Geen veroordeling voor wie in Christus zijn
Paulus verklaart dat hij, zolang hij onder de wet van Mozes bleef, met zijn verstand de wet van God wilde dienen, maar door de verdorven natuur van zijn vlees de wet van de zonde diende. Nu, onder het nieuwe verbond, is er geen veroordeling voor degenen die in Christus geloven en onder de leiding van zijn Geest wandelen. Vervolgens laat hij zien hoe een mens wordt bevrijd van de wet van de zonde en de dood. Omdat de wet door de gevallen en verdorven natuur van het vlees geen macht had om te vergeven of te rechtvaardigen, heeft de Zoon van God, in menselijke gestalte, de zonde ter dood gebracht in juist dat lichaam dat door de zonde van de eerste mens aan de dood onderworpen was. Hierdoor werd de gerechtigheid van de wet vervuld en werd de mensheid vrijgekocht van haar vloek en macht. Het offer van Christus vereist dat iedereen zich naar de geestelijke natuur van de wet voegt en de zonde in het vlees ter dood brengt, of haar tot een offer maakt, om geheiligd te worden en deel te krijgen aan de Geest van Christus.
58 n.Chr.
De Heilige Schrift 1917 (NLD)
1 Zo is er dan nu geen verdoemenis voor degenen, die in Christus Jezus zijn, die niet naar het vlees wandelen, maar naar den Geest. 2 Want de wet des Geestes des levens in Christus Jezus heeft mij vrijgemaakt van de wet der zonde en des doods. 3 Want hetgeen der wet onmogelijk was, dewijl zij door het vlees krachteloos was, heeft God, Zijn Zoon zendende in gelijkheid des zondigen vleses, en dat voor de zonde, de zonde veroordeeld in het vlees. 4 Opdat het recht der wet vervuld zou worden in ons, die niet naar het vlees wandelen, maar naar den Geest.
De vleselijke mens en de geestelijke mens
Paulus stelt het karakter van de vleselijke mens tegenover dat van de geestelijke mens. De vleselijke mens onder de wet was zonder genade, niet in staat God te behagen en Hem vijandig gezind. Maar Christenen die door de Geest van het evangelie tot heiligheid worden geleid, worden geheiligd en met God verzoend. Wie de Geest niet hebben, hebben geen deel aan Christus. De uitwerking van de Geest blijkt in het leven: Hij vernietigt de macht van de zonde en brengt de vruchten van de Geest voort, gerechtigheid en heiligheid. En dezelfde Geest van God die Jezus uit de doden heeft opgewekt en in hen woont, zal ook hun sterfelijke lichamen, die nu onder de vloek van de zonde liggen, leven geven en hen levend maken voor de gerechtigheid. Hij zal hen hierna, zoals het lichaam van Christus werd opgewekt, opwekken tot een leven in heerlijkheid.
5 Want die naar het vlees zijn, bedenken, dat des vleses is; maar die naar den Geest zijn, bedenken, dat des Geestes is. 6 Want het bedenken des vleses is de dood; maar het bedenken des Geestes is het leven en vrede; 7 Daarom dat het bedenken des vleses vijandschap is tegen God; want het onderwerpt zich der wet Gods niet; want het kan ook niet. 8 En die in het vlees zijn, kunnen Gode niet behagen.
9 Doch gijlieden zijt niet in het vlees, maar in den Geest, zo anders de Geest Gods in u woont. Maar zo iemand den Geest van Christus niet heeft, die komt Hem niet toe. 10 En indien Christus in ulieden is, zo is wel het lichaam dood om der zonden wil; maar de geest is leven om der gerechtigheid wil. 11 En indien de Geest Desgenen, Die Jezus uit de doden opgewekt heeft, in u woont, zo zal Hij, Die Christus uit de doden opgewekt heeft, ook uw sterfelijke lichamen levend maken, door Zijn Geest, Die in u woont.
