யோபு மீண்டும் தன் உத்தமத்தை உறுதிப்படுத்துதல் (continued)

யோபு மீண்டும் தன் உத்தமத்தை உறுதிப்படுத்தி, தன் முந்தைய செழிப்பையும் தற்போதைய துயரநிலையையும் வேறுபடுத்திக் காட்டுகிறார்.

கி.மு. 2130

இண்டியன் ரிவைஸ்டு வெர்ஸன் (IRV) - தமிழ் (IRVTAM)

யோபு 28–29

1 வெள்ளிக்கு விளையும் இடம் உண்டு,

பொன்னுக்குப் புடமிடும் இடமுமுண்டு.

2 இரும்பு மண்ணிலிருந்து எடுக்கப்படும்;

செம்பு கற்களில் உருக்கி எடுக்கப்படும்.

3 மனிதன் அந்தகாரத்திலும் மரண இருளிலும் இருக்கிற கற்களைக்

கடைசிவரை ஆராய்ந்து தேடி,

இருளுக்கும் அங்கே முடிவுண்டாக்குகிறான்.

4 கடக்கமுடியாததும் நிலையாததுமான ஆறு எழும்பினாலும்,

உழைப்பாளியானவன் அதை மனிதரால் வற்றிப்போகவைத்துச் செல்லுகிறான்.

5 பூமியின்மேல் ஆகாரம் விளையும்;

அதின் கீழிடங்களிலிருக்கிறவைகளோ,

நெருப்பால் மாறினது போலிருக்கும்.

6 அதின் கற்களில் இந்திரநீலம் விளையும்;

அதின் பொடியில் பொன்பொடிகளும் உண்டாயிருக்கும்.

7 ஒரு வழியுண்டு, அது ஒரு பறவைக்கும் தெரியாது;

கழுகின் கண்ணும் அதைக் கண்டதில்லை;

8 கொடிய மிருகங்களின் கால்கள் அதில் படவில்லை;

சிங்கம் அதைக் கடந்ததில்லை.

9 அவன் தன் கைகளைக் கற்பாறையின்மேல் நீட்டி,

மலைகளை வேருடன் புரட்டுகிறான்.

10 கன்மலைகளுக்குள்ளும் நீர்க்கால்களை வெட்டுகிறான்;

அவனுடைய கண் விலையுயர்ந்த எல்லாவற்றையும் காணும்.

11 ஒரு துளியும் கசியாதபடி ஆறுகளை அடைக்கிறான்;

மறைவிடத்திலிருக்கிறதை வெளிச்சத்திலே கொண்டுவருகிறான்.

12 ஆனாலும் ஞானம் கண்டெடுக்கப்படுவது எங்கே?

புத்தி விளைகிற இடம் எது?

13 அதின் விலை மனிதனுக்குத் தெரியாது;

அது மக்கள் வாழ்கிற தேசத்திலே கிடைக்கிறதில்லை.

14 ஆழமானது: அது என்னிடத்தில் இல்லையென்கிறது;

சமுத்திரமானதும், அது என்னிடத்தில் இல்லையென்கிறது.

15 அதற்கு ஈடாகத் தங்கத்தைக் கொடுக்கவும்,

அதற்குக் கிரயமாக வெள்ளியை நிறுக்கவும் முடியாது.

16 ஓப்பீரின் தங்கமும், விலையேறப்பெற்ற கோமேதகமும்,

இந்திரநீலக்கல்லும் அதற்கு ஈடல்ல.

17 பொன்னும் பளிங்கும் அதற்கு ஒப்பல்ல;

பசும்பொன் ஆபரணங்களுக்கு அதை மாற்றமுடியாது.

18 பவளத்தையும் ஸ்படிகத்தையும் அத்துடன் ஒப்பிட்டுப் பேசக்கூடாது;

முத்துகளைவிட ஞானத்தின் விலை உயர்ந்தது.

19 எத்தியோப்பியாவின் புஷ்பராகம் அதற்கு நிகரல்ல;

பசும்பொன்னும் அதற்குச் சரியல்ல.

20 இப்படியிருக்க, ஞானம் எங்கேயிருந்து வரும்;

புத்தி தங்கும் இடம் எங்கே?

21 அது உயிருள்ள அனைவருடைய கண்களுக்கும் ஒளித்தும்,

ஆகாயத்துப் பறவைகளுக்கு மறைந்தும் இருக்கிறது.

22 நாசமும், மரணமும், நாங்கள் எங்கள் காதுகளினாலேமாத்திரம் அதின் கீர்த்தியைக் கேட்டோம் என்கிறது.

23 தேவனோ அதின் வழியை அறிவார்,

அது இருக்கும் இடம் அவருக்கே தெரியும்.

24 அவர் பூமியின் கடைசிமுனைகளைப் பார்த்து,

வானங்களின்கீழ் இருக்கிறதையெல்லாம் காண்கிறார்.

25 அவர் காற்றுக்கு அதின் எடையை நியமித்து,

தண்ணீருக்கு அதின் அளவைக் கணக்கிட்டு,

26 மழைக்குத் திட்டத்தையும், இடிமுழக்கத்துடன் கூடிய மின்னலுக்கு வழியையும் ஏற்படுத்துகிறார்.

