Paulus berispt het oordelen naar de uiterlijke schijn

Paulus verwijt de valse leraar dat hij naar de uiterlijke schijn oordeelt. Hij vraagt ook zelf als dienaar van Christus erkend te worden en roemt op de macht die hem is gegeven om hen op te bouwen. Opnieuw verwijst hij sarcastisch naar de lasterlijke berichten van zijn tegenstander. Hij roept hem op uit de al zichtbare uitwerking van Paulus’ macht tijdens zijn afwezigheid, bij de bestraffing van de man die incest pleegde, te concluderen dat die macht bij zijn aanwezigheid even groot zal zijn.

58 n.Chr.

De Heilige Schrift 1917 (NLD)

2 Corinthiërs 10:7–11

7 Ziet gij aan wat voor ogen is? Indien iemand bij zichzelven betrouwt, dat hij van Christus is, die denke dit wederom uit zichzelven, dat gelijkerwijs hij van Christus is, alzo ook wij van Christus zijn. 8 Want indien ik ook iets overvloediger zou roemen van onze macht, welke de Heere ons gegeven heeft tot stichting, en niet tot uw nederwerping, zo zal ik niet beschaamd worden;

9 Opdat ik niet zou schijnen, alsof ik u door de brieven wilde verschrikken. 10 Want de brieven (zeggen zij) zijn wel gewichtig en krachtig; maar de tegenwoordigheid des lichaams is zwak, en de rede is verachtelijk. 11 Dezulke bedenke dit, dat hoedanigen wij zijn in het woord door brieven, als wij afwezig zijn, wij ook zodanigen zijn inderdaad, als wij tegenwoordig zijn.

Roemen binnen de grenzen die God stelt

Paulus zet zijn ironie voort en verklaart dat hij zich niet durft te vergelijken met de valse leraar, die alleen zichzelf als maatstaf neemt en zichzelf prijst om wat hij in Korinthe heeft gedaan. Paulus daarentegen wil zich alleen verheugen binnen de grenzen die God hem heeft gesteld en in gehoorzaamheid waaraan hij nu de Korinthiers heeft bereikt. Hij weigert zich, zoals de valse leraar, op de arbeid van anderen te beroemen en hoopt het evangelie te verkondigen in landen waar het nog nooit is verkondigd. Want niet wie zich beroemt op het werk van anderen wordt goedgekeurd, maar wie predikt tot eer van God en Gods aanbeveling ontvangt, die blijkt uit de gaven van de Geest.

2 Corinthiërs 10:12–18

12 Want wij durven onszelven niet rekenen of vergelijken met sommigen, die zichzelven prijzen; maar deze verstaan niet, dat zij zichzelven met zichzelven meten, en zichzelven met zichzelven vergelijken. 13 Doch wij zullen niet roemen buiten de maat; maar dat wij, naar de maat des regels, welke maat ons God toegedeeld heeft, ook tot u toe zijn gekomen. 14 Want wij strekken onszelven niet te wijd uit, als die tot u niet zouden komen; want wij zijn ook gekomen tot u toe, in het Evangelie van Christus;

15 Niet roemende buiten de maat in anderer lieden arbeid, maar hebbende hoop, als uw geloof zal gewassen zijn, dat wij onder ulieden overvloediglijk zullen vergroot worden naar onzen regel; 16 Om het Evangelie te verkondigen in de plaatsen, die op gene zijde van u gelegen zijn; niet om te roemen in eens anders regel over hetgeen alrede bereid is.

17 Doch wie roemt, die roeme in den Heere. 18 Want niet die zichzelven prijst, maar dien de Heere prijst, die is beproefd.

