Er blijft een sabbatsrust voor gelovigen
Paulus licht toe waarvan de rust van Kanaan een beeld was. Omdat de kinderen Israels die door ongeloof en hardnekkigheid verloren, spoort hij de Hebreen aan te vrezen, zodat ook zij de hun geschonken belofte niet mislopen. Aan de kinderen Israels werd hetzelfde evangelie verkondigd als aan hen, door de voorafbeeldingen en schaduwen van de Wet en door de profeten, maar omdat het niet met geloof werd gehoord, baatte het hun niet. Dat er een rust is voor de gelovigen, blijkt duidelijk uit de woorden van Deuteronomium 12:9, en David heeft die voorzegd. Het is beslist niet de rust van God die op de schepping volgde. De sabbatsrust werd immers onmiddellijk na de grondlegging van de wereld ingesteld (Genesis 2:2; Exodus 31:17), en deze eed werd veel later gezworen, toen de kinderen Israels het beloofde land in bezit hadden en daarmee ook de sabbatsrust (Exodus 16:23; 20:8). Maar omdat degenen aan wie deze rust het eerst was beloofd, er wegens ongeloof niet binnengingen, herhaalde de Heilige Geest de belofte vele eeuwen later. Omdat Jozua hun dus niet de bedoelde rust had gegeven toen hij hun Kanaan in bezit gaf, blijft er voor gelovigen zeker een andere rust van God over. Het is een hemelse rust die aan de gelovigen is beloofd en waarvan Kanaan de voorafbeelding was; zij wordt niet in dit leven genoten, maar binnengegaan wanneer de werken van dit leven zijn opgehouden: een sabbatsrust bij God. Zij worden aangespoord zich lichamelijk en verstandelijk tot het uiterste in te spannen om Gods rust binnen te gaan en die niet mis te lopen zoals Israels volk van weleer. Hij beschrijft het woord van God dat hun nu wordt verkondigd als een levende en almachtige kracht. Het oefent wraak en snijdt dieper dan enig tweesnijdend zwaard. Het dringt door in ziel en geest, scheidt onweerstaanbaar de geest van de mens, die rekenschap moet afleggen, van zijn gewaarwordende ziel en doorzoekt de geheimste gedachten van het hart. Christus, de Rechter van de mens, aan wie zij rekenschap moeten afleggen, weet alle dingen.
62 n.Chr.
De Heilige Schrift 1917 (NLD)
1 Laat ons dan vrezen, dat niet te eniger tijd, de belofte van in Zijn rust in te gaan nagelaten zijnde, iemand van u schijne achtergebleven te zijn. 2 Want ook ons is het Evangelie verkondigd, gelijk als hun; maar het woord der prediking deed hun geen nut, dewijl het met het geloof niet gemengd was in degenen, die het gehoord hebben.
3 Want wij, die geloofd hebben, gaan in de rust, gelijk Hij gezegd heeft: Zo heb Ik dan gezworen in Mijn toorn: Indien zij zullen ingaan in Mijn rust! hoewel Zijn werken van de grondlegging der wereld af al volbracht waren. 4 Want Hij heeft ergens van den zevenden dag aldus gesproken: En God heeft op den zevenden dag van al Zijn werken gerust. 5 En in deze plaats wederom: Indien zij in Mijn rust zullen ingaan!
6 Dewijl dan blijft, dat sommigen in dezelve rust ingaan, en degenen, dien het Evangelie eerst verkondigd was, niet ingegaan zijn vanwege de ongehoorzaamheid, 7 Zo bepaalt Hij wederom een zekeren dag, namelijk heden, door David zeggende, zo langen tijd daarna (gelijkerwijs gezegd is): Heden, indien gij Zijn stem hoort, zo verhardt uw harten niet.
8 Want indien Jozua hen in de rust gebracht heeft, zo had Hij daarna niet gesproken van een anderen dag. 9 Er blijft dan een rust over voor het volk Gods. 10 Want die ingegaan is in zijn rust, heeft zelf ook van zijn werken gerust, gelijk God van de Zijne. 11 Laat ons dan ons benaarstigen, om in die rust in te gaan; opdat niet iemand in hetzelfde voorbeeld der ongelovigheid valle.
12 Want het Woord Gods is levend en krachtig, en scherpsnijdender dan enig tweesnijdend zwaard, en gaat door tot de verdeling der ziel, en des geestes, en der samenvoegselen, en des mergs, en is een oordeler der gedachten en der overleggingen des harten. 13 En er is geen schepsel onzichtbaar voor Hem; maar alle dingen zijn naakt en geopend voor de ogen Desgenen, met Welken wij te doen hebben.
