De doop verplicht Christenen tot heiligheid
Nadat Paulus heeft laten zien dat door de ene overtreding van Adam alle mensen ter dood zijn veroordeeld, vraagt hij of het juist zou kunnen zijn te prediken, zoals hun werd verweten (Romeinen 3:6), dat mensen door in de zonde te volharden des te meer de vrije genade van God tot het eeuwige leven zouden ontvangen. Om deze wijdverbreide dwaling te weerleggen, bevestigt hij op grond van de doopplechtigheid de plicht tot Christelijke heiligheid. De doop leerde Christenen dat, zoals Christus werd gekruisigd en zijn lichaam als offer voor de zonde gaf, degenen die in Hem gedoopt zijn hun lichaam moeten beschouwen als met Hem gestorven en begraven voor de zonde, en als met Hem opgewekt tot een nieuw leven door dezelfde levengevende Geest die het dode lichaam van Christus uit het graf heeft opgewekt. Wanneer de oude mens, of natuurlijke mens, met Christus ter dood is gebracht, wordt de macht van de zonde vernietigd en wordt de mens van haar heerschappij bevrijd. Wie met Christus voor de zonde gestorven zijn, zullen met Hem voor eeuwig voor God leven. De Romeinen worden aangespoord deze dingen te overdenken.
58 n.Chr.
De Heilige Schrift 1917 (NLD)
1 Wat zullen wij dan zeggen? Zullen wij in de zonde blijven, opdat de genade te meerder worde? 2 Dat zij verre. Wij, die der zonde gestorven zijn, hoe zullen wij nog in dezelve leven? 3 Of weet gij niet, dat zovelen als wij in Christus Jezus gedoopt zijn, wij in Zijn dood gedoopt zijn? 4 Wij zijn dan met Hem begraven, door den doop in den dood, opdat, gelijkerwijs Christus uit de doden opgewekt is tot de heerlijkheid des Vaders, alzo ook wij in nieuwigheid des levens wandelen zouden.
5 Want indien wij met Hem een plant geworden zijn in de gelijkmaking Zijns doods, zo zullen wij het ook zijn in de gelijkmaking Zijner opstanding; 6 Dit wetende, dat onze oude mens met Hem gekruisigd is, opdat het lichaam der zonde te niet gedaan worde, opdat wij niet meer de zonde dienen. 7 Want die gestorven is, die is gerechtvaardigd van de zonde.
8 Indien wij nu met Christus gestorven zijn, zo geloven wij, dat wij ook met Hem zullen leven; 9 Wetende, dat Christus, opgewekt zijnde uit de doden, niet meer sterft; de dood heerst niet meer over Hem. 10 Want dat Hij gestorven is, dat is Hij der zonde eenmaal gestorven; en dat Hij leeft, dat leeft Hij Gode. 11 Alzo ook gijlieden, houdt het daarvoor dat gij wel der zonde dood zijt, maar Gode levende zijt in Christus Jezus, onzen Heere.
Laat de zonde niet opnieuw heersen
Nu de dood van Christus hen van de heerschappij van de zonde heeft verlost, spoort Paulus de Romeinen aan de zonde niet opnieuw over hun sterfelijke lichamen te laten heersen, maar hun lichamen te beheersen. Hij roept hen op de verleidende macht van de zonde te weerstaan en hun ziel en lichaam in dienst te stellen van de gerechtigheid voor God. Want zij staan niet langer onder de wet, die zonder barmhartigheid zondeloze gehoorzaamheid eist, maar zijn onder het evangelie gebracht, dat vergeving en genade schenkt.
12 Dat dan de zonde niet heerse in uw sterfelijk lichaam, om haar te gehoorzamen in de begeerlijkheden deszelven lichaams. 13 En stelt uwe leden niet der zonde tot wapenen der ongerechtigheid; maar stelt uzelven Gode, als uit de doden levende geworden zijnde, en stelt uw leden Gode tot wapenen der gerechtigheid. 14 Want de zonde zal over u niet heersen; want gij zijt niet onder de wet, maar onder de genade.
Genade geeft geen vrijbrief om te zondigen
Paulus vraagt vervolgens of het redelijk was te veronderstellen, zoals sommigen deden, dat de zonde mocht toenemen omdat de Joden waren bevrijd van de wet, die volmaakte gehoorzaamheid eiste zonder mogelijkheid tot vergeving, en onder de bedeling van de barmhartigheid waren gebracht. Integendeel, hij bevestigt dat onder elke bedeling degenen die in de zonde volharden slaven van de zonde zijn en aan de eeuwige dood onderworpen worden. Alleen wie gehoorzamen aan het geloof van het evangelie ontvangen het loon van de gerechtigheid, de vrije gave van het eeuwige leven. Hij verheugt zich erover dat de Romeinen, die slaven van de zonde waren geweest, nu gehoorzaam waren geworden aan de vorm, of mal, van het onderwijs dat hun bij de doop was gegeven, waardoor zij van de slavernij van de zonde waren bevrijd en slaven van de gerechtigheid waren geworden.
