Paulus verdedigt zijn rechten als apostel
Paulus verdedigt hier zijn apostelschap door te wijzen op hun eigen bekering uit het heidendom en op de geestelijke gaven die hij hun had gegeven. Hij beantwoordt de bezwaren die zijn vijanden, wier opvattingen en gedrag lijnrecht tegenover de zijne stonden, tegen zijn hoedanigheid als apostel inbrachten. Hij stelt dat hij, hoewel hij weigerde ondersteuning van de Korinthiers te ontvangen, volledig het recht had die te vragen, zowel voor zichzelf als voor zijn zuster of vrouw, net als de andere apostelen. Hij verdedigt zijn recht op ondersteuning op grond van wat onder mensen gebruikelijk is, de wet van Mozes en het uitdrukkelijke gebod van Christus.
57 n.Chr.
De Heilige Schrift 1917 (NLD)
1 Ben ik niet een apostel? Ben ik niet vrij? Heb ik niet Jezus Christus, onzen Heere, gezien? Zijt gijlieden niet mijn werk in den Heere? 2 Zo ik anderen geen apostel ben, nochtans ben ik het ulieden; want het zegel mijns apostelschaps zijt gijlieden in den Heere.
3 Mijn verantwoording aan degenen, die onderzoek over mij doen, is deze. 4 Hebben wij niet macht, om te eten en te drinken? 5 Hebben wij niet macht, om een vrouw, een zuster zijnde, met ons om te leiden, gelijk ook de andere apostelen, en de broeders des Heeren, en Cefas? 6 Of hebben alleen ik en Barnabas geen macht van niet te werken?
7 Wie dient ooit in den krijg op eigen bezoldiging? Wie plant een wijngaard, en eet niet van zijn vrucht? Of wie weidt een kudde, en eet niet van de melk der kudde?
8 Spreek ik dit naar den mens, of zegt ook de wet hetzelfde niet? 9 Want in de wet van Mozes is geschreven: Gij zult een dorsenden os niet muilbanden. Zorgt ook God voor de ossen? 10 Of zegt Hij dat ganselijk om onzentwil? Want om onzentwil is dat geschreven; overmits die ploegt, op hoop moet ploegen, en die op hoop dorst, moet zijn hoop deelachtig worden.
11 Indien wij ulieden het geestelijke gezaaid hebben, is het een grote zaak, zo wij het uwe, dat lichamelijk is, maaien? 12 Indien anderen deze macht over u deelachtig zijn, waarom niet veel meer wij? Doch wij hebben deze macht niet gebruikt, maar wij verdragen het al, opdat wij niet enige verhindering geven aan het Evangelie van Christus.
13 Weet gij niet, dat degenen, die de heilige dingen bedienen, van het heilige eten? en die steeds bij het altaar zijn, met het altaar delen? 14 Alzo heeft ook de Heere geordineerd dengenen, die het Evangelie verkondigen, dat zij van het Evangelie leven.
Paulus ziet af van zijn recht op ondersteuning
Paulus geeft zijn redenen om geen aanspraak te maken op zijn recht op ondersteuning door de christelijke gemeente in Korinthe: hij vreesde dat hij door hun tot last te zijn het evangelie minder ingang zou doen vinden. Hij verklaart zijn grote verlangen om uit te blinken in zijn bediening. Tevreden met de plicht waaraan hij zich niet kan onttrekken, de verkondiging, laat hij zien hoe hij zich aanpast aan de zwakheden en vooroordelen van allerlei mensen om hen voor Christus te winnen. Vanaf vers 24 laat Paulus zien dat hij er goed aan doet zich aan ontberingen en onnodige inspanningen bloot te stellen, door te wijzen op een gewoonte van hun eigen landgenoten, die slechts een vergankelijke krans hopen te winnen. Hij nodigt alle bekeerlingen uit zijn voorbeeld te volgen, bemoedigd door de zekere hoop op een onvergankelijke krans. Zij worden aangespoord tot een leven van voortdurende zelfverloochening en zelfbeheersing.
15 Maar ik heb geen van deze dingen gebruikt. En ik heb dit niet geschreven, opdat het alzo aan mij geschieden zou; want het ware mij beter te sterven, dan dat iemand dezen mijn roem zou ijdel maken.
16 Want indien ik het Evangelie verkondige, het is mij geen roem; want de nood is mij opgelegd. En wee mij, indien ik het Evangelie niet verkondig! 17 Want indien ik dat gewillig doe, zo heb ik loon, maar indien onwillig, de uitdeling is mij evenwel toebetrouwd. 18 Wat loon heb ik dan? Namelijk dat ik, het Evangelie verkondigende, het Evangelie van Christus kosteloos stelle, om mijn macht in het Evangelie niet te misbruiken.
19 Want daar ik van allen vrij was, heb ik mijzelven allen dienstbaar gemaakt, opdat ik er meer zou winnen. 20 En ik ben den Joden geworden als een Jood, opdat ik de Joden winnen zou; dengenen, die onder de wet zijn, ben ik geworden als onder de wet zijnde, opdat ik degenen, die onder de wet zijn, winnen zou. 21 Degenen, die zonder de wet zijn, ben ik geworden als zonder de wet zijnde (Gode nochtans zijnde niet zonder de wet, maar voor Christus onder de wet), opdat ik degenen, die zonder de wet zijn, winnen zou. 22 Ik ben den zwakken geworden als een zwakke, opdat ik de zwakken winnen zou; allen ben ik alles geworden, opdat ik immers enigen behouden zou.
