De visioenen en openbaringen van Paulus
Paulus verklaart dat hij, als hij omwille van hen gedwongen wordt te roemen, zal roemen op de openbaringen en visioenen die hij heeft ontvangen. Wat hemzelf betreft, is hij vastbesloten zich alleen op zijn zwakheid en lijden te beroemen. Hoewel hij volkomen naar waarheid zou kunnen roemen, houdt hij zich in, zodat niemand een te hoge dunk van hem krijgt.
58 n.Chr.
De Heilige Schrift 1917 (NLD)
1 Te roemen is mij waarlijk niet oorbaar; want ik zal komen tot gezichten en openbaringen des Heeren. 2 Ik ken een mens in Christus, voor veertien jaren (of het geschied zij in het lichaam, weet ik niet, of buiten het lichaam, weet ik niet, God weet het), dat de zodanige opgetrokken is geweest tot in den derden hemel; 3 En ik ken een zodanig mens (of het in het lichaam, of buiten het lichaam geschied zij, weet ik niet, God weet het), 4 Dat hij opgetrokken is geweest in het paradijs, en gehoord heeft onuitsprekelijke woorden, die het een mens niet geoorloofd is te spreken.
5 Van den zodanige zal ik roemen, doch van mijzelven zal ik niet roemen, dan in mijn zwakheden. 6 Want zo ik roemen wil, ik zal niet onwijs zijn, want ik zal de waarheid zeggen; maar ik houde daarvan af, opdat niemand van mij denke boven hetgeen hij ziet, dat ik ben, of dat hij uit mij hoort.
Gods kracht wordt in zwakheid volmaakt
Paulus stelt dat zijn lichamelijke kwaal, die de partij hem had verweten, door God was gezonden om te voorkomen dat hij zich zou verheffen op de heerlijke openbaringen die hem waren geschonken. Deze kwaal zal niet worden weggenomen, omdat Gods kracht door zijn zwakheid volmaakt wordt. Daarom schept hij behagen in vervolgingen, zwakheden en dergelijke, want naarmate hij zwakker is, geeft de genade van God die in hem woont hem kracht. Het gedrag van de Korinthiers heeft hem tegen zijn wil tot roemen gedwongen. Zij hadden zijn apostelschap moeten verdedigen, omdat zij wisten dat hij in geen enkel opzicht onderdeed voor de grootste apostelen.
7 En opdat ik mij door de uitnemendheid der openbaringen niet zou verheffen, zo is mij gegeven een scherpe doorn in het vlees, namelijk een engel des satans, dat hij mij met vuisten slaan zou, opdat ik mij niet zou verheffen. 8 Hierover heb ik den Heere driemaal gebeden, opdat hij van mij zou wijken. 9 En Hij heeft tot mij gezegd: Mijn genade is u genoeg; want Mijn kracht wordt in zwakheid volbracht. Zo zal ik dan veel liever roemen in mijn zwakheden, opdat de kracht van Christus in mij wone. 10 Daarom heb ik een welbehagen in zwakheden, in smaadheden, in noden, in vervolgingen, in benauwdheden, om Christus' wil; want als ik zwak ben, dan ben ik machtig.
11 Ik ben roemende onwijs geworden; gij hebt mij genoodzaakt, want ik behoorde van u geprezen te zijn; want ik ben in geen ding minder geweest dan de uitnemendste apostelen, hoewel ik niets ben.
