Sumulat si Santiago sa mga Kristiyanong Judio
Isinusulat ni Santiago ang kaniyang liham sa mga Kristiyanong Judio sa pangkalahatan. Binabalaan niya sila laban sa mga karaniwang kasamaan ng panahong iyon, itinutuwid ang mga kamaliang kinasadlakan ng marami dahil sa maling pagkaunawa sa turo ni Pablo tungkol sa pagpapawalang-sala, at hinihimok silang gampanan ang iba't ibang tungkulin.
A.D. 62
Tagalog Unlocked Literal Bible (ULB)
Binabati ni Santiago ang Labindalawang Lipi
Kinakausap ni Santiago ang labindalawang lipi, lalo na ang mga Kristiyanong Judio, sa kanilang pagkakawatak-watak, at hinahangad para sa kanilang lahat ang kalusugan at kasaganaan. Nais hikayatin ng mga Judio na hindi sumasampalataya ang kanilang mga kapatid na nahikayat sa pananampalataya, sa pamamagitan ng paglalapat sa kanila ng mga gantimpala at kaparusahang kaugnay ng pagsunod o pagsuway sa Kautusan ni Moises, na ang kanilang kasalukuyang mga pagdurusa ay mga tanda ng pagkalugod ng Diyos sa kanila. Bilang tugon dito, ipinakikita ni Santiago ang kabutihang dulot ng mga pagdurusa sa paglinang ng pagtitiis at pagpapasakop sa kalooban ng Diyos. Hinihimok niya silang magtiis upang, bilang pagtukoy sa mga handog ng Kautusan, sila ay maging ganap. Kung ang sinumang dumaranas ng pagsubok ay kulang sa karunungang ito ng pagtitiis, dapat siyang humingi sa Diyos, na nagbibigay sa lahat ng bawat mabuting bagay na kailangan nila at hindi nanunumbat sa sinumang humihingi, at ibibigay ito sa kaniya. Ngunit dapat siyang humingi nang may matatag na pananampalataya, lubos na naniniwalang ang Diyos ay kapuwa may kakayahan at handang ipagkaloob ang kaniyang mga kahilingan, na hindi nag-aatubili o nahahati ang isip tungkol sa kaniyang ipinapanalangin. Sapagkat ang isang urong-sulong nang ganito sa pagitan ng kabutihan at kasamaan ay tulad ng alon sa dagat, na itinutulak ng bawat dumaraang bugso ng damdamin, at hindi makaaasang tatanggap sa Diyos ng kaniyang ninanais. Ang taong may dalawang isip ay hindi matatag sa lahat ng kaniyang ginagawa at hindi makaaabot sa anumang antas ng kahusayan. Hinihikayat ang dukhang Judio na nahikayat sa pananampalataya na magalak sa kaniyang mga pagdurusa, sapagkat sa pamamagitan ng mga ito, sa pananampalataya, ay naitataas ang kaniyang pagkataong Kristiyano. Ngunit ang mayaman ay dapat mahiya sa kawalang-kabuluhan at kawalang-katiyakan ng mga bagay na kaniyang kinagigiliwan, at sa halip ay ipagmalaki ang kaniyang pagkababa at mga pagdurusa alang-alang sa ebanghelyo. Sapagkat ang sarili niyang buhay at ang lahat ng kaniyang makalupang ari-arian ay kasingpanandalian at kasingdi-maaasahan ng bulaklak sa parang; at ang mga taong nakasalalay rito ang kaligayahan ay maaari ring ibuwal ng karamdaman at mga pagbabago sa buhay, at malanta sa gitna ng kanilang kaluwalhatian. Mapalad ang taong nananatiling matatag sa kaniyang tukso, sapagkat kapag natapos na ang kaniyang mga pagsubok sa mundong ito ay tatanggapin niya ang korona ng buhay na ipinangako ng Panginoon sa mga nagmamahal at nagdurusa para sa kaniya.
1 Ako, si Santiago, isang alagad ng Diyos at ng Panginoong Jesu-Cristo, ay bumabati sa labindalawang tribu na nasa pangangalat.
2 Ituring ninyong kagalakan ito mga kapatid, kung nakakaranas kayo ng ibat-ibang kaguluhan, 3 dahil nalalaman ninyo na ang pagsubok sa inyong pananampalataya ay nagdudulot ng pagtitiis. 4 Hayaan ang pagtitiis na tapusin ang kaniyang gawa, upang kayo ay ganap na lumago, na walang kakulangan.