Paulus vreest dat de Korinthiers worden misleid

Omdat hij ervan wordt beschuldigd zichzelf aan te bevelen, smeekt Paulus de Korinthiers dit bij deze gelegenheid te verdragen. Hij vreest namelijk dat degenen die hij voor Christus heeft gewonnen en die hij bij het oordeel als een reine maagd wilde aanbieden aan de man aan wie zij waren beloofd, door de valse leraar van hem zijn weggeleid. Hij betoogt dat zij de aanspraken van hun zogenaamde apostel misschien zouden kunnen verdragen als die hun een andere Verlosser of een ander evangelie verkondigde, of hun een andere Geest gaf. Hij verzekert dat hij gelijkwaardig is aan de voornaamste apostelen van Christus en dat hij, hoewel onbedreven in het spreken, hun heeft laten zien dat het hem niet ontbreekt aan de kennis die een dienaar van het evangelie nodig heeft.

2 Corinthiërs 11:1–6

1 Och, of gij mij een weinig verdroegt in de onwijsheid; ja ook, verdraagt mij! 2 Want ik ben ijverig over u met een ijver Gods; want ik heb ulieden toebereid, om u als een reine maagd aan een man voor te stellen, namelijk aan Christus.

3 Doch ik vrees, dat niet enigszins, gelijk de slang Eva door haar arglistigheid bedrogen heeft, alzo uw zinnen bedorven worden, om af te wijken van de eenvoudigheid, die in Christus is. 4 Want indien degene, die komt, een anderen Jezus predikte, dien wij niet gepredikt hebben, of indien gij een anderen geest ontvingt, dien gij niet hebt ontvangen, of een ander Evangelie, dat gij niet hebt aangenomen, zo verdroegt gij hem met recht.

5 Want ik acht, dat ik nergens minder in ben geweest dan de uitnemendste apostelen. 6 En indien ik ook slecht ben in woorden, nochtans ben ik het niet in wetenschap; maar alleszins zijn wij in alle dingen onder u openbaar geworden.

Waarom Paulus geen loon uit Korinthe aannam

Paulus legt uit waarom hij geen ondersteuning van de Korinthiers wilde aannemen. Hij verklaart dat dit niet voortkwam uit onvriendelijkheid, zoals zijn vijanden suggereerden, maar uit zijn liefde voor hen en uit de wens te voorkomen dat de valse leraar zou beweren dat Paulus voor werelds gewin werkte. Ook was het bedoeld om de valse leraar, die in het geheim geschenken ontving, te dwingen daarmee op te houden en het voorbeeld van Paulus te volgen. Aangezien satan zelf de gedaante van een engel van het licht aanneemt, hoeft het niet te verbazen dat de dienaren van satan zich het ambt van dienaren of apostelen van Christus aanmatigen.

2 Corinthiërs 11:7–15

7 Heb ik zonde gedaan, als ik mijzelven vernederd heb, opdat gij zoudt verhoogd worden, overmits ik u het Evangelie Gods om niet verkondigd heb? 8 Ik heb andere Gemeenten beroofd, bezoldiging van haar nemende, om u te bedienen; en als ik bij u tegenwoordig was en gebrek had, ben ik niemand lastig gevallen. 9 Want mijn gebrek hebben de broeders vervuld, die van Macedonie kwamen; en ik heb mijzelven in alles gehouden zonder u te bezwaren, en zal mij nog alzo houden. 10 De waarheid van Christus is in mij, dat deze roem in de gewesten van Achaje aan mij niet zal verhinderd worden. 11 Waarom? Is het, omdat ik u niet liefheb? God weet het!

12 Maar wat ik doe, dat zal ik nog doen, om de oorzaak af te snijden dengenen, die oorzaak hebben willen, opdat zij in hetgeen zij roemen, bevonden mochten worden gelijk als wij. 13 Want zulke valse apostelen zijn bedriegelijke arbeiders, zich veranderende in apostelen van Christus. 14 En het is geen wonder; want de satan zelf verandert zich in een engel des lichts. 15 Zo is het dan niets groots, indien ook zijn dienaars zich veranderen, als waren zij dienaars der gerechtigheid; van welke het einde zal zijn naar hun werken.

