelen (Hebreen 9:23), die op de berg aan Mozes was getoond.
1 De hoofdsom nu der dingen, waarvan wij spreken, is, dat wij hebben zodanigen Hogepriester, Die gezeten is aan de rechter hand van den troon der Majesteit in de hemelen: 2 Een Bedienaar des heiligdoms, en des waren tabernakels, welken de Heere heeft opgericht, en geen mens. 3 Want een iegelijk hogepriester wordt gesteld, om gaven en slachtofferen te offeren; waarom het noodzakelijk was, dat ook Deze wat had, dat Hij zou offeren.
4 Want indien Hij op aarde ware, zo zou Hij zelfs geen Priester zijn, dewijl er priesters zijn, die naar de wet gaven offeren; 5 Welke het voorbeeld en de schaduw der hemelse dingen dienen, gelijk Mozes door Goddelijke aanspraak vermaand was, als hij den tabernakel volmaken zou: Want zie, zegt Hij, dat gij het alles maakt naar de afbeelding, die u op den berg getoond is.
Het nieuwe verbond vervangt het oude
Paulus bevestigt dat het christelijke priesterschap voortreffelijker is dan het Levietische, omdat het op betere beloften is gegrond. Het oude verbond beeldde door aardse en tijdelijke zegeningen de eeuwige en geestelijke zegeningen van het nieuwe vooraf. Als het niet tijdelijk en onvolmaakt was geweest, zou er geen ander nodig zijn geweest. God zelf liet zien hoe ontoereikend het oude verbond was en hoe ver het nieuwe erboven stond, toen hij de Joden door zijn profeet Jeremia terechtwees (Jeremia 31:31–34). Het nieuwe verbond zou op de harten van mensen worden geschreven en hun handelen bepalen, niet op steen zoals het oude. In plaats van dat één familie werd afgezonderd om hun broeders te onderwijzen (Deuteronomium 6:7), zullen allen in aanmerking komen om leraar te zijn en de vergeving van zonden en ongerechtigheden door het geloof in het bloed en het offer van Christus te onderwijzen. Door een nieuw verbond te beloven heeft God het eerste oud gemaakt. En wat nutteloos is geworden en verouderd is, staat op het punt te verdwijnen, of op te houden te bestaan.
6 En nu heeft Hij zoveel uitnemender bediening gekregen, als Hij ook eens beteren verbonds Middelaar is, hetwelk in betere beloftenissen bevestigd is. 7 Want indien dat eerste verbond onberispelijk geweest ware, zo zou voor het tweede geen plaats gezocht zijn geweest. 8 Want hen berispende, zegt Hij tot hen: Ziet, de dagen komen, spreekt de Heere, en Ik zal over het huis Israels, en over het huis van Juda een nieuw verbond oprichten;
9 Niet naar het verbond, dat Ik met hun vaderen gemaakt heb, ten dage, als Ik hen bij de hand nam, om hen uit Egypteland te leiden; want zij zijn in dit Mijn verbond niet gebleven, en Ik heb op hen niet geacht, zegt de Heere.
10 Want dit is het verbond, dat Ik met het huis Israels maken zal na die dagen, zegt de Heere: Ik zal Mijn wetten in hun verstand geven, en in hun harten zal Ik die inschrijven; en Ik zal hun tot een God zijn, en zij zullen Mij tot een volk zijn.
11 En zij zullen niet leren, een iegelijk zijn naaste, en een iegelijk zijn broeder, zeggende: Ken den Heere; want zij zullen Mij allen kennen van den kleine onder hen tot den grote onder hen.
12 Want Ik zal hun ongerechtigheden genadig zijn, en hun zonden en hun overtredingen zal Ik geenszins meer gedenken.
13 Als Hij zegt: Een nieuw verbond, zo heeft Hij het eerste oud gemaakt; dat nu oud gemaakt is en verouderd, is nabij de verdwijning.
De tabernakel beeldt betere dingen vooraf
Uit de aard van de tabernakel en de diensten die daarin werden verricht, laat Paulus zien dat deze voorafbeeldingen waren van iets beters dat zou komen. Met het oog hierop herinnert hij hen aan de voorwerpen in het deel van de tabernakel dat de zichtbare wereld voorstelde en het heilige werd genoemd (Exodus 35:26–40), en aan de voorwerpen in het deel achter het tweede voorhangsel, dat het heilige der heiligen werd genoemd. Nadat de tabernakel op Gods aanwijzing zo was ingericht, verrichtten de priesters voortdurend de dienst van God in het eerste deel. Dit beeldde de aanbidding uit die mensen op aarde aan de onzichtbare God brengen. Het tweede deel ging de hogepriester slechts op één dag per jaar binnen, en daar offerde hij het bloed van een geslacht dier voor de zonden van zichzelf en het volk (Leviticus 16:14, 15). Door dit alles liet de Heilige Geest, die dit had ingesteld, zien dat de weg naar Gods onmiddellijke tegenwoordigheid niet aan de mensen bekend werd gemaakt door de eredienst van de eerste tabernakel. Deze voorafbeelding of schaduw van wat komen zou, bestond in de tijd van Paulus nog steeds in de tempeldienst. Daarin werden gaven en offers gebracht die de schuld van de zonde niet uit het geweten konden wegnemen, omdat ze slechts voorafbeeldingen waren van de geestelijke reinheid die vereist werd toen de eredienst van God door de bedeling van het evangelie werd hervormd.
1 Zo had dan wel ook het eerste verbond rechten van de gods dienst, en het wereldlijk heiligdom. 2 Want de tabernakel was toebereid, namelijk de eerste, in welken was de kandelaar, en de tafel, en de toonbroden, welke genaamd wordt het heilige; 3 Maar achter het tweede voorhangsel was de tabernakel, genaamd het heilige der heiligen; 4 Hebbende een gouden wierookvat, en de ark des verbonds, alom met goud overdekt, in welke was de gouden kruik, daar het Manna in was, en de staf van Aaron, die gebloeid had, en de tafelen des verbonds. 5 En boven over deze ark waren de cherubijnen der heerlijkheid, die het verzoendeksel beschaduwden; van welke dingen wij nu van stuk tot stuk niet zullen zeggen.
6 Deze dingen nu, aldus toebereid zijnde, zo gingen wel de priesters in den eersten tabernakel, te allen tijde, om de gods diensten te volbrengen; 7 Maar in den tweeden tabernakel ging alleen de hogepriester, eenmaal des jaars, niet zonder bloed, hetwelk hij offerde voor zichzelven en voor des volks misdaden.
8 Waarmede de Heilige Geest dit beduidde, dat de weg des heiligdoms nog niet openbaar gemaakt was, zolang de eerste tabernakel nog stand had; 9 Welke was een afbeelding voor dien tegenwoordigen tijd, in welken gaven en slachtofferen geofferd werden, die dengene, die den dienst pleegde, niet konden heiligen naar het geweten; 10 Bestaande alleen in spijzen, en dranken, en verscheidene wassingen en rechtvaardigmakingen des vleses, tot op den tijd der verbetering opgelegd.