27 அவர் அதைப் பார்த்துக் கணக்கிட்டார்;

அதை ஆராய்ந்து ஆயத்தப்படுத்தி,

28 மனிதனை நோக்கி: இதோ, ஆண்டவருக்குப் பயப்படுவதே ஞானம்;

பொல்லாப்பை விட்டு விலகுவதே புத்தி என்றார்” என்று சொன்னான்.

29:1 பின்னும் யோபு தன் பிரசங்க வாக்கியத்தைத் தொடர்ந்து சொன்னது:

2 “கடந்துபோன வருடங்களிலும், தேவன் என்னைக் காப்பாற்றிவந்த நாட்களிலும்

எனக்கு உண்டாயிருந்த ஒழுங்கு இப்பொழுது இருந்தால் நலமாயிருக்கும்.

3 அப்பொழுது அவர் தீபம் என் தலையின்மேல் பிரகாசித்தது;

அவர் அருளின வெளிச்சத்தினால் இருளைக் கடந்துபோனேன்.

4 தேவனுடைய இரகசியச்செயல் என் வீட்டின்மேல் இருந்தது.

5 அப்பொழுது சர்வவல்லமையுள்ள தேவன் என்னுடன் இருந்தார்;

என் பிள்ளைகள் என்னைச் சூழ்ந்திருந்தார்கள்.

6 என் பாதங்களை நான் நெய்யினால் கழுவினேன்;

கன்மலைகளிலிருந்து எனக்காக எண்ணெய் நதிபோல ஓடிவந்தது;

அந்தச் செல்வநாட்களின் ஒழுங்கு இப்போதிருந்தால் நலமாயிருக்கும்.

7 நான் பட்டணவீதியின் வாசலுக்குள் புறப்பட்டுப்போய்,

வீதியில் என் இருக்கையைப் போடும்போது,

8 வாலிபர் என்னைக் கண்டு ஒளித்துக்கொள்வார்கள்;

முதியோர் எழுந்து நிற்பார்கள்.

9 பிரபுக்கள் பேசுகிறதை நிறுத்தி,

கையால் தங்கள் வாயைப் பொத்திக்கொள்வார்கள்.

10 பெரியோரின் சத்தம் அடங்கி,

அவர்கள் நாக்கு அவர்கள் மேல்வாயோடு ஒட்டிக்கொள்ளும்.

11 என்னைக் கேட்ட காது என்னைப் பாக்கியவான் என்றது;

என்னைக் கண்ட கண் எனக்குச் சாட்சியிட்டது.

12 முறையிடுகிற ஏழையையும், திக்கற்ற பிள்ளையையும்,

உதவியற்றவனையும் காப்பாற்றினேன்.

13 அழிந்துபோக இருந்தவனுடைய ஆசீர்வாதம் என்மேல் வந்தது; விதவையின் இருதயத்தைக் கெம்பீரிக்கச் செய்தேன்.

14 நீதியை அணிந்துகொண்டேன்;

அது என் ஆடையாயிருந்தது;

என் நியாயம் எனக்குச் சால்வையும் தலைப்பாகையுமாக இருந்தது.

15 நான் குருடனுக்குக் கண்ணும்,

சப்பாணிக்குக் காலாகவும் இருந்தேன்.

16 நான் எளியவர்களுக்குத் தகப்பனாக இருந்து,

நான் அறியாத வழக்கை ஆராய்ந்துபார்த்தேன்.

17 நான் அநியாயக்காரருடைய கடைவாய்ப் பற்களை உடைத்து,

அவர்கள் பறித்ததை அவர்கள் பற்களிலிருந்து பிடுங்கினேன்.

18 என் கூட்டிலே நான் வாழ்ந்திருப்பேன்;

என் நாட்களை மணலைப்போலப் பெருகச் செய்வேன் என்றேன்.

19 என் வேர் தண்ணீர்களின் ஓரமாகப் படர்ந்தது;

என் கிளையின்மேல் பனி இரவுமுழுவதும் தங்கியிருந்தது.

20 என் மகிமை என்னில் செழித்தோங்கி,

என் கையிலுள்ள என் வில் புதுப்பெலன் கொண்டது.

21 எனக்குச் செவிகொடுத்துக் காத்திருந்தார்கள்;

என் ஆலோசனையைக் கேட்டு மவுனமாயிருந்தார்கள்.

22 என் பேச்சுக்குப் பேசாமலிருந்தார்கள்;

என் வசனம் அவர்கள்மேல் மழைத்துளியாக விழுந்தது.

23 மழைக்குக் காத்திருக்கிறதுபோல் எனக்குக் காத்திருந்து,

பின் மாரிக்கு ஆசையுள்ளவர்கள்போல தங்கள் வாயை ஆவென்று திறந்திருந்தார்கள்.

24 நான் அவர்களைப் பார்த்து சிரிக்கும்போது,

அவர்கள் துணிகரங்கொள்ளவில்லை; என் முகக்களையை மாறவைக்கவும் இல்லை.

25 அவர்கள் வழியில்போக எனக்கு விருப்பமாகும்போது,

நான் தலைவனாய் அமர்ந்து,

படைக்குள் ராஜாவைப்போலவும்,

துக்கித்தவர்களைத் தேற்றுகிறவனாகவும் இருந்தேன்.