De Zoon van God, onze grote Hogepriester
Paulus laat zien dat het priesterschap van Christus boven dat van Aaron en van iedere andere hogepriester staat. Mogelijk doelt hij op de Joden, die de Hebreeuwse Christenen ertoe aanspoorden afvallig te worden omdat het evangelie geen verzoeningsoffers voorschreef, wanneer hij verklaart dat de hogepriester van de Christenen de Zoon van God is. Hij is met het offer van zichzelf door de zichtbare hemelen gegaan, waarvan het heilige der heiligen een voorafbeelding was. Doordat hij de menselijke natuur in de goddelijke heeft opgenomen, moet hij altijd meevoelen met de zwakheden van de mensen. Door hem mogen allen, en niet alleen de hogepriester, tot de troon van de genade naderen en door de voorbede van Christus tijdig hulp ontvangen wanneer zij in verzoeking komen.
14 Dewijl wij dan een groten Hogepriester hebben, Die door de hemelen doorgegaan is, namelijk Jezus, den Zoon van God, zo laat ons deze belijdenis vasthouden. 15 Want wij hebben geen hogepriester, die niet kan medelijden hebben met onze zwakheden, maar Die in alle dingen, gelijk als wij, is verzocht geweest, doch zonder zonde. 16 Laat ons dan met vrijmoedigheid toegaan tot den troon der genade, opdat wij barmhartigheid mogen verkrijgen, en genade vinden, om geholpen te worden ter bekwamer tijd.
Christus door God tot Hogepriester aangesteld
Nadat Paulus de weldaden van het priesterschap en het offer van de Zoon van God heeft uiteengezet, vergelijkt hij het priesterschap van Christus met dat van Aaron. Hij toont aan dat iedere hogepriester uit zijn broeders werd genomen (Hebreen 2:17) en werd aangesteld om tussen God en de mens te bemiddelen. Hij offerde de gaven van het volk als dank voor Gods goedheid en zorg, en het bloed van dieren ter verzoening van de zonde. Omdat hij dezelfde natuur heeft, kan hij zachtmoedig omgaan met hen die afdwalen, en vanwege zijn eigen zwakheden moet hij zowel voor zichzelf als voor het volk een verzoeningsoffer brengen. Hij verbindt deze beschrijving van de priesterlijke taken met zijn betoog door te bevestigen dat, zoals niemand in de Joodse kerk zichzelf de eer van het hogepriesterschap kon toe-eigenen, ook Christus, de hogepriester van de Christelijke kerk, die alle overige vereisten bezat, door God zelf in zijn ambt werd aangesteld. God verklaarde hem zijn Zoon te zijn, zoals hun eigen Schriften duidelijk maken (Psalm 110:4; 2:7). Paulus stelt dat Christus, de hogepriester van het evangelie, hoewel hij de Zoon van God was, in zijn menselijke natuur aan het grootste en smartelijkste lijden werd blootgesteld. Daardoor leerde hij hoe moeilijk mensen het vinden om in verdrukking te gehoorzamen. Door lijden als mens volmaakt geworden, werd hij de bewerker van het heil voor allen die hem in zijn gekruisigde menselijke natuur gehoorzamen, en God maakte hem voor eeuwig priester naar de ordening van Melchizedek.
1 Want alle hogepriester, uit de mensen genomen, wordt gesteld voor de mensen in de zaken, die bij God te doen zijn, opdat hij offere gaven en slachtofferen voor de zonden; 2 Die behoorlijk medelijden kan hebben met de onwetenden en dwalenden, overmits hij ook zelf met zwakheid omvangen is; 3 En om derzelver zwakheid wil moet hij gelijk voor het volk, alzo ook voor zichzelven, offeren voor de zonden.
4 En niemand neemt zichzelven die eer aan, maar die van God geroepen wordt, gelijkerwijs als Aaron. 5 Alzo heeft ook Christus Zichzelven niet verheerlijkt, om Hogepriester te worden, maar Die tot Hem gesproken heeft: Gij zijt Mijn Zoon, heden heb Ik U gegenereerd.
6 Gelijk Hij ook in een andere plaats zegt: Gij zijt Priester in der eeuwigheid, naar de ordening van Melchizedek.
7 Die in de dagen Zijns vleses, gebeden en smekingen tot Dengene, Die Hem uit den dood kon verlossen, met sterke roeping en tranen geofferd hebbende, en verhoord zijnde uit de vreze. 8 Hoewel Hij de Zoon was, nochtans gehoorzaamheid geleerd heeft, uit hetgeen Hij heeft geleden. 9 En geheiligd zijnde, is Hij allen, die Hem gehoorzaam zijn, een oorzaak der eeuwige zaligheid geworden; 10 En is van God genaamd een Hogepriester, naar de ordening van Melchizedek.