5 Ngunit kung sinuman sa inyo ay nangangailangan ng karunungan, hingin ninyo ito sa Diyos, ang mapagbigay at walang panunumbat sa lahat ng humihingi, at tutugunin niya ito. 6 Ngunit humingi nang may pananampalataya, nang walang pag-aalinlangan, sapagkat ang nagdadalawang isip ay katulad ng alon sa dagat, na tinatangay ng hangin, kung saan. 7 Sapagkat ang taong iyon ay hindi dapat mag-isip na matatanggap niya ang kaniyang kahilingan sa Panginoon, 8 ang ganitong tao ay dalawa ang pag-iisip at pabagu-bago sa lahat ng kaniyang ginagawa.
9 Ang mahirap na kapatid ay dapat luwalhatiin sa kaniyang mataas na kalagayan, 10 samantalang ang mayaman na kapatid sa kaniyang kababaang loob, sapagkat siya ay lilipas katulad ng mga bulaklak ng damo sa bukid na lumilipas. 11 Sumisikat ang araw na may nakakasunog na init at natutuyo ang halaman at ang mga bulaklak ay nalalagas, at mawawala ang kagandahan nito. Sa parehong paraan ang mayamang mga tao ay mawawala sa kalagitnaan ng kanilang mga gawain.
12 Pinagpala ang tao na nagtitiis sa pagsubok, sapagkat pagkatapos niyang mapagtagumpayan ang pagsubok, makakatanggap siya ng korona ng buhay, na ipinangako sa mga nagmamahal sa Diyos.
Hindi Tinutukso ng Diyos ang Sinuman na Magkasala
Nangangamba si Santiago na baka maunawaan nang mali ang kaniyang sinabi tungkol sa mga tukso o pagdurusang ipinadadala ng Diyos upang subukin ang kabutihan at pananampalataya ng mga Kristiyano. Kaya kinokondena niya, sa isa pang kahulugan ng salita, ang masamang paniniwalang pinanghahawakan ng ilan sa mga Judio na hindi sumasampalataya at ng kanilang mga gurong nagtataguyod ng mga kaugaliang Judio, bilang dahilan para sa kanilang pinakamasasamang gawain: na tinutukso ng Diyos ang mga tao na magkasala. Ipinagbabawal niyang sabihin ng sinuman na siya ay tinutukso o inaakit ng Diyos na magkasala, sapagkat ang Diyos, na lubos na banal, ay hindi maililigaw ng kasamaan, ni matutukso niya ang sinuman sa ganitong paraan. Ngunit natutukso ang bawat isa na magkasala kapag inaakit siya ng sarili niyang mga pagnanasa at hinihikayat ng sarili niyang maruruming hangarin. Pagkatapos, kapag nakuha na ng pagnanasa ang pagsang-ayon ng makasalanan, nagsisilang ito ng aktuwal na kasalanan, ang pagsasakatuparan ng masamang layunin; at ang kasalanan, kapag naging matatag nang gawi, ay nagsisilang ng walang-hanggang kamatayan. Kaya hindi nila dapat ipalagay na ang Diyos ang pinagmumulan ng kasalanan o nagtutulak sa sinuman tungo rito. Malayong maging pinagmumulan ng kasalanan, ang Diyos ang pinagmumulan ng bawat mabuti at ganap na kaloob. Sa sarili niyang kalooban ay muling nilikha ng Diyos ang mga Judio, sa ebanghelyo ng katotohanan at kabanalan, upang sila ay maging mga unang bunga sa lahat ng kaniyang mga nilalang na mahihikayat sa pananampalataya.
13 Huwag sabihin ng sinuman kapag siya ay tinukso, “Ang pagsubok na ito ay galing sa Diyos, ” Sapagkat ang Diyos ay hindi tinukso ng diyablo, at ang Diyos mismo ay hindi tinutukso ang sino man. 14 Ang bawat tao ay natutukso ng kaniyang masamang mga pagnanasa kung saan inaakit at itinutulak siya palayo. 15 At pagkatapos na maglihi ang makasalanang pagnanasa, ang kasalanan ay maipapanganak at pagkatapos lumaki ng kasalanan hahantong ito sa kamatayan.
16 Huwag kayong magpalinlang, mga minamahal kong kapatid. 17 Ang bawat mabuti at ganap na kaloob ay mula sa itaas, bumaba mula sa Ama ng mga liwanag. Hindi siya nagbabago katulad ng paglipat ng anino. 18 Pinili ng Diyos na bigyan tayo ng buhay sa pamamagitan ng salita ng katotohanan, upang maging katulad tayo ng mga unang bunga sa kaniyang mga nilikha.