Het komende bezoek van Paulus en zijn vrees
Paulus blijft zijn apostelschap verdedigen door te wijzen op zijn wonderen en op de geestelijke gaven die hij hun heeft geschonken. Hij vraagt hun waarin hij hen bij andere gemeenten heeft achtergesteld, behalve dat hij hun zelf niet tot last is geweest. Hij verklaart dat hij van plan is hen te bezoeken en hun ook dan niet tot last te zijn, want als hun geestelijke vader zoekt hij niet de bezittingen van zijn geestelijke kinderen, maar hun heil. Hij weerlegt de toespelingen van zijn tegenstanders dat hij uit sluwheid weigerde geld van hen aan te nemen, door te wijzen op het onbaatzuchtige gedrag van Titus en diens helper. Hij verzekert dat hij Titus niet naar hen heeft gestuurd als een uitvlucht om zelf niet te komen (2 Korinthiers 1:23), maar om de ongehoorzamen tijd te geven hun leven te beteren. Hij vreest dat hij bij zijn bezoek zal moeten treuren over hen die geen berouw hebben van de zonden en onreinheden die zij hebben bedreven, en hen zal moeten straffen.
12 De merktekenen van een apostel zijn onder u betoond in alle lijdzaamheid, met tekenen, en wonderen, en krachten. 13 Want wat is er, waarin gij minder geweest zijt dan de andere Gemeenten, anders, dan dat ik zelf u niet lastig ben geweest? Vergeeft mij dit ongelijk.
14 Ziet, ik ben ten derden male gereed, om tot u te komen, en zal u niet lastig zijn; want ik zoek niet het uwe, maar u; want de kinderen moeten niet schatten vergaderen voor de ouders, maar de ouders voor de kinderen. 15 En ik zal zeer gaarne de kosten doen, en voor uw zielen ten koste gegeven worden; hoewel ik, u overvloediger beminnende, weiniger bemind worde.
16 Doch het zij zo, ik heb u niet bezwaard; maar alzo ik listig was, heb ik u met bedrog gevangen. 17 Heb ik door iemand dergenen, die ik tot u gezonden heb, van u mijn voordeel gezocht? 18 Ik heb Titus gebeden, en den broeder medegezonden; heeft ook Titus van u zijn voordeel gezocht? Hebben wij niet in denzelfden geest gewandeld? Hebben wij niet gewandeld in dezelfde voetstappen?
19 Meent gij wederom, dat wij ons bij u verontschuldigen? Wij spreken in de tegenwoordigheid van God in Christus; en dit alles, geliefden, tot uw stichting. 20 Want ik vrees, dat als ik gekomen zal zijn, ik u niet enigszins zal vinden zodanigen als ik wil, en dat ik van u zal gevonden worden zodanig als gij niet wilt; dat er niet enigszins zijn twisten, nijdigheden, toorn, gekijf, achterklap, oorblazingen, opgeblazenheden, beroerten; 21 Opdat wederom, als ik zal gekomen zijn, mijn God mij niet vernedere bij u, en ik rouw hebbe over velen, die te voren gezondigd hebben, en die zich niet bekeerd zullen hebben van de onreinigheid, en hoererij, en ontuchtigheid, die zij gedaan hebben.
Paulus zal wie zondigen niet sparen
Paulus verzekert de Korinthiers vervolgens dat zij bij zijn volgende bezoek, overeenkomstig de Wet en het evangelie, op grond van het getuigenis van twee of drie getuigen zullen worden geoordeeld. Hij herinnert hen aan zijn eerdere dreigement en aan de bestraffing van de man die bloedschande had gepleegd. Hij verzekert allen die al hebben gezondigd en allen die blijven zondigen dat hij ook hen niet zal sparen, vooral omdat zij een bewijs eisen dat Christus door hem spreekt. Christus heeft zich al door Paulus geopenbaard, niet in zwakheid maar in kracht, door de machtige werken die Hij hem heeft laten verrichten. Hoewel Christus in de zwakheid van zijn menselijke natuur is gekruisigd, leeft Hij nog steeds door de kracht van God. Ook wij zijn met Hem zwak naar het lichaam, maar Paulus zal laten zien dat zij met Hem leven door de kracht van God, die in hun bestraffing zichtbaar wordt.