Van melk naar vast voedsel
In een uitweiding berispt Paulus hen omdat zij traag zijn in het begrijpen van geestelijke dingen. In plaats van anderen te onderwijzen, zoals zij zouden moeten doen, moeten hun opnieuw de eerste beginselen van de uitspraken van God worden geleerd, de voorafbeeldingen en zinnebeelden van het Oude Testament, en hebben zij weer melk nodig in plaats van vast voedsel. Wie niets kennen dan de letter van de oude godsspraken, hier melk genoemd omdat zij de eerste beginselen van de godsdienst waren, zijn zuigelingen in kennis en groei. Zij zijn onbedreven in de leringen van het evangelie. Die liggen verborgen onder de zinnebeelden en profetieën van de Wet en worden vast voedsel genoemd omdat zij alleen voor de geestelijk volwassenen bestemd zijn. Dit voedsel versterkt hun geloof, en door hun geestelijke zintuigen voortdurend te oefenen, kunnen zij de diepe betekenis van de uitspraken van God doorgronden en waarheid van onwaarheid onderscheiden. Daarom spoort Paulus hen aan de Wet, of de eerste beginselen van de leer van Christus, achter zich te laten en stap voor stap voort te gaan naar geestelijke volmaaktheid (Hebreen 5:14). Hij zal nu niet de Christelijke beginselen bespreken zoals de oude godsspraken die onderwezen en die het fundament van de godsdienst vormen: bekering van werken die de dood verdienen; geloof in God; de leer over dopen en het opleggen van de handen aan het offer, om te erkennen dat de overtreding de toegebrachte dood verdiende; en de opstanding van de doden en het eeuwige oordeel. Maar met Gods hulp zal hij hun de hogere waarheden van het evangelie tonen, zoals de Wet en haar offerstelsel die voorafschaduwden.
11 Van Denwelken wij hebben vele dingen, en zwaar om te verklaren, te zeggen, dewijl gij traag om te horen geworden zijt. 12 Want gij, daar gij leraars behoordet te zijn vanwege den tijd, hebt wederom van node, dat men u lere, welke de eerste beginselen zijn der woorden Gods; en gij zijt geworden, als die melk van node hebben, en niet vaste spijze.
13 Want een iegelijk, die der melk deelachtig is, die is onervaren in het woord der gerechtigheid; want hij is een kind. 14 Maar der volmaakten is de vaste spijze, die door de gewoonheid de zinnen geoefend hebben, tot onderscheiding beide des goeds en des kwaads.
6:1 Daarom, nalatende het beginsel der leer van Christus, laat ons tot de volmaaktheid voortvaren; niet wederom leggende het fondament van de bekering van dode werken, en van het geloof in God, 2 Van de leer der dopen, en van de oplegging der handen, en van de opstanding der doden, en van het eeuwig oordeel. 3 En dit zullen wij ook doen, indien het God toelaat.
Het gevaar van afvalligheid
Paulus maakt een uitweiding om de noodzaak van geestelijke groei te benadrukken, want als zij geen vorderingen maakten, zouden zij gevaar lopen onherstelbaar afvallig te worden. Sommigen zijn volledig onderwezen in de Christelijke godsdienst en hebben in al haar zegeningen gedeeld; zij hebben met eigen ogen de machtige wonderen gezien die haar bevestigden, en de wonderwerken van de Heilige Geest. Hij verklaart dat het, als zij van het geloof in Christus zijn afgevallen, onmogelijk zou zijn hen opnieuw te vernieuwen tot een bekering die baat. Er zou hun geen sterker of hoger bewijs gegeven kunnen worden. Door de goddelijke leer te verloochenen, kruisigen zij de Zoon van God opnieuw en maken zij hem openlijk te schande, terwijl zij het enige offer verwerpen. Met een vergelijking toont Paulus aan dat zij die vruchten van heiligheid dragen, in overeenstemming met de geestelijke voorrechten die zij hebben ontvangen, door God gezegend zullen worden. Maar zij die de dorens en distels van zonde en ongeloof voortbrengen, worden door hem verworpen en zullen uiteindelijk verbrand worden, zoals onvruchtbare grond door de hitte van de zon wordt verschroeid. Zij worden aangemoedigd vast te houden aan het evangelie, omdat God hun werk en liefdesinspanning in de dienst aan de arme Christenen, waardoor hun geloof in hem bleek, niet zal vergeten, maar die overeenkomstig zijn belofte zal belonen. Hij spoort hen aan tot hetzelfde werkzame geloof en dezelfde liefde tot het einde van hun leven, en om de gelovige heidenen na te volgen, die door geloof in Christus en geduld nu, in de kerk van het evangelie, de beloften beërven die aan Abraham en aan zijn nageslacht door het geloof zijn gedaan.