Aangenomen kinderen en erfgenamen met Christus
Paulus vervolgt zijn betoog door te bevestigen dat zij, nu hun in het evangelie de Geest van God is beloofd, niet langer verplicht zijn naar het vlees te leven, wat tot de eeuwige dood leidt; maar als zij door de Geest de daden van het lichaam doden, zullen zij het eeuwige leven verkrijgen. Zij zijn nu bevrijd van de macht en de slavernij van de wet van Mozes en zijn door genade aangenomen kinderen van God geworden. Zij kunnen hem aanroepen als een verzoende Vader, terwijl de Heilige Geest met hun geest getuigt dat zij zonen van God zijn. En als zij zonen zijn, dan zijn zij ook erfgenamen en mede-erfgenamen met Christus van heerlijkheid en onsterfelijkheid, als zij met hem lijden.
12 Zo dan, broeders, wij zijn schuldenaars niet aan het vlees, om naar het vlees te leven. 13 Want indien gij naar het vlees leeft, zo zult gij sterven; maar indien gij door den Geest de werkingen des lichaams doodt, zo zult gij leven. 14 Want zovelen als er door den Geest Gods geleid worden, die zijn kinderen Gods.
15 Want gij hebt niet ontvangen den Geest der dienstbaarheid wederom tot vreze; maar gij hebt ontvangen den Geest der aanneming tot kinderen, door Welken wij roepen: Abba, Vader! 16 Dezelve Geest getuigt met onzen geest, dat wij kinderen Gods zijn. 17 En indien wij kinderen zijn, zo zijn wij ook erfgenamen, erfgenamen van God, en medeerfgenamen van Christus; zo wij anders met Hem lijden, opdat wij ook met Hem verheerlijkt worden.
Het huidige lijden en de komende heerlijkheid
Nadat Paulus de zegeningen van het evangelie volledig heeft uiteengezet, dat aan Jood en heiden door het geloof rechtvaardiging, heiliging en een gedeelde erfenis van heerlijkheid en onsterfelijkheid met Christus belooft, wendt hij zich tot het pijnlijke onderwerp van vervolging omwille van het evangelie. Hij richt zich vooral tot de heidenen, omdat zij er het meest aan blootstaan. Hij troost hen met de gedachte dat het voorbijgaande lijden van dit leven niet te vergelijken is met de heerlijkheid die hun hierna geopenbaard zal worden, een heerlijkheid waarnaar de hele mensheid, zelfs de heidenen zelf, vurig heeft verlangd en die zij heeft verwacht. Want omdat de hele mensheid aan de sterfelijkheid is onderworpen, niet door eigen toedoen maar door de overtreding van haar stamvader, hopen zij allen bevrijd te worden uit de slavernij van het verval en het graf en te worden binnengeleid in het heerlijke geluk van de kinderen van God. Verder verzekert hij hun dat zij niet de enigen zijn die lijden, want de hele schepping zucht gezamenlijk in barensweeën onder de last van Adams overtreding, in de hoop bevrijd te worden. Ook de apostelen zelf zuchten onder de ellende van het leven totdat hun aanneming tot zonen wordt voltooid in de verlossing van hun lichaam.
18 Want ik houde het daarvoor, dat het lijden dezes tegenwoordigen tijds niet is te waarderen tegen de heerlijkheid, die aan ons zal geopenbaard worden. 19 Want het schepsel, als met opgestoken hoofde, verwacht de openbaring der kinderen Gods. 20 Want het schepsel is der ijdelheid onderworpen, niet gewillig, maar om diens wil, die het der ijdelheid onderworpen heeft; 21 Op hoop, dat ook het schepsel zelf zal vrijgemaakt worden van de dienstbaarheid der verderfenis, tot de vrijheid der heerlijkheid der kinderen Gods.
22 Want wij weten, dat het ganse schepsel te zamen zucht, en te zamen als in barensnood is tot nu toe. 23 En niet alleen dit, maar ook wij zelven, die de eerstelingen des Geestes hebben, wij ook zelven, zeg ik, zuchten in onszelven, verwachtende de aanneming tot kinderen, namelijk de verlossing onzes lichaams.