Paulus beroemt zich op zijn arbeid en lijden

Paulus smeekt de Korinthiers opnieuw zijn roemen te verdragen. Omdat zij die geen apostelen zijn zich op het vlees beroemen, moet ook hij zich op zijn besnijdenis en Joodse afkomst beroemen om zijn hoedanigheid van apostel te verdedigen. Hij laat zien dat de Korinthiers zich al te geduldig hebben onderworpen aan het heerszuchtige optreden van anderen en beschrijft hoe de valse leraar hen behandelt. Tegenover de beschuldiging dat hij van lage afkomst, zwak en ongeschikt voor het apostelschap is, verzekert hij dat, als iemand reden heeft om te roemen, hij die ook heeft. Hij vergelijkt zichzelf in deze opzichten met de valse leraar en toont zijn eigen superioriteit door te wijzen op zijn arbeid en lijden en op zijn grote zorg voor de gemeenten en voor afzonderlijke personen. Hij leeft mee met de zwakken en zet zich vol ijver in om de misleiden terug te winnen. Hij beroemt zich op zijn zwakheid, in het bijzonder op zijn ontsnapping uit Damaskus, opdat de kracht van God zichtbaar wordt.

2 Corinthiërs 11:16–33

16 Ik zeg wederom, dat niemand mene, dat ik onwijs ben; doch zo niet, neemt mij dan aan als een onwijze, opdat ik ook een weinig moge roemen. 17 Dat ik spreek, spreek ik niet naar den Heere, maar als in onwijsheid, in dezen vasten grond der roeming. 18 Dewijl velen roemen naar het vlees, zo zal ik ook roemen. 19 Want gij verdraagt gaarne de onwijzen, dewijl gij wijs zijt. 20 Want gij verdraagt het, zo u iemand dienstbaar maakt, zo u iemand opeet, zo iemand van u neemt, zo zich iemand verheft, zo u iemand in het aangezicht slaat. 21 Ik zeg dit naar oneer, gelijk of wij zwak waren geweest; maar waarin iemand stout is (ik spreek in onwijsheid), daarin ben ik ook stout. 22 Zijn zij Hebreen? Ik ook. Zijn zij Israelieten? Ik ook. Zijn zij het zaad van Abraham? Ik ook. 23 Zijn zij dienaars van Christus? (ik spreek onwijs zijnde) ik ben boven hen; in arbeid overvloediger, in slagen uitnemender, in gevangenissen overvloediger, in doods gevaar menigmaal. 24 Van de Joden heb ik veertig slagen min een, vijfmaal ontvangen. 25 Driemaal ben ik met roeden gegeseld geweest, eens ben ik gestenigd, driemaal heb ik schipbreuk geleden, een gansen nacht en dag heb ik in de diepte doorgebracht.

26 In het reizen menigmaal in gevaren van rivieren, in gevaren van moordenaars, in gevaren van mijn geslacht, in gevaren van de heidenen, in gevaren in de stad, in gevaren in de woestijn, in gevaren op de zee, in gevaren onder de valse broeders; 27 In arbeid en moeite, in waken menigmaal, in honger en dorst, in vasten menigmaal, in koude en naaktheid.

28 Zonder de dingen, die van buiten zijn, overvalt mij dagelijks de zorg van al de Gemeenten. 29 Wie is er zwak, dat ik niet zwak ben? Wie wordt er geergerd, dat ik niet brande?

30 Indien men moet roemen, zo zal ik roemen de dingen mijner zwakheid. 31 De God en Vader van onzen Heere Jezus Christus, Die geprezen is in der eeuwigheid, weet, dat ik niet lieg. 32 De stadhouder van den koning Aretas in Damaskus, bezette de stad der Damaskenen, willende mij vangen; 33 En ik werd door een venster in een mand over den muur nedergelaten, en ontvlood zijn handen.