15 Wat dan? Zullen wij zondigen, omdat wij niet zijn onder de wet, maar onder de genade? Dat zij verre. 16 Weet gij niet, dat wien gij uzelven stelt tot dienstknechten ter gehoorzaamheid, gij dienstknechten zijt desgenen, dien gij gehoorzaamt, of der zonde tot den dood, of der gehoorzaamheid tot gerechtigheid? 17 Maar Gode zij dank, dat gij wel dienstknechten der zonde waart, maar dat gij nu van harte gehoorzaam geworden zijt aan het voorbeeld der leer, tot hetwelk gij overgegeven zijt; 18 En vrijgemaakt zijnde van de zonde, zijt gemaakt dienstknechten der gerechtigheid.
Paulus beeldt de heerschappij van de zonde uit als Romeinse slavernij
In zijn betoog tot de Romeinen gebruikt Paulus vergelijkingen uit hun eigen gebruiken — de wetten van de slavernij waren hun immers vertrouwd — zodat zij de tirannie die de zonde over hun lichamen had uitgeoefend beter zouden begrijpen. Nu zij vrij zijn van de zonde, zoals zij voorheen vrij waren van de gerechtigheid, spoort hij hen aan hun lichaamsdelen, die eens in dienst stonden van de zonde, waarvan het einde de dood was, in dienst te stellen van de gerechtigheid, waarvan het einde het eeuwige leven is.
19 Ik spreek op menselijke wijze, om der zwakheid uws vleses wil; want gelijk gij uw leden gesteld hebt, om dienstbaar te zijn der onreinigheid en der ongerechtigheid, tot ongerechtigheid, alzo stelt nu uw leden, om dienstbaar te zijn der gerechtigheid, tot heiligmaking.
20 Want toen gij dienstknechten waart der zonde, zo waart gij vrij van de gerechtigheid. 21 Wat vrucht dan hadt gij toen van die dingen, waarover gij u nu schaamt? Want het einde derzelve is de dood. 22 Maar nu, van de zonde vrijgemaakt zijnde, en Gode dienstbaar gemaakt zijnde, hebt gij uw vrucht tot heiligmaking, en het einde het eeuwige leven. 23 Want de bezoldiging der zonde is de dood, maar de genadegift Gods is het eeuwige leven, door Jezus Christus, onzen Heere.
De wet eindigt bij de dood, net als een huwelijk
Om de Joden er nog verder van te overtuigen dat de wet niet kan rechtvaardigen, stelt Paulus dat de wet van Mozes, net als de huwelijkswet, door de dood van een van beide partijen werd ontbonden. Omdat zij door de wet in het lichaam van Christus ter dood waren gebracht, waren zij vrij om met een andere echtgenoot te trouwen, met Hem die, hoewel Hij ter dood was gebracht, uit de doden was opgewekt, zodat zij met Hem voor God zouden leven. Hij stelt dat hun kwade begeerten, die door de wet bekend werden, hen aan de dood onderwierpen voordat zij met Christus in het vlees stierven. Maar nu waren zij bevrijd van de macht van de wet, omdat zij met Christus het vleselijke lichaam van de zonde hadden afgelegd dat hen onder haar vloek gebonden hield, zodat zij God konden dienen in de geestelijke gehoorzaamheid van het evangelie en niet in de oude ceremoniën en de letter van de wet.
1 Weet gij niet, broeders! (want ik spreek tot degenen, die de wet verstaan) dat de wet heerst over den mens, zo langen tijd als hij leeft? 2 Want een vrouw, die onder den man staat, is aan den levenden man verbonden door de wet; maar indien de man gestorven is, zo is zij vrijgemaakt van de wet des mans. 3 Daarom dan, indien zij eens anderen mans wordt, terwijl de man leeft, zo zal zij een overspeelster genaamd worden; maar indien de man gestorven is, zo is zij vrij van de wet, alzo dat zij geen overspeelster is, als zij eens anderen mans wordt.
4 Zo dan, mijn broeders, gij zijt ook der wet gedood door het lichaam van Christus, opdat gij zoudt worden eens Anderen, namelijk Desgenen, Die van de doden opgewekt is, opdat wij Gode vruchten dragen zouden. 5 Want toen wij in het vlees waren, wrochten de bewegingen der zonden, die door de wet zijn, in onze leden, om den dood vruchten te dragen. 6 Maar nu zijn wij vrijgemaakt van de wet, overmits wij dien gestorven zijn, onder welken wij gehouden waren; alzo dat wij dienen in nieuwigheid des geestes, en niet in de oudheid der letter.