Hoop en de hulp van de Geest bij het gebed
Paulus vervolgt zijn betoog door te bevestigen dat iemands heil in deze wereld bestaat in de hoop op de toekomstige bevrijding die in het evangelie wordt geschonken, want op wat wij al hebben, hopen wij niet langer. Als zij dus een vaste hoop op een heerlijke opstanding hebben, moeten zij de beproevingen van het leven rustig kunnen dragen en geduldig wachten op de toekomstige zegen daarvan. Een andere grond van troost is dat de Heilige Geest hen in hun nood zal helpen en hen in hun gebeden zal leiden, door voor hun bevrijding te pleiten met verlangens en verzuchtingen die niet worden uitgesproken, maar door God worden begrepen en aanvaard.
24 Want wij zijn in hope zalig geworden. De hoop nu, die gezien wordt, is geen hoop; want hetgeen iemand ziet, waarom zal hij het ook hopen? 25 Maar indien wij hopen, hetgeen wij niet zien, zo verwachten wij het met lijdzaamheid.
26 En desgelijks komt ook de Geest onze zwakheden mede te hulp; want wij weten niet, wat wij bidden zullen, gelijk het behoort, maar de Geest Zelf bidt voor ons met onuitsprekelijke zuchtingen. 27 En Die de harten doorzoekt, weet, welke de mening des Geestes zij, dewijl Hij naar God voor de heiligen bidt.
28 En wij weten, dat dengenen, die God liefhebben, alle dingen medewerken ten goede, namelijk dengenen, die naar Zijn voornemen geroepen zijn.
Geen nood scheidt de uitverkorenen van de liefde van Christus
Om de vervolgde bekeerlingen uit de heidenen verder te bemoedigen, bevestigt Paulus dat alle dingen, en vooral het lijden, meewerken tot een groter goed voor hen die God liefhebben en volgens zijn barmhartige voornemen geroepen zijn. Want hen die hij op deze wijze tevoren kende, heeft hij ook voorbestemd, ofwel besloten, gelijkvormig te worden aan het beeld van zijn Zoon (zoals zij dat nu door het lijden waren), opdat zij zijn uitverkoren volk zouden worden. De heidenen, die zo van tevoren waren uitverkoren, werden geroepen tot de kennis van het evangelie tot hun heil; wie gehoorzaamden, werden gerechtvaardigd, en wie volhardden, werden verheerlijkt. Omdat God hun zoveel barmhartigheid had bewezen en zijn eigen Zoon had gegeven om voor hen te lijden, worden de heidenen aangespoord niet onder hun beproevingen te bezwijken, maar zich erover te verheugen, als een onderpand dat zij gelijkvormig zijn aan het beeld van Christus. Paulus vraagt wie van hun vervolgers op de laatste dag een beschuldiging zal kunnen inbrengen tegen hen die God heeft gerechtvaardigd, en wie het zal wagen hen te veroordelen voor wie Christus is gestorven en voor wie hij pleit. Ook verklaart hij dat noch mishandelingen, noch beproevingen, noch de ontberingen en gevaren van dit leven het uitverkoren volk van God zullen kunnen scheiden van de liefde van Christus, door wie zij tot nu toe meer dan overwinnaars zijn geweest.
29 Want die Hij te voren gekend heeft, die heeft Hij ook te voren verordineerd, den beelde Zijns Zoons gelijkvormig te zijn, opdat Hij de Eerstgeborene zij onder vele broederen. 30 En die Hij te voren verordineerd heeft, dezen heeft Hij ook geroepen; en die Hij geroepen heeft, dezen heeft Hij ook gerechtvaardigd; en die Hij gerechtvaardigd heeft, dezen heeft Hij ook verheerlijkt.