4 Want het is onmogelijk, degenen, die eens verlicht geweest zijn, en de hemelse gave gesmaakt hebben, en des Heiligen Geestes deelachtig geworden zijn, 5 En gesmaakt hebben het goede woord Gods, en de krachten der toekomende eeuw, 6 En afvallig worden, die, zeg ik, wederom te vernieuwen tot bekering, als welke zichzelven den Zoon van God wederom kruisigen en openlijk te schande maken.
7 Want de aarde, die den regen, menigmaal op haar komende, indrinkt, en bekwaam kruid voortbrengt voor degenen, door welke zij ook gebouwd wordt, die ontvangt zegen van God; 8 Maar die doornen en distelen draagt, die is verwerpelijk, en nabij de vervloeking, welker einde is tot verbranding.
9 Maar, geliefden! wij verzekeren ons van u betere dingen, en met de zaligheid gevoegd, hoewel wij alzo spreken. 10 Want God is niet onrechtvaardig dat Hij uw werk zou vergeten, en den arbeid der liefde, die gij aan Zijn Naam bewezen hebt, als die de heiligen gediend hebt en nog dient.
11 Maar wij begeren, dat een iegelijk van u dezelfde naarstigheid bewijze, tot de volle verzekerdheid der hoop, tot het einde toe; 12 Opdat gij niet traag wordt, maar navolgers zijt dergenen, die door geloof en lankmoedigheid de beloftenissen beerven.
Gods belofte en eed aan Abraham
Vanuit het verbond dat met Abraham werd gesloten, laat Paulus zien dat geloof en geduld nodig zijn en dat Abrahams erfgenamen niet zijn kinderen naar afstamming zijn, maar zijn kinderen naar de belofte. Hij bevestigt dat Abraham lang in geloof en geduld had gewacht toen hij de eerste vervulling van de hem gedane belofte ontving (Genesis 12:2, 3; 17:1–8), in de bovennatuurlijke geboorte van Izak. Nadat zijn geloof ten volle op de proef was gesteld toen hij Izak offerde, bevestigde God met een eed zijn belofte aan hem en zijn nageslacht dat hun geloof hun als gerechtigheid zou worden toegerekend (Genesis 22:16, 17). Dit gebeurde opdat zijn gelovige nakomelingen uit elk volk ervan overtuigd zouden zijn dat Gods voornemen niet verandert. Het berust op twee dingen, de belofte en de eed van God, die net als God zelf onbegrensd en voor eeuwig bindend moeten zijn. Zij geven krachtige bemoediging aan hen die hun toevlucht hebben gezocht bij de hoop op het eeuwige leven, dat door het geloof in het evangelie is beloofd. Deze hoop is het anker van de ziel, vastgemaakt aan Jezus, die zich achter het voorhangsel bevindt: hij is hun voorgegaan naar de hemel met het offer van zichzelf en is voor eeuwig hogepriester geworden naar de orde van Melchizedek.
13 Want als God aan Abraham de belofte deed, dewijl Hij bij niemand, die meerder was, had te zweren, zo zwoer Hij bij Zichzelven, 14 Zeggende: Waarlijk, zegenende zal Ik u zegenen, en vermenigvuldigende zal Ik u vermenigvuldigen. 15 En alzo, lankmoediglijk verwacht hebbende, heeft hij de belofte verkregen.
16 Want de mensen zweren wel bij den meerdere dan zij zijn, en de eed tot bevestiging is denzelven een einde van alle tegenspreken; 17 Waarin God, willende den erfgenamen der beloftenis overvloediger bewijzen de onveranderlijkheid van Zijn raad, met een eed daartussen is gekomen; 18 Opdat wij, door twee onveranderlijke dingen, in welke het onmogelijk is dat God liege, een sterke vertroosting zouden hebben, wij namelijk, die de toevlucht genomen hebben, om de voorgestelde hoop vast te houden;
19 Welke wij hebben als een anker der ziel, hetwelk zeker en vast is, en ingaat in het binnenste van het voorhangsel; 20 Daar de Voorloper voor ons is ingegaan, namelijk Jezus, naar de ordening van Melchizedek, een Hogepriester geworden zijnde in der eeuwigheid.