1 Dit is de derde maal, dat ik tot u kom; in den mond van twee of drie getuigen zal alle woord bestaan.
2 Ik heb het te voren gezegd, en zeg het te voren als tegenwoordig zijnde de tweede maal, en ik schrijf het nu afwezende aan degenen, die te voren gezondigd hebben, en aan al de anderen, dat, zo ik wederom kom, ik hen niet zal sparen; 3 Dewijl gij zoekt een proeve van Christus, Die in mij spreekt, Welke in u niet zwak is, maar krachtig is onder u. 4 Want hoewel Hij gekruist is door zwakheid, zo leeft Hij nochtans door de kracht Gods. Want ook wij zijn zwak in Hem, maar zullen met Hem leven door de kracht Gods in u.
De Korinthiers worden opgeroepen zichzelf te onderzoeken
Omdat de partij een bewijs wilde dat Christus met Paulus was, roept hij hen nu op zichzelf te onderzoeken en na te gaan of zij de geestelijke gaven hebben die de aanwezigheid van Christus bewijzen. Hij hoopt dat, zelfs als dit bewijs bij hen zou ontbreken, zal blijken dat het hem niet aan bovennatuurlijke krachten ontbreekt, als hij die bij zijn komst moet gebruiken om hen te straffen. Hij bidt tot God dat zij zich juist zullen gedragen, omdat hij veel meer verlangt naar hun bekering dan naar een gelegenheid om zijn bewijzen te gebruiken en zijn kracht te tonen. Hij stelt dat bovennatuurlijke krachten alleen ter ondersteuning van de waarheid kunnen worden gebruikt. Paulus schrijft deze dingen met het oog op hun volmaking, zodat hij, wanneer hij bij hen is, de wonderkrachten die hem tot opbouw van de gemeente zijn gegeven niet met strengheid hoeft te gebruiken.
5 Onderzoekt uzelven, of gij in het geloof zijt, beproeft uzelven. Of kent gij uzelven niet, dat Jezus Christus in u is? tenzij dat gij enigszins verwerpelijk zijt. 6 Doch ik hoop, dat gij zult verstaan, dat wij niet verwerpelijk zijn.
7 En ik wens van God, dat gij geen kwaad doet; niet opdat wij beproefd zouden bevonden worden, maar opdat gij het goede zoudt doen, en wij als verwerpelijk zouden zijn. 8 Want wij vermogen niets tegen de waarheid, maar voor de waarheid. 9 Want wij verblijden ons, wanneer wij zwak zijn, en gij sterk zijt. En wij wensen ook dit, namelijk uw volmaking.
10 Daarom schrijf ik, afwezende, deze dingen, opdat ik niet, tegenwoordig zijnde, strengheid zou gebruiken, naar de macht, die mij de Heere gegeven heeft tot opbouwing, en niet tot nederwerping.
Het afscheid en de zegen van Paulus
Nadat Paulus zijn terechtwijzingen aan de partij heeft beëindigd, richt hij zich tot de hele gemeente en geeft hij hun verschillende aanwijzingen. Hij sluit af met groeten en met zijn apostolische zegen.
11 Voorts, broeders, zijt blijde, wordt volmaakt, zijt getroost, zijt eensgezind, leeft in vrede; en de God der liefde en des vredes zal met u zijn.
12 Groet elkander met een heiligen kus. U groeten al de heiligen.
13 De genade van den Heere Jezus Christus, en de liefde van God, en de gemeenschap des Heiligen Geestes, zij met u allen. Amen.
Paulus keert van Korinthe terug naar Macedonie
Paulus keert vanuit Achaje en Korinthe terug naar Macedonie en stuurt zijn metgezellen vooruit naar Troas.
4 En hem vergezelschapte tot in Azie Sopater van Berea; en van de Thessalonicensen Aristarchus en Sekundus; en Gajus van Derbe, en Timotheus en van die van Azie Tychikus en Trofimus. 5 Dezen, vooraf heengegaan zijnde, wachtten ons te Troas.