De wet is niet de oorzaak van de zonde
Hier stelt Paulus zich een Jood voor die vraagt of de wet de oorzaak van de zonde was. Hij antwoordt dat zij niet de oorzaak van de zonde kon zijn, omdat zij de zonde verbood. De kwade begeerte was in de mens aanwezig en de wet diende er slechts toe die aan het licht te brengen. Om geen aanstoot te geven, beschrijft Paulus in zijn eigen persoon de toestand van de onwedergeboren Jood onder de wet. Hij laat zien dat de wet bekendmaakte wat kwaad was en het verbood, en dat dit de zondige natuur van de mens sterk aanzette tot ongehoorzaamheid en verzet tegen haar geboden. De wet en het gebod zijn dus heilig, rechtvaardig en goed, omdat zij de zonde verbieden. Toch leiden zij, zoals Paulus heeft laten doorschemeren, tot veroordeling en niet tot zaligheid.
7 Wat zullen wij dan zeggen? Is de wet zonde? Dat zij verre. Ja, ik kende de zonde niet dan door de wet; want ook had ik de begeerlijkheid niet geweten zonde te zijn, indien de wet niet zeide: Gij zult niet begeren. 8 Maar de zonde, oorzaak genomen hebbende door het gebod, heeft in mij alle begeerlijkheid gewrocht; want zonder de wet is de zonde dood.
9 En zonder de wet, zo leefde ik eertijds; maar als het gebod gekomen is, zo is de zonde weder levend geworden, doch ik ben gestorven. 10 En het gebod, dat ten leven was, hetzelve is mij ten dood bevonden. 11 Want de zonde, oorzaak genomen hebbende door het gebod, heeft mij verleid, en door hetzelve gedood.
12 Alzo is dan de wet heilig, en het gebod is heilig, en rechtvaardig, en goed.
Twee naturen in strijd onder de wet
Nu wordt de Jood voorgesteld als iemand die vraagt of de wet, die zo goed en heilig is, de oorzaak van zijn dood is. Paulus antwoordt dat niet de wet maar de zonde de dood veroorzaakt, en dat het grote kwaad van de zonde blijkt doordat zij zondaars aan de dood onderwierp door een wet die heilig, rechtvaardig en goed was. Hij bevestigt dat de wet zelf het geestelijke leven bevordert. Maar om te laten zien dat zij zonder bovennatuurlijke hulp niet de macht heeft iemand heilig te maken, stelt hij, nog steeds in zijn eigen persoon, de onwedergeboren Jood onder de wet voor als verkocht in slavernij aan de zonde, dat wil zeggen zonder de macht om aan haar dienst te ontkomen. Hij beschrijft de twee tegengestelde beginselen in de menselijke natuur, die voortdurend met elkaar in strijd zijn. Onder de wet overwint de vleselijke natuur de innerlijke mens, of de geestelijke natuur. De wet van Mozes geeft de mens kennis van zijn plicht zonder de kracht om die te vervullen, en hij wordt onderworpen aan de wet van de zonde en de dood. In deze ellendige toestand roept Paulus uit: ‘Wie zal mij verlossen uit dit lichaam van de dood?’, het lichaam dat aan de zonde verkocht is en haar eigendom is. Hij verklaart vol vreugde dat het enige middel tot zaligheid de genade van onze Heere Jezus Christus is.
13 Is dan het goede mij de dood geworden? Dat zij verre. Maar de zonde is mij de dood geworden; opdat zij zou openbaar worden zonde te zijn; werkende mij door het goede den dood; opdat de zonde boven mate wierd zondigende door het gebod.
14 Want wij weten, dat de wet geestelijk is, maar ik ben vleselijk, verkocht onder de zonde. 15 Want hetgeen ik doe, dat ken ik niet; want hetgeen ik wil, dat doe ik niet, maar hetgeen ik haat, dat doe ik. 16 En indien ik hetgene doe, dat ik niet wil, zo stem ik de wet toe, dat zij goed is. 17 Ik dan doe datzelve nu niet meer, maar de zonde, die in mij woont.
18 Want ik weet, dat in mij, dat is, in mijn vlees, geen goed woont; want het willen is wel bij mij, maar het goede te doen, dat vind ik niet. 19 Want het goede dat ik wil, doe ik niet, maar het kwade, dat ik niet wil, dat doe ik. 20 Indien ik hetgene doe, dat ik niet wil, zo doe ik nu hetzelve niet meer, maar de zonde, die in mij woont.
21 Zo vind ik dan deze wet in mij; als ik het goede wil doen, dat het kwade mij bijligt. 22 Want ik heb een vermaak in de wet Gods, naar den inwendigen mens; 23 Maar ik zie een andere wet in mijn leden, welke strijdt tegen de wet mijns gemoeds, en mij gevangen neemt onder de wet der zonde, die in mijn leden is.
24 Ik ellendig mens, wie zal mij verlossen uit het lichaam dezes doods? 25 Ik dank God, door Jezus Christus, onzen Heere. 26 Zo dan, ik zelf dien wel met het gemoed de wet Gods, maar met het vlees de wet der zonde.