Mga Tagatupad ng Ebanghelyo, Hindi mga Tagapakinig Lamang
Upang sawayin ang mga Judiong sumampalataya na sabik maging mga guro at walang pagpipigil sa kanilang sigasig sa relihiyon, hinihimok ni Santiago ang mga muling isinilang ng Diyos sa pamamagitan ng ebanghelyo ng kaniyang Anak na maging sabik at masigasig sa pakikinig sa mga turo nito ayon sa paglalahad ng mga apostol, maging mabagal sa pagsasalita tungkol sa katotohanan hangga't hindi nila ito nauunawaan, at maging mabagal sa pagkagalit, na hindi madaling mapukaw ang galit. Sapagkat ang galit ng tao, ang matitinding pag-aaway dahil sa pagkakaiba ng paniniwala sa relihiyon, ay hindi nagpapalaganap ng kaharian ng langit ni nagbubunga sa iba ng pananampalatayang ibinibilang ng Diyos na katuwiran. Nananawagan siya sa kanila na alisin ang lahat ng karumihan ng makalamang pagnanasa at ang masamang kalabisan sa pananalita at galit, at tanggapin nang buong pagpapakumbaba at kahinahunan ang ebanghelyo, na inihugpong sa kanilang sariling Kautusan at siyang paraan upang maligtas ang kanilang mga kaluluwa tungo sa buhay na walang hanggan. Laban sa karaniwang palagay ng mga Judio, na lubhang umaasa sa kanilang kaalaman sa Kautusan at sa regular na pagdalo sa sinagoga upang pakinggan ang pagbasa ng Kautusan, hinihimok niya silang maging mga tagatupad ng mga utos ng ebanghelyo, at hindi mga tagapakinig lamang ng salita nito. Ang sinumang hindi pumipigil sa kaniyang dila, na dinadaya ang sarili sa pag-aakalang ang pagiging malaya niya sa mas malulubhang bisyo ay magdadahilan sa kaniya sa harap ng Diyos, at na ang pag-alipusta sa mga naiiba sa kaniya ng pananaw sa relihiyon ay nakalulugod sa Diyos, ay may huwad na relihiyon. Ang dalisay na relihiyon ay binubuo ng mabubuting gawa at espirituwal na prinsipyo.
19 Alam ninyo ito, mga minamahal kong kapatid. Bawat tao ay dapat mabilis sa pakikinig, dahan-dahan sa pananalita, at hindi agad nagagalit, 20 sapagkat ang galit ng tao ay hindi gumagawa ng katuwiran ng Diyos. 21 Kaya alisin ninyo ang lahat ng gawaing makasalanan at ang kasamaan na nasa lahat ng dako, at sa kababaang-loob tanggapin ang itinanim na salita, na makakapagligtas sa inyong kaluluwa.
22 Sundin ninyo ang salita, huwag lamang itong pakinggan, kung saan dinadaya ninyo lang ang inyong mga sarili. 23 Sapagkat kung sinuman ang nakarinig ng salita at hindi ito ginagawa, para siyang isang taong humarap sa salamin at tiningnan ang kaniyang likas na mukha sa salamin. 24 Tinignan ang kaniyang mukha, at umalis, at hindi nagtagal nakalimutan niya kung ano ang kaniyang itsura. 25 Ngunit ang taong tumitingin ng maingat sa ganap na batas, ang batas na nagbibigay ng kalayaan, at patuloy na sinusunod ito, hindi lamang siya naging tagapakinig na nakakalimot, ang taong ito ay pagpapalain habang ginagawa niya ito.
26 Kung sinuman ang nag-iisip sa kaniyang sarili na siya ay relihiyoso, ngunit hindi mapigilan ang kaniyang dila, niloloko niya ang kaniyang sarili at ang kaniyang relihiyon ay walang kabuluhan. 27 Ito ay dalisay at walang karumihang relihiyon sa harap ng ating Diyos at Ama: para tulungan ang mga walang ama at balo sa kanilang kapighatian, at para pangalagaan ang sarili mula sa katiwaliaan ng mundo.