31 Wat zullen wij dan tot deze dingen zeggen? Zo God voor ons is, wie zal tegen ons zijn? 32 Die ook Zijn eigen Zoon niet gespaard heeft, maar heeft Hem voor ons allen overgegeven, hoe zal Hij ons ook met Hem niet alle dingen schenken? 33 Wie zal beschuldiging inbrengen tegen de uitverkorenen Gods? God is het, Die rechtvaardig maakt. 34 Wie is het, die verdoemt? Christus is het, Die gestorven is; ja, wat meer is, Die ook opgewekt is, Die ook ter rechter hand Gods is, Die ook voor ons bidt.
35 Wie zal ons scheiden van de liefde van Christus? Verdrukking, of benauwdheid, of vervolging, of honger, naaktheid, of gevaar, of zwaard? 36 (Gelijk geschreven is: Want om Uwentwil worden wij den gansen dag gedood; wij zijn geacht als schapen ter slachting.)
37 Maar in dit alles zijn wij meer dan overwinnaars, door Hem, Die ons liefgehad heeft. 38 Want ik ben verzekerd, dat noch dood, noch leven, noch engelen, noch overheden, noch machten, noch tegenwoordige, noch toekomende dingen, 39 Noch hoogte, noch diepte, noch enig ander schepsel ons zal kunnen scheiden van de liefde Gods, welke is in Christus Jezus, onzen Heere.
Paulus’ verdriet over de verwerping van de Joden
Nu Paulus heeft aangetoond dat de heidenen ten volle aanspraak hebben op de voorrechten en zegeningen van het evangelie, brengt hij voorzichtig de verwerping van de Joden ter sprake. Hij verzekert hun, als in de tegenwoordigheid van Christus en met de Heilige Geest als zijn getuige, dat deze waarheid hem met zoveel verdriet en smart vervult dat hij, om dit te voorkomen, bereid zou zijn zelf van de zichtbare kerk van God afgesneden te worden, of de aardse ondergang te ondergaan die hun wegens hun ongehoorzaamheid te wachten stond, als hij daardoor zijn verwanten naar het vlees kon redden. Om hen voor zich te winnen en hun aandacht te krijgen, somt hij hun heerlijke voorrechten op.
1 Ik zeg de waarheid in Christus, ik lieg niet (mijn geweten mij mede getuigenis gevende door den Heiligen Geest), 2 Dat het mij een grote droefheid, en mijn hart een gedurige smart is. 3 Want ik zou zelf wel wensen verbannen te zijn van Christus, voor mijn broederen, die mijn maagschap zijn naar het vlees; 4 Welke Israelieten zijn, welker is de aanneming tot kinderen, en de heerlijkheid, en de verbonden, en de wetgeving, en de dienst van God, en de beloftenissen; 5 Welker zijn de vaders, en uit welke Christus is, zoveel het vlees aangaat, Dewelke is God boven allen te prijzen in der eeuwigheid. Amen.
Gods belofte heeft niet gefaald
Paulus brengt hier opnieuw het reeds geopperde bezwaar naar voren (Romeinen 3:3) dat de verwerping van de Joden in strijd zou zijn met Gods waarachtigheid, en beantwoordt het volledig. Hij bevestigt dat Gods belofte niet zou falen, hoewel de Joden worden verworpen. Hij verzekert hun dat niet alle kinderen van Abraham naar het vlees, zoals het geval van Ismael laat zien, Abrahams nageslacht waren, want door Izaak zou zijn nageslacht worden gerekend. De bewoordingen van de belofte zelf tonen aan dat Abrahams nakomelingen volgens de belofte, niet naar het vlees, zijn geestelijke kinderen zullen zijn.
6 Doch ik zeg dit niet, alsof het woord Gods ware uitgevallen; want die zijn niet allen Israel, die uit Israel zijn. 7 Noch omdat zij Abrahams zaad zijn, zijn zij allen kinderen; maar: In Izaak zal u het zaad genoemd worden. 8 Dat is, niet de kinderen des vleses, die zijn kinderen Gods; maar de kinderen der beloftenis worden voor het zaad gerekend. 9 Want dit is het woord der beloftenis: Omtrent dezen tijd zal Ik komen, en Sara zal een zoon hebben.