23 En dit doe ik om des Evangelies wil, opdat ik hetzelve mede deelachtig zou worden.
24 Weet gijlieden niet, dat die in de loopbaan lopen, allen wel lopen, maar dat een den prijs ontvangt? Loopt alzo, dat gij dien moogt verkrijgen. 25 En een iegelijk, die om prijs strijdt, onthoudt zich in alles. Dezen dan doen wel dit, opdat zij een verderfelijke kroon zouden ontvangen, maar wij een onverderfelijke. 26 Ik loop dan alzo, niet als op het onzekere; ik kamp alzo, niet als de lucht slaande; 27 Maar ik bedwing mijn lichaam, en breng het tot dienstbaarheid, opdat ik niet enigszins, daar ik anderen gepredikt heb, zelf verwerpelijk worde.
Israels voorbeeld waarschuwt de Korinthiers
Aan de hand van het gedrag van de vroegere Israelieten wil Paulus de Korinthiers ervan overtuigen dat, zoals Gods bevoorrechte volk zo streng werd gestraft voor zijn wanordelijkheden en afgoderij, ook Christenen onder het evangelie die zich aan dezelfde zonden en genoegens overgeven even zeker gestraft zullen worden als de Israelieten onder de wet. Met deze voorbeelden waarschuwt hij hen dezelfde overtredingen te vermijden. Hij waarschuwt hen als leden van de christelijke gemeente niet te zeer op zichzelf te vertrouwen, maar ervoor te waken dat ook zij niet in zonde vallen.
1 En ik wil niet, broeders, dat gij onwetende zijt, dat onze vaders allen onder de wolk waren, en allen door de zee doorgegaan zijn; 2 En allen in Mozes gedoopt zijn in de wolk en in de zee; 3 En allen dezelfde geestelijke spijs gegeten hebben; 4 En allen denzelfden geestelijken drank gedronken hebben; want zij dronken uit de geestelijke steenrots, die volgde; en de steenrots was Christus. 5 Maar in het meerder deel van hen heeft God geen welgevallen gehad; want zij zijn in de woestijn ter nedergeslagen.
6 En deze dingen zijn geschied ons tot voorbeelden, opdat wij geen lust tot het kwaad zouden hebben, gelijkerwijs als zij lust gehad hebben. 7 En wordt geen afgodendienaars, gelijkerwijs als sommigen van hen, gelijk geschreven staat: Het volk zat neder om te eten, en om te drinken, en zij stonden op om te spelen. 8 En laat ons niet hoereren, gelijk sommigen van hen gehoereerd hebben, en er vielen op een dag drie en twintig duizend. 9 En laat ons Christus niet verzoeken, gelijk ook sommigen van hen verzocht hebben, en werden van de slagen vernield. 10 En murmureert niet, gelijk ook sommigen van hen gemurmureerd hebben, en werden vernield van den verderver.
11 En deze dingen alle zijn hunlieden overkomen tot voorbeelden; en zijn beschreven tot waarschuwing van ons, op dewelke de einden der eeuwen gekomen zijn. 12 Zo dan, die meent te staan, zie toe, dat hij niet valle.
De Korinthiers moeten afgoderij mijden
De Korinthiers, die slechts dezelfde verzoekingen ondervinden als anderen, worden aangespoord zich verre te houden van afgoderij en van het eten van wat aan afgoden is geofferd. Paulus bewijst aan de hand van ons eigen avondmaal en de ceremoniële wet dat zo'n daad een uiterlijke verering was van de demonen aan wier offers zij zich tegoed deden en met wie zij zich verbonden. De verering van de ware God en de verering van afgoden kunnen niet samengaan, en dit onteert Christus.
13 Ulieden heeft geen verzoeking bevangen dan menselijke; doch God is getrouw, Die u niet zal laten verzocht worden boven hetgeen gij vermoogt; maar Hij zal met de verzoeking ook de uitkomst geven, opdat gij ze kunt verdragen.
14 Daarom, mijn geliefden, vliedt van den afgodendienst. 15 Als tot verstandigen spreek ik; oordeelt gij, hetgeen ik zeg. 16 De drinkbeker der dankzegging, dien wij dankzeggende zegenen, is die niet een gemeenschap des bloeds van Christus? Het brood, dat wij breken, is dat niet een gemeenschap des lichaams van Christus? 17 Want een brood is het, zo zijn wij velen een lichaam, dewijl wij allen eens broods deelachtig zijn.
18 Ziet Israel, dat naar het vlees is; hebben niet degenen, die de offeranden eten, gemeenschap met het altaar? 19 Wat zeg ik dan? Dat een afgod iets is, of dat het afgodenoffer iets is? 20 Ja, ik zeg, dat hetgeen de heidenen offeren, zij den duivelen offeren, en niet Gode; en ik wil niet, dat gij met de duivelen gemeenschap hebt. 21 Gij kunt den drinkbeker des Heeren niet drinken, en den drinkbeker der duivelen; gij kunt niet deelachtig zijn aan de tafel des Heeren, en aan de tafel der duivelen. 22 Of tergen wij den Heere? Zijn wij sterker dan Hij?