Sinasaway ni Santiago ang Pagtatangi sa Paghatol
Dahil lubhang tiwali ang pagpapatupad ng katarungan sa mga Judio noong panahong iyon, sinasaway sila ni Santiago dahil sa pagtatangi, gaya ng nakagawian nila, sa mga kasong ipinahahatol sa kanila. Binabalaan niya ang mga nagpapahayag ng pananampalataya o relihiyon ng ating Panginoon laban sa pagtatangi sa mga tao ayon sa kanilang katayuan o iba pang panlabas na kalagayan, na sa kanilang kalooban ay higit na pinapaboran ang isa kaysa sa iba. Ipinahahayag niyang salungat ito sa ebanghelyo ni Cristo, na pumili sa mga dukha ng mundong ito upang maging mayaman sa lahat ng espirituwal na pagpapala at ginawa silang mga tagapagmana ng kaniyang walang hanggang kaharian. Gayunman, hinamak nila ang dukha, bagaman gayon siya pinayaman ng Diyos, samantalang inaapi sila ng mayayaman at kinakaladkad sa kanilang mga hukuman upang pagmalupitan at parusahan dahil sa kanilang pananampalataya, at nilalapastangan ang pangalang itinatawag sa kanila. Ngunit kung tinutupad nila ang maharlikang kautusan ni Cristo, ayon sa mga kasulatan (Juan 13:34; 15:12), mabuti ang kanilang ginagawa at wala silang kasalanan ng pagtatangi. Ngunit kung nagpapakita sila ng pagkiling sa kanilang paghatol, nagkakasala sila laban sa Diyos at sa kanilang mga kapatid, at nahahatulang mga lumalabag sa kautusan. Sapagkat ang sinumang lumalabag sa isang punto, ang sinumang pumapatay sa pamamagitan ng kaniyang di-makatarungang paghatol, ay nagkakasala sa lahat, yamang iisang awtoridad ang nagbigay ng bawat utos. Kaya sa paghatol, dapat silang magsalita at kumilos bilang mga hahatulan sa ilalim ng kautusan ng kalayaan. Ang kautusang iyon ay nagbibigay sa kanila ng tuntunin sa pamumuhay at nagpapalaya sa kanila mula sa pagkakasala, kapangyarihan, at paghahari ng kasalanan, at itinuturo nito sa kanila na sa huling araw ay igagawad ang hatol nang may buong higpit ng kautusan sa mga hindi nagpakita ng awa kundi humatol nang di-makatarungan, samantalang para sa mga nagpakita ng awa ay magtatagumpay ang awa ng Diyos laban sa paghatol.
1 Mga kapatid ko huwag natin sundin ang pananampalataya ng ating Panginoon Jesus-Cristo, na Panginoon ng kadakilaan, na may pagtatangi sa ilang mga tao, 2 Kung may taong pumasok sa inyong pagpupulong na may suot na mga gintong singsing at may mga marangyang kasuotan, at mayroon ding pumasok na taong mahirap na may maruming kasuotan, 3 at nagbigay lamang kayo ng pansin sa taong may marangyang kasuotan, at sinabing, “Maupo po kayo rito sa magandang lugar,” ngunit sinabi mo sa taong mahirap, “Tumayo ka sa banda roon,” o kaya ay, “maupo ka sa aking paanan,” 4 hindi ba kayo gumagawa ng paghatol sa inyong sarili, at nagiging hukom ng may mga masasamang kaisipan?
5 Makinig kayo, mga minamahal kong kapatid, hindi ba pinili ng Diyos ang mga mahihirap sa mundong ito upang maging mayaman sa pananampalataya at manahin ang kaharian na ipinangako sa kanila na nagmamahal sa kaniya? 6 Ngunit hindi ninyo binigyan ng karangalan ang mahihirap! Hindi ba ang mayayaman, sila ay ang ang nang-aapi sa inyo, at hindi ba sila ang nagkakaladkad sa inyo sa mga hukuman? 7 Hindi ba ang mayaman ang lumalait sa magandang pangalan kung kanino kayo tinawag?
8 Gayunman, kung tinutupad ninyo ang mga maharlikang kautusan, na naisulat sa mga kasulatan, “Mahalin ninyo ang inyong kapwa tulad ng inyong sarili,” maganda ang ginagawa ninyo. 9 Ngunit kung nagbibigay kayo ng pagtatangi sa ilang tao, kayo ay nagkakasala, nahatulan ng kautusan bilang isang lumalabag sa batas.
10 Kung sinuman ang sumusunod sa lahat ng kautusan, ngunit matisod sa isa sa mga ito, magkakasala siya sa pagsuway sa lahat ng kautusan! 11 Sapagkat ang Diyos na nagsasabi ng,”Huwag kang mangangalunya,” nagsabi ring, “Huwag papatay.” Kung hindi ka nangalunya, ngunit ikaw ay pumatay, sinuway mo ang kautusan ng Diyos.
12 Kaya't magsalita at sumunod katulad nila na malapit ng hatulan sa pamamagitan ng batas ng kalayaan. 13 Sapagkat darating ang paghahatol na walang kahabagan sa kanila na nagpakita ng walang kahabagan. Ang kahabagan ay nagtatagumpay laban sa kahatulan!
Ang Pananampalatayang Walang mga Gawa ay Patay
Upang ipakita sa mga Judio kung gaano kahangal ang umasa sa pagkaalam o pagpapahayag ng ebanghelyo nang hindi tinutupad ang mga utos nito, gaya ng itinuro ng ilan sa kanilang mga guro, itinatanong niya kung ano ang pakinabang sa isang taong nagsasabing mayroon siyang pananampalataya ngunit walang mga gawa, walang pagsasabuhay bilang Kristiyano. Ang hungkag na pagpapahayag ng pananampalataya ay walang nagagawa upang maituring na matuwid ang isang tao, gaya ng mabubuting hangaring walang mabubuting gawa na walang nagagawa upang tugunan ang pangangailangan ng mga naghihikahos. Sumasampalataya sa Diyos ang mga demonyo, ngunit hindi ito nagiging dahilan upang maituring silang matuwid; lalo lamang pinatitindi ng paniniwalang ito ang kanilang pagdurusa: sumasampalataya sila at nanginginig. Itinatanong ni Santiago kung makukumbinsi ang kaniyang mambabasa na ang pananampalatayang walang epekto sa mga kilos ng isang tao ay patay, na lubusang walang kakayahang magbunga ng pagiging itinuring na matuwid: tanungin niya ang kaniyang sarili kung hindi ba itinuring na matuwid ang ating amang si Abraham dahil sa kaniyang mga gawa nang ihandog niya si Isaac sa altar. Kalakip ng kaniyang mga gawa ang pagkilos ng kaniyang pananampalataya, at sa pamamagitan ng kaniyang mga gawa, bilang pagsunod sa mga utos ng Diyos, ay nahayag at naging ganap ang kaniyang pananampalataya. Kaya ang isang tao ay itinuturing na matuwid sa pamamagitan ng mga gawang nagmumula sa pananampalataya, at hindi sa pananampalataya lamang na walang mga gawa; sapagkat hindi maaaring magkaroon ng tunay at nagliligtas na pananampalataya na walang mabubuting gawa, kung paanong hindi maaaring magkaroon ng buhay na katawan ng tao na walang kaluluwa.
14 Ano ang kabutihan nito, mga kapatid, kung may magsasabi na mayroon siyang pananampalataya, ngunit wala siyang mga gawa? Kaya ba ng pananampalatayang iyon na iligtas siya? 15 Kung ang kapatid na lalaki o kapatid na babae ang nangangailangan ng kasuotan at pagkain araw-araw, 16 at ang isa sa inyo ay magsasabi sa kanila, “Humayo kayong mapayapa, mangagpainit kayo at magpakabusog kayo,”' subalit hindi ninyo sila binigyan ng mga kinakailangan para sa katawan, anong kabutihan iyon? 17 Sa ganuon ding pamamaraan ang pananampalataya lang, kung hindi ito nagtataglay ng mga gawa, ay patay.
18 Ngunit may isang magsasabing, “Mayroon kang pananampalataya, at mayroon akong gawa.” Ipakita mo sa akin ang iyong pananampalataya na walang gawa, at ipapakita ko sa iyo ang aking pananampalataya sa pamamagitan ng aking mga gawa. 19 Naniniwala ka na ang Diyos ay iisa; tama ka. Ngunit ang mga demonyo ay naniniwala rin at nanginginig.
20 Gusto mo bang malaman, taong mangmang, kung paano na ang pananampalataya na walang gawa ay walang kabuluhan? 21 Hindi ba si Abraham na ating patriyarka ay pinawalang-sala ng Diyos sa pamamagitan ng mga gawa nang ihain niya sa altar ang anak niyang si Isaac? 22 Nakita ninyo na ang pananampalataya ay kumilos kasama ang kaniyang gawa, at sa pamamagitan ng paggawa nakamit ng kaniyang pananampalataya ang layunin nito. 23 Natupad ang kasulatan na nagsasabing, “Naniwala si Abraham sa Diyos, at ibinilang ito sa kaniya na katuwiran.” Kaya't si Abraham ay tinawag na kaibigan ng Diyos. 24 Nakita ninyo na sa pamamagitan ng mga gawa ang tao ay mapapa-walang sala, at hindi sa pananampalataya lamang.
25 Sa parehong paraan din hindi ba't si Rahab na nagbebenta ng aliw ay napawalang sala sa pamamagitan ng gawa, nang tinanggap niya ang mga mensahero at pinaalis sila sa pamamagitan ng ibang daan? 26 Kung paanong ang katawan na hiwalay sa espiritu ay patay, gayon din ang pananampalataya na hiwalay sa mga gawa ay patay.